Εορτασμός πρώτος: Πάσχα.
Στο περίπου όμως, γιατί μ'αυτά και με τ'άλλα (και ελλείψει επίσης γιορτής) είχα ξεχάσει τελείως ότι πλησίαζε Ανάσταση Κυρίου. Ιδέα δεν είχα βασικά ούτε για το καθολικό, ούτε και για τ'ορθόδοξο, και πρέπει να ομολογήσω ότι μόνο όταν κλείσανε [την προηγούμενη βδομάδα] τα γραφεία Χονγκ Κονγκ κι Ευρώπης καταλάβαμε ότι κάτι συμβαίνει· κι αυτό γιατί λάβαμε 30 ημέηλ/μέρα αντί για τα 150 [και βάλε] που φτάνουν υπό κανονικές συνθήκες...
Το Πάσχα λοιπόν το καθολικό καλώς μας ήρθε, καλώς μας έφυγε, κι εμείς οι Ελληνάρες της Ιαπωνίας δεν δώσαμε -όπως αναμενόταν- κι ιδαίτερη σημασία καθώς είμαστε Ελληναρορθόδοξοι και περιμέναμε το δικό μας το Πάσχα, το καλό. Το οποίο ήρθε κι αυτό με τη σειρά του μία βδομάδα αργότερα, και εξ όσων γνωρίζω [καθώς δεν ήμουν παρών], ο απόδημος ελληναρισμός φρόντισε να κρατήσει τα έθιμα και τις παραδόσεις του πηγαίνοντας στην εκκλησία το μεγάλο Σάββατο για να κάνει Ανάσταση στο Νικολάιντο με τους Ρώσους παπάδες. Ακόμη κι εμείς όμως που δεν πήγαμε στην εκκλησία, είπαμε στο κλαμπ αρκετά "Χριστός Ανέστη" ώστε να πάρουμε τη δέουσα θρησκο-δόση μας και να νοιώσουμε ότι δεν είμαστε τελείως αντίχριστοι. Στη δημιουργία κλίματος κατάνυξης -εντός κλαμπιδίου- βοήθησαν με τη σειρά τους και οι ημίγυμνες κωλονές που παρουσίαζαν στις 3 το πρωί τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν μπικίνι, κωλονές οι οποίες με το αέρινο περπάτημά τους -και όχι μόνο- σε κάναν να θέλεις να κραυγάσεις "Ανάσταση! Ανάσταση!"....
Όσο για σήμερα, Κυριακή του Πάσχα, ο απόδημος ελληναρισμός κατέληξε στο Βραζιλιάνικο Μπαρμπακόα [μπουφέ κρεάτων...] όπου μασαμπουκιάσαμε ό,τι [σαλάτες, κρέατα, γλυκά, καφέ] και όσο μπορούσαμε. Στη συνέχεια -κλασικά- η ομάς ήπιε με κάθε επισημότητα τον καφέ της σε καφετέρια ταρατσάτη σούπερ έξτρα. Καφέ Liberty το όνομά της, αλλά το κόκκινο κομμουνιστικό αστέρι στο λογότυπο του μαγαζιού καθόλου δε συμβάδισε με το καπιταλιστικό χιλιάρικο που πληρώσαμε στο τέλος... Δε χαλάμε τις καρδιές μας όμως, αφού το συγκεκριμένο ΣουΚου δεν μπορούσα παρά να είμαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος:
Εορτασμός δεύτερος (αυτό κι αν χρήζει πάρτεως...) : η συμπλήρωση ενός έτους στην Ιαπωνία!Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ένα χρόνο πριν [16 Απρ '08] οι γονείς μου ετοιμάζονταν να κουνήσουν μαντήλι στον Βενιαμίν της οικογένειας. Αντί όμως για το δάκρυ και το βαρύ κλίμα του αποχωρισμού, ο μπάμπα-μότζα και η μάμα-μότζα έβαζαν στοιχήματα για το πόσο καιρό θα με αντέξουν στην εταιρία:
-"αν δε βάλει μυαλό, σε 6 μήνες το πολύ θα γυρίσει πίσω"-
"με τέτοια ανευθυνότητα, σε 3-4 μήνες θα μας τον στείλουνε πακέτο",
-"άντε, να περάσεις καλά, θα σε δούμε σύντομα"...
Πώς τα φέρνει η μοίρα όμως, και έναν χρόνο αργότερα [Απρ 2009] βρέθηκα να γιορτάζω την συμπλήρωση ενός έτους από τότε που πρωτοπάτησα το πόδι μου στη Γιαπωνία. Κατάφερα να αντέξω, παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις, έναν ολάκερο χρόνο, και να δω -ως πάλιουρας πλέον- την νέα φουρνιά των νεοσύλλεκτων να πιάνουν θέση στην εταιρία [ο αριθμός βέβαια των νεοεισαχθέντων ωχριά μπροστά στον αριθμό των παλαιοεξαχθέντων, αλλά σ'αυτό το θέμα έχω αναφερθεί παλαιότερα]. Έχοντας μάλιστα στο μυαλό μου, ότι ένα 42% από τη δική μου φουρνιά έχει ήδη πάει σπίτι του, το θεώρησα κατόρθωμα που διέψευσα τους μότζα-μότζα, και αποφάσισα να οργανώσω ένα σπιτικό παρτάκι. Μπύρες γιαπωνέζικες, χιλιανά και ευρωπαϊκά κρασιά, Suntory ουίσκυ (αυτό που διαφήμισε ο Μπιλ Μάρευ στο "χαμένος στη μετάφραση") ελληνικό ιντερνετικό ραδιόφωνο, καλεσμένοι δίχως υποδήματα [ούτε γι'αστείο, ούτε αστείο] και μια εφτάρα απόδημων Ελληνάρων. Ντακαρά, ντογιόμπι γουα, σουγκοκάτα ντες! (=συνεπώς, το σάββατο ήταν γαμάτο).
Και η Παρασκευή όμως [Μεγάλη κι όλας] δεν πήγε πίσω. Αρκετά σημαδιακή και ιστορική και εκείνη η μέρα, αφού, όχι μόνο πήρα τις παραγγελίες για τα μπέργκερ, αλλά για πρώτη φορά στα χρονικά, προς έκπληξη -και τέρψη συνάμα- όλων των συναδέλφων, αποφάσισα να πάρω και τηλέφωνο στο χαμπουργκεράδικο για να παραγγείλω! Όπως είναι φυσικό, ο διάλογος με τον χαμπουργκερά κινήθηκε σε σουρεαλιστικά επίπεδα υπερρεαλισμού:
-Οθέντικ μπέργκερ παρακαλώ.
-Γειά σας-Χαίρετε-Εεε, θέλω να φάω μπέργκερ. Συνολικά οχτώ. Όχι, τέσσερα, όχι, οχτώ, εεε, οχτώ. Οχτώ θέλω*-Οχτώ. Μάλιστα-Μπέηκον τσηζ μπέργκερ, τέσσερα. Αβοκάντο μπέρκερ 1 κλπ.....
* γιάτσου = οχτώ, γιότσου = τέσσερα, καταλαβαίνεις κατάσταση
Είναι φαντάζομαι περιττό να πω ότι όλο το γραφείο είχε λιώσει στο γέλιο. Αμέσως αφού έκλεισα το τηλέφωνο, με ευχαρίστησαν που έδωσα την παραγγελία, αλλά στην ουσία μάλλον με ευχαρίστησαν για τις στιγμές αυθόρμητου γέλωτα που τους προσέφερα... Τουλάχιστον μπορώ να υπερηφανεύομαι για το γεγονός ότι όλοι έφαγαν αυτό που ζήτησαν και δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος ;-)
Έτσι είχαμε ένα γεμάτο ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, που πέρασε στην ιστορία ως:
- η μέρα της συμπληρώσεως ενός έτους στη Τζαπάν και ταυτόχρονα μέρα της πρώτης τηλεφωνικής παραγγελιάς (Μ. Παρασκευή),
- η μέρα του πρώτου δικού μου εν Ιαπωνία παρτακίου και μέρα εορτασμού της Αναστάσεως του Κυρίου (Μ. Σάββατο) [ψιλοαντίφαση, το καταλαβαίνω],
- η μέρα της άκρατης κρεατοφαγίας και ελληναρικής (καμιά 10αριά μαζευτήκαμε αυτή τη φορά) καφεποσίας (Κυριακή του Πάσχα).
Στην τελική αυτό που μένει είναι ένα: επεράσαμ'όμορφα, όμορφα, όμορφα, επεράσαμ'όμορφα, όμορφα κι απά. Άντε και του χρόνου :-)
Η
γιαπωνεζίλα της εβδομάδας:
Νεαρή Χαρούκα εμφανίσιμη, σε πράσινη αιώρα, κιθαρωδεί.
Κάπου ανάμεσα Χαρατζούκου - Ομοτεσάνντο.
bonus! ο
ελληναρισμός της εβδομάδας:
Κουλουράκια ελληνικά δια χειρός Χαρούκας (Αστερίκο)!
bonus! το
απίστευτο της εβδομάδας:
kouretinho πρώτη μούρη στο καβούρι= το μπαροκλαμπίδι του Σαββάτου όχι μόνο μας έβαλε στο τζάμπα αλλά μας είχε
και guest list. Δόξα και τιμή στους πολυπράγμωνες Έλληνες πολυτεχνίτες (πολυτεχνίτης, αθλητής, τραπεζίτης και ντιτζέης ο συγκεκριμένος). Α ρε Ελλάδα, διώχνεις τα καλύτερα παιδιά!
bonus! η
ατάκα της εβδομάδας:
"γαμάτο πάντως το σπίτι σου. Εγώ αν ήμουν γιαπωνέζα θα σου καθόμουν."Τζα μάτα νε. Χριστός Ανέστη!
