tag:blogger.com,1999:blog-13234486048062625902012-01-19T06:19:49.190+09:00Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.comBlogger601100tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-86737971497852224242009-10-25T17:40:00.005+09:002009-10-25T18:20:33.771+09:00Η περιπέτεια εν Γιαπωνία έλαβε τέλος,<br />η ώρα της Σαγιονάρας ήρθε.<br /><br />Ο kouretinho μετά από 1μιση χρόνο παραμονής στη χώρα του Τακάσι και της Χαρούκας, συνεχίζει τον Ασιατικό περίπλου, αυτή τη φορά στην Ειδική Διοικητική Περιοχή του Γορίλα (< Κινγκ Κονγκ < Χονγκ Κονγκ). Το ιστολόγιο τούτο τερματίζει τη λειτουργία του και ενταφιάζεται με τις πρέπουσες τιμές, ο κυνισμός όμως θα συνεχίζει να βρίσκει διέξοδο· επόμενος σταθμός: <a href="http://kouretinho4.blogspot.com/">kouretinho4.blogspot.com</a><br /><br />είθε όλοι να είστε καλά, και να παραμένετε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι (βλ. κάτω). Η Χαρούκα και ο Τακάσι σας αποχαιρετούν με το πιο γλυκό χαμόγελό τους, αυτό της μπύρας Σαπόρο...<br /><br /><div style="text-align: center;">Σαγιονάρα!<br />さよなら!<br />Sayonara!<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SuQWZ_QrFdI/AAAAAAAABso/4EDmz8asAs0/s1600-h/DSC_1031.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SuQWZ_QrFdI/AAAAAAAABso/4EDmz8asAs0/s320/DSC_1031.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396462889230603730" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8673797149785222424?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-26701940734315402902009-10-13T22:07:00.009+09:002009-10-13T23:42:14.034+09:00που έλεγε κι ο πρώην υπουργός ανάπτυξης κάνοντας όλους τους Έλληνες της διασποράς να διαπερνώνται από ένα ρίγος συγκίνησης με την πνευματική ανωτερότητα της φυλής μας...<br /><br />Πέραν όμως της κοινοβουλευτικής ξεφτίλας, η παραπάνω έκφραση, που στα ελληνικά αποδίδεται ως "το γλέντι είναι τέλος", ταιριάζει απόλυτα και με τη δική μου περίπτωση· γιατί το γιαπωνέζικο πάρτι ε-τε-λεί-ω-σε...<br /><br />Έχει περάσει σχεδόν ενάμισης μήνας από τότε που η εταιρία μού ανακοίνωσε τα σχέδιά της για μετάθεση. Μου είπαν "δεν είσαι καλός τρέηντερ γι'αυτό θα σου βρούμε κάτι άλλο στο Χονγκ Κονγκ". Και πήγα στο Χονγκ Κονγκ και μου είπαν "θα πας σ'αυτήν την ομάδα και θα κάνεις τον τρέηντερ!"... Ο Φερεντίνος δεν πετάχτηκε με κρυφές κάμερες από καμία γωνία οπότε είμαι πεπεισμένος πως δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου αλλά περί -ενός ακόμη- δείγματος τραπεζικής ανωριμότητας...<br /><br />Όπως και να΄χει πάντως, ("ένηγουέη" που θα έλεγε κι ο Σιούφας) το θέμα είναι πως σε 2 μέρες το σπίτι αδειάζει ενώ σε 4 μέρες κουνάω οριστικά μαντήλι στη Γιαπωνία που όλοι αγαπήσαμε...<br /><br />Όσο για το εκτενές χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία ιστολογοσυγγραφική προσπάθειά μου, αυτό οφείλεται στην εύρεση Ελληνίδας Γκορασίδας (γκόμενα + κορασίδα= γκορασίδα), στις καλοκαιρινές εξορμήσεις (η πρώτη αποτυχημένη απόπειρα ανάβασης του όρους Φούτζι προστέθηκε στο ενεργητικό μου) στις καλοκαιρινές διακοπές εν Ταϋλάνδη (συναρπαστικός αγώνας, αλλά το τελικό σκορ έγραψε Τρίτος Κόσμος - Ταϋλάνδη 3-0) και στην καλλιτεχνική μου τελειομανία που μου υπαγορεύει να "αφαιρώ ψηφιακά" τις ατέλειες από τις φωτογραφίες μου (και να συνεχίζω να αφαιρώ μέχρι το αποτέλεσμα να κριθεί ικανοποιητικό...)<br /><br />Αρκετά όμως με τα λόγια, ήρθε η ώρα για... ΣΑΣΙΝ:<br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">γιαπωνεζίλα</span> του καλοκαιριού:<br /><br /><div style="text-align: center;">"κουνιστοί γοφοί" στην Ακιχάμπαρα<br />ή αλλιώς<br />"παίζω με κούκλες αλλά δεν είμαι αδερφή..."<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSLSFjVDCI/AAAAAAAABsI/HwDwSsS7ORg/s1600-h/MA330044.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSLSFjVDCI/AAAAAAAABsI/HwDwSsS7ORg/s320/MA330044.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392087796713589794" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">Αγώνας Σούμο στο Ριογκόκου<br /><br /></div>"Γι'αυτό είναι χοντροί, για να τους βλέπεις από μακριά"<br />(τάδε έφη Γκορασίδα...)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSM-FgL8BI/AAAAAAAABsQ/oHoX8FUU6As/s1600-h/MA330104.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 192px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSM-FgL8BI/AAAAAAAABsQ/oHoX8FUU6As/s320/MA330104.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392089652126281746" border="0" /></a><br />Kouretinho καλλιτέχνης:<br /><br /><div style="text-align: center;">άστεγος εν Μπανγκόκ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSN_8gtK3I/AAAAAAAABsY/W7xMrv_0VXk/s1600-h/homeless-in-Thailand.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSN_8gtK3I/AAAAAAAABsY/W7xMrv_0VXk/s320/homeless-in-Thailand.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392090783583906674" border="0" /></a><br /><br />Kouretinho ταξιδιώτης<br /><br /><div style="text-align: center;">και από'δω ο συνταξιδιώτης....<br />[Ταϋλανδικές βαρβαρότητες. Στην Ιαπωνία ακόμη<br />και τα σκυλάκια τα βάζουν σε Λουί Βουτόν...]<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSO43S7IuI/AAAAAAAABsg/duzCS59m1go/s1600-h/DSC_1506.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/StSO43S7IuI/AAAAAAAABsg/duzCS59m1go/s320/DSC_1506.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392091761436467938" border="0" /></a><br />Όσο για την πόλη του Γορίλα (Χονγκ Κονγκ = Κινγκ Κονγκ = Γορίλας), δεν ξέρω ακόμα αν θα καταφέρω να βρω το χρόνο να καταγράφω Γοριλιές. Θα δείξει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2670194073431540290?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-55882169024323782592009-07-23T22:43:00.010+09:002009-07-24T00:09:31.420+09:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Στον κόσμο τον κανονικό,</span> οι γκομενοπαγίδες, στήνονται από γκομενοκυνηγούς, που καραδοκούν να γκομενοαρπάξουν τα γκομενοθηράματά τους...<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">Στη Γιαπωνία</span> ωστόσο, οι κλασικές γκομενοπαγίδες (σαν τη φωτογραφική μηχανή <a href="http://www.dpreview.com/reviews/nikond70/">Nikon D70</a> που αγόρασα πριν λίγες εβδομάδες) πέραν της γκομενοαρπαγής μπορούν να οδηγήσουν -και συνήθως πράγματι οδηγούν- σε περίεργες, πολύ περίεργες, καταστάσεις...<br /><br />Και εξηγούμαι: κατά τη διάρκεια του τελευταίου φωτογραφικού σαφάρι, η χρήση της κλασικής αυτής γκομενοπαγίδας, αντί να σεξουαλίσει πειθήνιες Γιαπωνέζες(!), σκανδάλισε σεξουαλικά (ή ακόμα καλύτερα σεξουάλισε σκανδαλιστικά) μια παρέα πιωμένων Γιαπωνέζων(!!)<br /><br />Η σεξουαλική ανωμαλία made in Japan, εκτυλίσσεται σε 3 πράξεις και παρουσιάζεται ως καλοκαιρινό φωτορομάντζο σε αντίστοιχο αριθμό φωτογραφιών.<br /><br />Φωτο1: Kouretinho αρτίστας/ανταποκριτής ευαισθητοποιημένος σε θέματα κοινωνικής φύσεως απαθανατίζει την επίδραση του σάκε στη γιαπωνέζικη νεολαία<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0C4zyjrI/AAAAAAAABro/4iBzyCVIiHg/s1600-h/DSC_0953.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0C4zyjrI/AAAAAAAABro/4iBzyCVIiHg/s320/DSC_0953.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361662949342744242" border="0" /></a><br />Φωτο2: ο τρίτος γιαπωνέζος της παρέας, με τα πολλά βρίσκει το κουμπί και καταφέρνει να χωρέσει σε μερικά εκατομμύρια πιωμένα πίξελ, δύο Ελληνάρες και ενάμιση Γιαπωνέζο...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0LjSoWBI/AAAAAAAABrw/iBBdLH5ZIec/s1600-h/DSC_0956.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0LjSoWBI/AAAAAAAABrw/iBBdLH5ZIec/s320/DSC_0956.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361663098185340946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;">Φωτο3: Το σάκε έκανε πάλι το θαύμα του! Ο Τακάσι της φωτογραφίας αποφασίζει να σπάσει τα δεσμά της καταπιεσμένης σεξουαλικότητάς του, και να την αφήσει ελεύθερη να πετάξει σαν πουλί... σε κεντρική διασταύρωση στις 6μιση το απόγευμα...<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0fzvUcxI/AAAAAAAABr4/DirmgwEdRLE/s1600-h/DSC_0958.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh0fzvUcxI/AAAAAAAABr4/DirmgwEdRLE/s320/DSC_0958.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361663446198022930" border="0" /></a>[Γκομενοπαγίδα σου λέει μετά...<br />Εγώ δεν την αγόρασα για τέτοια τη φωτογραφική...]<br /></div><br />Πέραν των κλασικών ("Παναγιά μου βόηθα"), αδυνατώ προχωρήσω σε σχολιασμό των παραπάνω, κάτι που αφήνω στη διακριτική ευχέρεια του διακριτικού κοινού του ιστολογίου τούτου...<br /><br />Bonus! Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω...<span style="color: rgb(0, 102, 0);"><br /><br /></span>Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> της εβδομάδας:<br /><br />Τυπικός Γιαπωνέζος σάλαρυμαν (=μισθοσυντήρητος) πιωμένος γυρίζει σπίτι από Σαββατιάτικη δουλειά. Χαρωπά σταματά, χαρωπά αρπάζει ένα ποντίκι (λίγο προτού τα κακαρώσει) από τους δρόμους της Σιμπούγια, και χαρωπά μας το προσφέρει!<br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh5oHflwMI/AAAAAAAABsA/3OCbytrWhIY/s1600-h/DSC_1186.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Smh5oHflwMI/AAAAAAAABsA/3OCbytrWhIY/s320/DSC_1186.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361669086497849538" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 102);">Μα τι φιλόξενος λαός....</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5588216902432378259?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-48805413071996934572009-07-05T21:49:00.003+09:002009-07-05T22:06:17.291+09:001. Η γιαπωνέζικη κοινωνία είναι παραδοσιακή (αν όχι φαλλοκρατική) με χρόνια καταπίεση προς το γυναικείο φύλο. Συνεπώς ανδροκρατούμενη.<br /><br />2. Η Γιαπωνία όμως είναι ταυτόχρονα η μόνη χώρα (εξ όσων γνωρίζω) όπου ένας άνδρας μπορεί να αγοράσει σουτιέν για τον εαυτό του και όχι για τη γυναίκα του. Συνεπώς άνανδρη.<br /><br />Από 1 και 2, έχουμε: άνανδρη + ανδροκρατούμενη = ανανδροκρατούμενη. Δηλαδή ο τίτλος τα'σπασε. Τελεία.<br /><br />Σασίν:<br /><div style="text-align: center;">Αντρικά σουτιέν [όχι αδερφίστικα]<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SlCkP5Gje9I/AAAAAAAABrc/MWWRnF5Kvrw/s1600-h/mensbra.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SlCkP5Gje9I/AAAAAAAABrc/MWWRnF5Kvrw/s320/mensbra.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354960549876825042" border="0" /></a><br />Για τις αγορές των αντρικών σουτιέν σας [πρωτότυπη ιδέα δώρου!] μπορείτε να δοκιμάσετε στο επίσημο σάιτ: <a href="http://www.wishroom.net">www.wishroom.net</a> Καλές αγορές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4880541307199693457?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-14111705726184951152009-06-11T07:00:00.003+09:002009-06-11T07:13:44.764+09:00"Με φάγαν τα κυκλώματα..."<br /><br />Ενάμιση μήνα απέχω από τα ιστολογικά μου καθήκοντα καθώς ξαφνικά η αζαμπουτζουμπανιακή οικία μου έγινε χώρος υποδοχής Ελλήνων τουριστών και φίλων. Εμπειρίες με το τσουβάλι, να δούμε μόνο τι θα θυμάμαι για να γράψω...<br /><br />Ανταπόκριση έλαβε τέλος. Ελλάς, Ιαπωνία, Συμμαχία. Μεγαλέξαντρος, υπό μορφή Νανάς, εκπολιτίζει (φωτογραφία από γιαπωνέζικο Καραόκε στο Ροπόνγκι):<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SjAv1wpCGdI/AAAAAAAABrU/ab1UlgmPIiw/s1600-h/100_0305.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SjAv1wpCGdI/AAAAAAAABrU/ab1UlgmPIiw/s320/100_0305.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345825358325357010" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1411170572618495115?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-85781935011321676462009-04-19T18:42:00.008+09:002009-04-19T22:07:01.292+09:00<span style="font-weight: bold;">Εορτασμός πρώτος: Πάσχα</span>.<br />Στο περίπου όμως, γιατί μ'αυτά και με τ'άλλα (και ελλείψει επίσης γιορτής) είχα ξεχάσει τελείως ότι πλησίαζε Ανάσταση Κυρίου. Ιδέα δεν είχα βασικά ούτε για το καθολικό, ούτε και για τ'ορθόδοξο, και πρέπει να ομολογήσω ότι μόνο όταν κλείσανε [την προηγούμενη βδομάδα] τα γραφεία Χονγκ Κονγκ κι Ευρώπης καταλάβαμε ότι κάτι συμβαίνει· κι αυτό γιατί λάβαμε 30 ημέηλ/μέρα αντί για τα 150 [και βάλε] που φτάνουν υπό κανονικές συνθήκες...<br /><br />Το Πάσχα λοιπόν το καθολικό καλώς μας ήρθε, καλώς μας έφυγε, κι εμείς οι Ελληνάρες της Ιαπωνίας δεν δώσαμε -όπως αναμενόταν- κι ιδαίτερη σημασία καθώς είμαστε Ελληναρορθόδοξοι και περιμέναμε το δικό μας το Πάσχα, το καλό. Το οποίο ήρθε κι αυτό με τη σειρά του μία βδομάδα αργότερα, και εξ όσων γνωρίζω [καθώς δεν ήμουν παρών], ο απόδημος ελληναρισμός φρόντισε να κρατήσει τα έθιμα και τις παραδόσεις του πηγαίνοντας στην εκκλησία το μεγάλο Σάββατο για να κάνει Ανάσταση στο Νικολάιντο με τους Ρώσους παπάδες. Ακόμη κι εμείς όμως που δεν πήγαμε στην εκκλησία, είπαμε στο κλαμπ αρκετά "Χριστός Ανέστη" ώστε να πάρουμε τη δέουσα θρησκο-δόση μας και να νοιώσουμε ότι δεν είμαστε τελείως αντίχριστοι. Στη δημιουργία κλίματος κατάνυξης -εντός κλαμπιδίου- βοήθησαν με τη σειρά τους και οι ημίγυμνες κωλονές που παρουσίαζαν στις 3 το πρωί τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν μπικίνι, κωλονές οι οποίες με το αέρινο περπάτημά τους -και όχι μόνο- σε κάναν να θέλεις να κραυγάσεις "Ανάσταση! Ανάσταση!"....<br /><br />Όσο για σήμερα, Κυριακή του Πάσχα, ο απόδημος ελληναρισμός κατέληξε στο Βραζιλιάνικο Μπαρμπακόα [μπουφέ κρεάτων...] όπου μασαμπουκιάσαμε ό,τι [σαλάτες, κρέατα, γλυκά, καφέ] και όσο μπορούσαμε. Στη συνέχεια -κλασικά- η ομάς ήπιε με κάθε επισημότητα τον καφέ της σε καφετέρια ταρατσάτη σούπερ έξτρα. Καφέ Liberty το όνομά της, αλλά το κόκκινο κομμουνιστικό αστέρι στο λογότυπο του μαγαζιού καθόλου δε συμβάδισε με το καπιταλιστικό χιλιάρικο που πληρώσαμε στο τέλος... Δε χαλάμε τις καρδιές μας όμως, αφού το συγκεκριμένο ΣουΚου δεν μπορούσα παρά να είμαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Εορτασμός δεύτερος (αυτό κι αν χρήζει πάρτεως...) : η συμπλήρωση ενός έτους στην Ιαπωνία!</span><br />Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ένα χρόνο πριν [16 Απρ '08] οι γονείς μου ετοιμάζονταν να κουνήσουν μαντήλι στον Βενιαμίν της οικογένειας. Αντί όμως για το δάκρυ και το βαρύ κλίμα του αποχωρισμού, ο μπάμπα-μότζα και η μάμα-μότζα έβαζαν στοιχήματα για το πόσο καιρό θα με αντέξουν στην εταιρία: <span style="font-style: italic;"><br />-"αν δε βάλει μυαλό, σε 6 μήνες το πολύ θα γυρίσει πίσω"</span><br />-<span style="font-style: italic;">"με τέτοια ανευθυνότητα, σε 3-4 μήνες θα μας τον στείλουνε πακέτο"</span>, <span style="font-style: italic;"><br />-"άντε, να περάσεις καλά, θα σε δούμε σύντομα"</span>...<br /><br />Πώς τα φέρνει η μοίρα όμως, και έναν χρόνο αργότερα [Απρ 2009] βρέθηκα να γιορτάζω την συμπλήρωση ενός έτους από τότε που πρωτοπάτησα το πόδι μου στη Γιαπωνία. Κατάφερα να αντέξω, παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις, έναν ολάκερο χρόνο, και να δω -ως πάλιουρας πλέον- την νέα φουρνιά των νεοσύλλεκτων να πιάνουν θέση στην εταιρία [ο αριθμός βέβαια των νεοεισαχθέντων ωχριά μπροστά στον αριθμό των παλαιοεξαχθέντων, αλλά σ'αυτό το θέμα έχω αναφερθεί παλαιότερα]. Έχοντας μάλιστα στο μυαλό μου, ότι ένα 42% από τη δική μου φουρνιά έχει ήδη πάει σπίτι του, το θεώρησα κατόρθωμα που διέψευσα τους μότζα-μότζα, και αποφάσισα να οργανώσω ένα σπιτικό παρτάκι. Μπύρες γιαπωνέζικες, χιλιανά και ευρωπαϊκά κρασιά, Suntory ουίσκυ (αυτό που διαφήμισε ο Μπιλ Μάρευ στο "χαμένος στη μετάφραση") ελληνικό ιντερνετικό ραδιόφωνο, καλεσμένοι δίχως υποδήματα [ούτε γι'αστείο, ούτε αστείο] και μια εφτάρα απόδημων Ελληνάρων. Ντακαρά, ντογιόμπι γουα, σουγκοκάτα ντες! (=συνεπώς, το σάββατο ήταν γαμάτο).<br /><br />Και η Παρασκευή όμως [Μεγάλη κι όλας] δεν πήγε πίσω. Αρκετά σημαδιακή και ιστορική και εκείνη η μέρα, αφού, όχι μόνο πήρα τις παραγγελίες για τα μπέργκερ, αλλά για πρώτη φορά στα χρονικά, προς έκπληξη -και τέρψη συνάμα- όλων των συναδέλφων, αποφάσισα να πάρω και τηλέφωνο στο χαμπουργκεράδικο για να παραγγείλω! Όπως είναι φυσικό, ο διάλογος με τον χαμπουργκερά κινήθηκε σε σουρεαλιστικά επίπεδα υπερρεαλισμού:<br /><br /><span style="font-style: italic;">-Οθέντικ μπέργκερ παρακαλώ.</span> <span style="font-style: italic;"><br />-Γειά σας</span><br /><span style="font-style: italic;">-Χαίρετε</span><br /><span style="font-style: italic;">-Εεε, θέλω να φάω μπέργκερ. Συνολικά οχτώ. Όχι, τέσσερα, όχι, οχτώ, εεε, οχτώ. Οχτώ θέλω*</span><br /><span style="font-style: italic;">-Οχτώ. Μάλιστα</span><br /><span style="font-style: italic;">-Μπέηκον τσηζ μπέργκερ, τέσσερα. Αβοκάντο μπέρκερ 1 κλπ.....<br /><br /></span><span>* γιάτσου = οχτώ, γιότσου = τέσσερα, καταλαβαίνεις κατάσταση</span><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span>Είναι φαντάζομαι περιττό να πω ότι όλο το γραφείο είχε λιώσει στο γέλιο. Αμέσως αφού έκλεισα το τηλέφωνο, με ευχαρίστησαν που έδωσα την παραγγελία, αλλά στην ουσία μάλλον με ευχαρίστησαν για τις στιγμές αυθόρμητου γέλωτα που τους προσέφερα... Τουλάχιστον μπορώ να υπερηφανεύομαι για το γεγονός ότι όλοι έφαγαν αυτό που ζήτησαν και δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος ;-)<br /><br />Έτσι είχαμε ένα γεμάτο ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, που πέρασε στην ιστορία ως:<br />- η μέρα της συμπληρώσεως ενός έτους στη Τζαπάν και ταυτόχρονα μέρα της πρώτης τηλεφωνικής παραγγελιάς (Μ. Παρασκευή),<br />- η μέρα του πρώτου δικού μου εν Ιαπωνία παρτακίου και μέρα εορτασμού της Αναστάσεως του Κυρίου (Μ. Σάββατο) [ψιλοαντίφαση, το καταλαβαίνω],<br />- η μέρα της άκρατης κρεατοφαγίας και ελληναρικής (καμιά 10αριά μαζευτήκαμε αυτή τη φορά) καφεποσίας (Κυριακή του Πάσχα).<br /><br />Στην τελική αυτό που μένει είναι ένα: επεράσαμ'όμορφα, όμορφα, όμορφα, επεράσαμ'όμορφα, όμορφα κι απά. Άντε και του χρόνου :-)<br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">Νεαρή Χαρούκα εμφανίσιμη, σε πράσινη αιώρα, κιθαρωδεί.<br />Κάπου ανάμεσα Χαρατζούκου - Ομοτεσάνντο.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SesbZyvyR3I/AAAAAAAABq8/bh0_okqi_2M/s1600-h/MA330039.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SesbZyvyR3I/AAAAAAAABq8/bh0_okqi_2M/s320/MA330039.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326381114228623218" border="0" /></a><br /><br />bonus! ο <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληναρισμός</span> της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">Κουλουράκια ελληνικά δια χειρός Χαρούκας (Αστερίκο)!<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SesbmfG1QtI/AAAAAAAABrM/Mcvv1CwPFtc/s1600-h/MA330044.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SesbmfG1QtI/AAAAAAAABrM/Mcvv1CwPFtc/s200/MA330044.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326381332294877906" border="0" /></a><br />bonus! το <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">απίστευτο</span> της εβδομάδας:<br />kouretinho πρώτη μούρη στο καβούρι= το μπαροκλαμπίδι του Σαββάτου όχι μόνο μας έβαλε στο τζάμπα αλλά μας είχε <span style="font-weight: bold;">και</span> guest list. Δόξα και τιμή στους πολυπράγμωνες Έλληνες πολυτεχνίτες (πολυτεχνίτης, αθλητής, τραπεζίτης και ντιτζέης ο συγκεκριμένος). Α ρε Ελλάδα, διώχνεις τα καλύτερα παιδιά!<br /><br />bonus! η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ατάκα</span> της εβδομάδας:<br /><span style="font-style: italic;">"γαμάτο πάντως το σπίτι σου. Εγώ αν ήμουν γιαπωνέζα θα σου καθόμουν."</span><br /><br />Τζα μάτα νε. Χριστός Ανέστη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8578193501132167646?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-64753618562416521852009-04-09T23:53:00.007+09:002009-04-10T00:29:10.829+09:00Ήρθανε σήμερα οι μπρόκερς από το Χονκ Κονγκ στο Τόκυο για να μας καλοκαρδίσουν. Μας βγάλαν έξω για ποτό και φαγητό σε εστιατόριο σαπιολυτελείας.<br /><br />Του καθενός τα πιάτα στοιχίζαν ευρώ 150 (χώρια τα ποτά). Και το σετάκι περιείχε φουά γκρα...<br /><br />Αλλά επειδή είναι κρίμας κι άδικος, τις πάπιες, αν και σάπιες, χωρίς λόγο να γαμούμε, του σεφ στα γιαπωνεζικά του αποκρίθηκα: "γουατάσι γουά, φουά γκρα ιρανάι".<br /><br />Και κράτησα τη ψυχή μου, όλη κληρωτικά δική μου. Στο διάβολο να την πουλήσω, ευκαιρίες θα [ξανα-]βρω πολλές.<br /><br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> </span>της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">1. Ο Τακάσι ποζάρει το Φούτζι Ροκ μπλουζάκι του.<br />(Πού θα πάω Τσαμπίκο το καλοκαίρι;.....)<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sd4THgUu5WI/AAAAAAAABq0/E2CAJXPx70w/s1600-h/MA330057.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sd4THgUu5WI/AAAAAAAABq0/E2CAJXPx70w/s320/MA330057.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322712829255411042" border="0" /></a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sd4TDvijtLI/AAAAAAAABqs/fUpSEFlgrbU/s1600-h/MA330056.JPG"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6475361856241652185?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-8208913703954804722009-04-05T20:51:00.012+09:002009-04-05T23:03:32.059+09:00Την προηγούμενη εβδομάδα, ο ερωτευμένος ΣακεΣπύρος, είχε κανονίσει να βρεθεί με την εν δυνάμει Χαρούκα του για βόλτα-ρομάντζο Σαββατοβραδιάτικο.<br /><br />Αφού συναντηθήκαμε μπροστά στο σταθμό του Χαρατζούκου (εκεί με τα φρικιά) και αφού κάναμε τις [αυτο-] συστάσεις, κατευθυνθήκαμε προς το Γιογιόγκι παρκ όπου υποτίθεται θα είχε Χανάμι πάρτυ (ανθισμένες κερασιές). Κάτσαμε στο γρασίδι, αποφεύγοντας τις ορδές των κουλοτρυπιδιασμένων γκαϊτζίν που γιόρταζαν δεόντως τις ανθισμένες κερασιές που δεν είχαν ανθίσει ακόμα, την κέρασα ένα αφέψημα τύπου Κούκα Κούλα ενώ εγώ στο μεταξύ τσάκιζα μια γιακισόμπα γιατί μ'είχε κόψει η λόρδα (σκέτο ρομάτζο η ιστορία). Αφού διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε σε αγγλικά, γαλλικά, γιαπωνέζικα αποφασίσαμε να πάμε κάπου όπου θα τη βγάζαμε στα μουγκά · δηλαδή σινεμά.<br /><br />Κι εδώ αρχίζει η καλή η ιστορία, γιατί -πώς τα φέρνει η μοίρα- μία από τις ταινίες που παίζονταν στον κινηματογράφο ήταν γυρισμένη στην Ελλάδα και η Χαρούκα ήθελε -καιρό τώρα- να την δει αλλά δεν είχε βρει την ευκαιρία. Όπως σωστά μάντεψε ο Τσαμπίκος, η ταινία αυτή ήταν το "Mama mia". Πήγα λοιπόν κι εγώ στο ταμείο, ζήτησα τα εισιτήρια, αλλά η υπάλληλος πίσω από το γκισέ αντί να μου πει "Χάι" και να μου δώσει τα εισιτήρια, άρχισε να λέει κάτι γιαπωνέζικα που δεν κατάλαβα Χριστό. Μέσω της Χαρούκειας διερμηνείας, έμαθα πως η ταινία παιζόταν σε ειδική αίθουσα ("Art screen" στα αγγλικά "A-to" στα γιαπωνέζικα) στην οποία το κοινό δεν παρακολουθεί παθητικά αλλά συμμετέχει ενεργά στο τραγούδι!...<br /><br />Αφού επιβεβαιώσαμε/επιβεβαιωθήκαμε πως δεν μας πειράζει να τραγουδάει ο κάθε Τακάσι δίπλα μας, κόψαμε τα εισιτήρια, πήραμε και δυο κουβάδες πόπου κον και προχωρήσαμε προς την αίθουσα, την α-το αίθουσα όχι όποια κι όποια. Μπριν μπούμε όμως μέσα, οι υπεύθυνοι του σινεμά μας μοίρασαν (σε εμάς της ά-το αίθουσας) από ένα φωσφορίζον ραβδάκι· σαν φωτόσπαθο ένα πράγμα.<br /><br />Κι εκεί που λες "κορίλα μαλάκα, θα 'χω το γιαπωνέζο δίπλα μου με το φωτόσπαθο στο χέρι να τραγουδάει όποτε του τη βιδώνει κι όποτε καταλαβαίνει τους στίχους"... τότε, τότε είναι που καταλαβαίνεις γιατί έχει πάει μπροστά αυτή η χώρα.<br />Γιατί εδώ στην Άπω Νία τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του, όλα είναι οργανωμένα στην εντέλεια. Τι εννοώ; Εννοώ ότι επειδή ο γιαπωνέζος δεν το κατέχει το αγγλικό και επειδή -βεβαίως βεβαίως- το θέλει το καραόκε του, το σινεμά μετατράπηκε σε κινηματογράφο καραόκε στάιλ. Δηλαδή, ενώ η ταινία ήταν στα αγγλικά με γιαπωνέζικους υποτίτλους, όταν οι τροβαδούροι (Μέρυλ Στρυπ και λοιποί) τραγουδούσαν τις επιτυχίες των Abba, στο κάτω μέρος της οθόνης εμφανίζονταν οι αγγλικοί στίχοι των τραγουδιών [για να ξέρεις τι να τραγουδήσεις] ενώ ταυτόχρονα στο πάνω δεξιά μέρος της οθόνης έβλεπες -γραμμένη καθέτως- τη γιαπωνέζικη επεξήγηση. Το σκηνικό που κάνει όλη την εμπειρία ανεπανάληπτη ήταν ότι όχι μόνο μπορούσες να διαβάσεις τους αγγλικούς στίχους στο κάτω μέρος, αλλά για να ξέρεις και πότε θα τους τραγουδήσεις [εδώ έγγυται ο καραοκισμός] οι λέξεις από κίτρινες μετατρέπονταν σε μπλε την κατάλληλη χρονική στιγμή!<br /><br />Περιττό να πω, ότι ο γιαπωνέζος άλλο που δεν ήθελε για να πάθει παράκρουση από τα τραγούδια, τα νησιά, το λοβ στόρυ της ταινίας, το φωτόσπαθο και τον καραόκε κινηματογράφο. Κάτι φορές που κοίταζα πίσω προς το κέντρο της αίθουσας (εμείς καθόμασταν μπροστά) έβλεπα τους γιαπωνέζους στη γαλαρία -τους σκληροπυρηνικούς- να έχουν σηκωθεί όρθιοι και να τραγουδάνε στα αγγλικά κουνώντας πορωμένοι τα φωτόσπαθα δεξιά-αριστερά! Δεδομένου εντωμεταξύ του ότι τα ραβδιά ήταν πράσινα κόκκινα και μπλε, καταλαβαίνει κανείς πως το θέαμα ήταν αρκετά εντυπωσιακό, χορταστικό, και υπερρεαλιστικό...<br /><br />Όσο για τη Χαρούκα, παρά τις εκκλήσεις μου ("ουτάττε κουντασάι") αρνήθηκε πεισματικά να τραγουδήσει...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΣΑΣΙΝ:</span><br /><div style="text-align: center;">1. Τσικέτο. Στην πρώτη σειρά γράφει Α-ΤΟ κι από κάτω με<br />κάντζι "αγγλικά τραγούδια" και κάτι άλλο που δε γκαταλαβαίνω<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiy0u__ALI/AAAAAAAABqM/OM3s_iOqAcA/s1600-h/tsiketo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiy0u__ALI/AAAAAAAABqM/OM3s_iOqAcA/s320/tsiketo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199578777583794" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">2. Πόπου κον, με το αναψυκτικό και τα φωτόσπαθα<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiyvk3SaoI/AAAAAAAABqE/ofmrwKzmuoA/s1600-h/popu_con.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiyvk3SaoI/AAAAAAAABqE/ofmrwKzmuoA/s320/popu_con.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199490157406850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">3. Διαφήμιση της ταινίας στο μετρό [της γειτονιάς σας]<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdiyrfDYXRI/AAAAAAAABp8/kDl-XNFcuyc/s1600-h/mamamia2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdiyrfDYXRI/AAAAAAAABp8/kDl-XNFcuyc/s320/mamamia2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199419878038802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">4. Μάμα Μία στα ρομάντζι<br />Μάνμα Μία στα κατακάνα!<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiym9bOFuI/AAAAAAAABp0/423gGY-8zVg/s1600-h/mamamia1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiym9bOFuI/AAAAAAAABp0/423gGY-8zVg/s320/mamamia1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199342131746530" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">5. Η Χαρούκα πάνω σε ένα καλλιτέχνημα όπου απεικονίσεις<br />γυμνόπλατων καθαριστών έτριβαν την περιοχή που πατούσες<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiyh8olt_I/AAAAAAAABps/3CiukpjsZVQ/s1600-h/haruka_no_asi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiyh8olt_I/AAAAAAAABps/3CiukpjsZVQ/s320/haruka_no_asi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199256020039666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">6. Το φωσφορίζον ραβδί μου μέσα στο σκότος του "καραόκε" κινηματογράφου<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiydtzm-OI/AAAAAAAABpk/qzcl-0vxrCw/s1600-h/fotospatho.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdiydtzm-OI/AAAAAAAABpk/qzcl-0vxrCw/s320/fotospatho.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321199183320250594" border="0" /></a><br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> της εβδομάδας:<br />όχι πως η παραπάνω ιστορία δεν ήταν καλό δείγμα, για να μην μαζεύω όμως τις σασίν στον υπολογιστή, παρουσιάζω την αγαπημένη των γιαπωνέζων γιαπωνεζίλα, ήτοι, τον κυνικό εξευτελισμό.<br /><br /><div style="text-align: center;">1. Κυνικός εξευτετλισμός Αν<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdi5ZhAWAJI/AAAAAAAABqU/emuGdjoSALc/s1600-h/MA330015.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdi5ZhAWAJI/AAAAAAAABqU/emuGdjoSALc/s320/MA330015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321206807745921170" border="0" /></a><br />2. Κυνικός εξευτελισμός Ντε<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdi5dywZyNI/AAAAAAAABqc/aOzTWZXgN7w/s1600-h/MA330017.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sdi5dywZyNI/AAAAAAAABqc/aOzTWZXgN7w/s320/MA330017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321206881230375122" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-820891370395480472?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-61984242323022606882009-04-05T10:29:00.003+09:002009-04-05T10:39:52.522+09:00Είσαι 5 χρονών, έχεις πονόδοντο γιατί όλη μέτρα τρως σοκολάτες, καραμέλες κι υποβρύχια, όταν επιτέλους οι γονείς σου αποφασίζουν να σε πάνε σε έναν οδοντίατρο να σε κοιτάξει.<br /><br />Μπαίνεις με τη μαμά και τον μπαμπά, κάθεσαι στη μεγάλη πολυθρόνα και ο -πάντα χαμογελαστός καθότι- παιδοδοντίατρος σου λέει: <span style="font-style: italic;">"κάνε <span style="font-weight: bold;">χα</span> να δω <span style="font-weight: bold;">το δοντάκι</span> σου :-)"</span><br /><br />Συγχαρητήρια φιλόγλωσσε φιλομαθή, μόλις έμαθες ακόμη μία λέξη στα γιαπωνέζικα:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">χα = δοντι</span><br /><br />Τζα μάτα νε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6198424232302260688?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-84574621802905118362009-03-30T21:44:00.007+09:002009-03-30T23:22:01.640+09:00...τη γενειάδα μου βοστρύχους [σιγά μην ξυρίζομαι αν απολυθώ]<br /><br />Σήμερα είχα σκοπό να γράψω για την αξιότιμη κυρία Χαρούκα (Χαρούκα-σάμα γιαπωνεζιστί) με την οποία ραντεβουδιάστηκα το σαββατοκύριακο, καθώς επίσης και για την εμπειρία τύπου "Μανούλα μου" που έζησα μαζί της.<br /><br />Επειδή όμως,<br />αν) οι φωτογραφίες οι ραντεβουδιάρικες αποδείχτηκαν πολλές<br />ντε) η ώρα κοντεύει 10<br />τρουά) ο πουρές μού έπεσε βαρύς [άτσα και μάγειρας ο τραπεζοϋπάλληλος...]<br />αποφασίζω και διατάζω [με] να ασχοληθώ με κάτι πιο ελαφρύ, λόγου χάριν, με <span style="font-weight: bold;">το φόβο της απόλυσης</span>.<br /><br />Θέμα επίκαιρο αν μη τι άλλο, αφού σήμερα, έπειτα από τρεις μήνες ξεγνοιασιάς, έπεσε -ξανά- βαρύς ο πέλεκυς της ανεργίας και έκοψε τους δύο από τους είκοσι δύο. Το τραγικό στην όλη υπόθεση είναι ότι 3 μέρες νωρίτερα, Παρασκευή βράδυ, είχα βγει με τον Κληφ τον συνάδελφο τον κρεντιτο-σουίτη, ο οποίος όλη την ώρα συζητούσε για τις επικείμενες απολύσεις. <span style="font-style: italic;">"Τα 'μαθες"</span> μου έλεγε, <span style="font-style: italic;">"έρχεται νέο κύμα απολύσεων την επόμενη βδομάδα"</span>...<br /><br />Τρεις μέρες αργότερα [ούτε καν, δυόμιση για την ακρίβεια], το ημέλι από την Κληφ έγραφε <span style="font-style: italic;">"τα 'μαθες; με συνταξιοδότησαν... καλή τύχη σε σένα"</span><br /><br />Και η τύχη μου πράγματι δεν εξαντλήθηκε. Τουλάχιστον όχι σήμερα. Asta, κανείς δεν ξέρει. Γιατί αύριο άλλη μέρα ανατέλλει. Έτσι όπως πάμε όμως, το βλέπω σιγά σιγά το τρένο που'ρχεται προς το μέρος μου. Τις ακούω τις σειρήνες του να ηχούν όλο και πιο κοντά. Και τον μηχανοδηγό να φωνάζει <span style="font-style: italic;">"Ταβάρης, στο τι ντέλαες, μπούιστρα, μπούιστρα!"</span>. Γιατί έτσι όπως πάμε, τον υπερσιβηρικό δεν τον γλυτώνω....<br /><br />Για την ιστορία/τα στατιστικά να αναφέρω ότι μες στο 2008, το τμήμα της Κρέντιτ Σουίς στο οποίο ανήκω, προσέλαβε 12 νέα άτομα. Από τους δώδεκα, μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, έχουμε μείνει εφτά [και συνεχίζουμε]...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σασίν άσχετες:</span><br /><br /><div style="text-align: center;">1. "Γιαπωνεζίλα, έτσι δεν είναι;"<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSsbDk9YI/AAAAAAAABpc/iG2E6RkVusE/s1600-h/MA330023.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSsbDk9YI/AAAAAAAABpc/iG2E6RkVusE/s320/MA330023.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318982820543395202" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">2. Γιαπωνεζική καλλιτεχνική αλατοπιπεριέρα,<br /></div><div style="text-align: center;">δηλαδή χωρίς αλάτι, αλλά με σως σόγιας κτλ.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSn5nBuLI/AAAAAAAABpU/RU2jPLxK71I/s1600-h/MA330020.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSn5nBuLI/AAAAAAAABpU/RU2jPLxK71I/s320/MA330020.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318982742845798578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">3. Μια θάλασσα από κάντζι.<br />Ευγενική προσφορά της Χαρούκας-ελληνίδας<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSfoKpaGI/AAAAAAAABpM/pFnUayUhUnA/s1600-h/kanji_no_umi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SdDSfoKpaGI/AAAAAAAABpM/pFnUayUhUnA/s320/kanji_no_umi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318982600724408418" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8457462180290511836?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-68003348300677944272009-03-20T10:44:00.004+09:002009-03-20T10:55:29.255+09:00Είσαι ένας 20άρης, γαμώ τα παιδιά, έχεις πάρει το πτυχίο σου, μόλις τελείωσες στρατό. Έχεις βρει δουλειά και γκόμενα. Όλα σου πάνε καλά. Μόνος σου φόβος να μη μείνει έγκυος η κοπέλα και πρέπει να παντρευτείς πριν την ώρα σου. Και τότε ακούς τη φωνή του σοφού πατέρα που σου λέει:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Να προσέχεις γιε μου, να προσέχεις. Ποτέ χωρίς condomo. Ποτέ! Γιατί αν δεν βάλεις <span style="font-weight: bold;">condomo </span>μπορεί να κάνεις <span style="font-weight: bold;">κόντομο</span>..."</span><br /><br />Συχαρητήρια φιλόγλωσσε φιλομαθή. Μόλις έμαθες ακόμα μία λέξη στα γιαπωνέζικα:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">κόντομο</span> = <span style="font-weight: bold;">παιδί</span><br /><br />Τζα μάτα νε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6800334830067794427?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-15569495226500778522009-03-15T18:56:00.004+09:002009-03-15T20:18:17.861+09:00Υπότιτλος: ο Κουρετίνιο πρεσβευτής του εξελιγμένου είδους<br /><br />Τέχνες, γράμματα, επιστήμες, αμπέλια, φιλοσοφία...<br />ορισμένες μόνο από τις αναρίθμητες πνευματικές κορυφώσεις <span style="font-weight: bold;">των Ελλήνων</span>, των λαμπρών αυτών -αρχαίων ημών- προγόνων.<br /><br />Τα χρόνια όμως πέρασαν,<br />το είδος μας εξελίχθηκε από Έλληνες σε Ελληνάρες,<br />και επιτέλους, βρήκαμε τα σημεία στα οποία πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας και να εστιάσουμε το ανήσυχό μας πνεύμα.<br /><br />Η κα.τσι.κα [όχι το ζώο] αλλά το τρίπτυχο του σύγχρονου ελληναρικού πολιτισμού, ένα τρίπτυχο φωτιά που πρεσβεύει τις αιώνιες αξίες του Καφέ, του Τσιγάρου, και της Καλοπέρασης έχει προδήλως βρει εξίσου άξιους πρεσβευτές (εμού συμπεριλαμβανομένου). Πρεσβευτές οι οποίοι έχουν ως στόχο να μεταλαμπαδεύσουν με τις πολιτισμικές τους δάδες [που κατακαίνε τα πάντα στο πέρασμά τους] το σύγχρονο πνεύμα απ'άκρη σ'άκρη σ'όλη τη γη.<br /><br />Ο ελληναρικός πολιτισμός, έχει βρει -οφείλω δακρύζων από τη συγκίνηση να αναφέρω- πρόσφρορο έδαφος στην άπω ανατολή και δη στην αυτοκρατορική Ιαπωνία.<br /><br />Οι παρακάτω φωτογραφίες αποδεικνύουν περίτρανα πως η Ελλαδάρα ποτέ δεν πεθαίνει, πως ακόμα και με πενιχρά μέσα μπορούμε και πράγματι διαπρέπουμε στους τομείς με τους οποίους καταπιανόμαστε, πως ακόμα κι όταν μας τρώνε τα κυκλώματα, εμείς οι Ελληνάρες μπορούμε και παράγουμε πολιτισμό:<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">Έκφανση ελληναρικού πολιτισμού 1:</span><br /></div>ESPRESSO FREDDO GRECO στην Ιαπωνία!<br />Προσέξτε τον κύβο στη σειρά 2, στήλη 1. Ο κύβος ερρίφθη.<br />Οι βάρβαροι έμαθαν επιτέλους πώς να πίνουν τον καφέ τους.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SbzfO-RjCKI/AAAAAAAABo0/yQp8-JiDCEo/s1600-h/ellinarikos_kafes.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SbzfO-RjCKI/AAAAAAAABo0/yQp8-JiDCEo/s320/ellinarikos_kafes.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313367108718102690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-weight: bold;">Έκφανση ελληναρικού πολιτισμού 2:</span><br /></div>Τσιγάρο χωρίς ελληναρισμό, ΔΕ ΛΕΕΙ.<br />Στο Τόκυο, στο κλαμπ που παρτάρει η Πάρις Χίλτον<br />τσιγάρο + ελληναρισμός (διαφήμιση έστω) = αυθεντίλα<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SbzgInZapAI/AAAAAAAABo8/nRUGPmdFxpk/s1600-h/ellinarikos_tsigaro.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SbzgInZapAI/AAAAAAAABo8/nRUGPmdFxpk/s320/ellinarikos_tsigaro.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313368099009504258" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-weight: bold;">Έκφανση ελληναρικού πολιτισμού 3:</span><br /></div>Μολυβοθήκη με βυζιά. Ελληναρικά. Της αδερφής του Μεγαλέξανδρου.<br />Για να αντικρύζει αφεντικό μου κάτι χαρμόσυνο στο γραφείο.<br />Ούτως ή άλλως στην Ιαπωνία τα βλέπουμε μόνο ζωγραφιστά.<br />Ας είναι τουλάχιστον ελληναρικά...<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sbzhvdl1RxI/AAAAAAAABpE/RIb1Tr1CNfg/s1600-h/ellinarikos_kaloperasi.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sbzhvdl1RxI/AAAAAAAABpE/RIb1Tr1CNfg/s320/ellinarikos_kaloperasi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313369865903752978" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1556949522650077852?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-2711337618556407912009-03-01T11:55:00.006+09:002009-03-01T20:39:41.655+09:00Ευτυχώς μ'αξίωσε ο Θεός να'ρθω Ασία...<br /><br />Παραθέτω δύο βίντεο με αντιπροσωπευτικά ποπ συγκροτήματα από Ελλάδα και Κορέα<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1tUz6fF4VTc&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1tUz6fF4VTc&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="264"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XBSWizEkDyQ&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XBSWizEkDyQ&hl=en&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="264"></embed></object><br /><br />Κρίσεις, Συγκρίσεις:<br />1. Καλόφωνες οι Κορεάτισσες, καλόφωνες κι οι Ελληνίδες<br />2. Όμορφες οι Κορεάτισσες, όμορφες κι οι Ελληνίδες<br />3. Άβυζες οι Κορεάτισσες (μη γελιέσαι από τις επενδύσεις Λόρδε), μεγάλα στήθια οι δικές μας,<br />... πλην όμως ...<br />4. Όλες με κοντά ή κολλητά παντελονάκια οι Ασιάτισσες, ενώ από τις Ελληνίδες μόνο δύο στις πέντε τόλμησαν το φουστανάκι...<br /><br />Συμπέρασμα:<br />Ελλάδα - Κορέα: 5 - 9<br />ή αλλιώς<br />καλά έκανα και ήρθα Ασία.<br /><br />Υ.Γ. "Ξέρω τι ζητάω", χάμπερκερ πατάτες αναψυκτικό. Πώς να μην παχύνεις γλυκιά μου;...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-271133761855640791?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-42506257685735684512009-03-01T10:12:00.007+09:002009-03-01T11:28:04.524+09:00Παρασκευή βράδυ στο new Lex<br />(το κλαμπ με τις μοντέλες [που μπαίνουν-τρώνε-πίνουν τζάμπα λόγω κονέ ατζέντη-μαγαζάτορα])<br /><br />και την ώρα που παραγγέλνω χυμό γκρέηπφρουτ<br />(προσπαθώντας να μην ξεράσω βατράχους μεσ στο μαγαζί<br />[βάτραχοι = γιακιτόρι, μπύρα, ράμεν])<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΤΣΑΦ</span><br /><br />σκάει<br /><br />ποιός?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">η Πάρις Χίλτον!</span><br /><br />και εγώ συνεχίζω να προσπαθώ να πάρω το χυμό μου, συνεχίζοντας την προσπάθεια να μην ξεράσω βατράχους<br />(τα κατάφερα τελικά γιατί είμαι παίας).<br /><br />Κι αν η εμφάνιση της Πάρις δεν άλλαξε κάτι ουσιαστικό στη ροή της βραδιάς,<br /><br />έχει τουλάχιστον δώσει ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια της μάνας μου για επικράτηση στην ανηλεή μάχη κοτετσίου μεταξύ κοτών της καλής κοινωνίας...<br />(Α, έτσι ο Δημητράκης;<br />Πάει για ψώνια στο Μιλάνο, ε;<br />Καλέ δε σ'τα πα τα δικά μου...<br />Ο μικρός, ναι, ναι, ο Πανούλης που δουλεύει στο Τόκυο, πάει στα κλαμπ με την Πάρις Χίλτον!...<br />Μμ! Ρούφα το τ'αβγό σου.<br />ΚΟΤΑ!<br />Που θα μου βγεις κι από πάνω με τα ψώνια του Δημητράκη...)<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΣΑΣΙΝ</span> από την είσοδο του μαγαζιού όπου ο κονεδιάρης αφεντικός ποζάρει-ποζεριάζει με τους διάσημους που έχουν περάσει από το μαγαζί του:<br /><br /><div style="text-align: center;">1. Με Ζαν Ρενό, Μπενίσιο ντελ Τόρο, Βαν Ντίζελ...<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwo7vz8TI/AAAAAAAABok/btEjylShqMw/s1600-h/MA330015.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwo7vz8TI/AAAAAAAABok/btEjylShqMw/s320/MA330015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308038221856502066" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">2. Με Σάντρα Μπούλοκ, Σοφί Μαρσώ, Λιμπ Μπίσκιτ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwl5yi69I/AAAAAAAABoc/RAcBPtQQiMA/s1600-h/MA330016.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwl5yi69I/AAAAAAAABoc/RAcBPtQQiMA/s320/MA330016.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308038169791491026" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">3. Με Τζετ Λι, Λιβ Τάυλερ, Μπακ Στριτ Μπόυζ<br />(έτσι για να θυμηθούμε τα νιάτα μας)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwhs9gwgI/AAAAAAAABoU/_VzGehrSVIY/s1600-h/MA330018.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sanwhs9gwgI/AAAAAAAABoU/_VzGehrSVIY/s320/MA330018.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308038097628348930" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4250625768573568451?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-40394868264375818102009-03-01T01:11:00.029+09:002009-03-01T03:04:17.035+09:00...αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα μου, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει δει ούτε μισή φωτογραφία από την τουριστική Γιαπωνική επίσκεψη του γαλλόφωνου τομοντάτσι· και ούτως εχόντων των πραγμάτων, ίσως χρειαστεί να αρκεστεί στις φωτογραφίες...<br /><br />Προχωράω ευθύς αμέσως στην παρουσίαση των φωτογραφιών που τράβηξα από το παρατηρητήριο του Τόκυο Τάουερ, ο οποίος ουσιαστικά είναι ένας γιαπωνέζικος ερυθρόλευκος πύργος του Άιφελ, 13 μέτρα ψηλότερος και 3.οοο τόνους ελαφρύτερος! (<a href="http://www.tokyotower.co.jp/english/">http://www.tokyotower.co.jp/english/</a>)<br /><br />ΣΑΣΙΝ:<br /><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 1. Κτίρια για χόρταση και στη μέση (το πρασινάκι)<br />Ιζούμι Γκάντεν Τάουα [κεντρικά της Κρέντιτ Σουίς]<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalyWuq79oI/AAAAAAAABoE/j8UE3SFeckI/s1600-h/MA330111.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalyWuq79oI/AAAAAAAABoE/j8UE3SFeckI/s320/MA330111.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307899370643650178" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 2. Κτίρια, ουρανοξύστες κι στη μέση γήπεδο ποδοσφαίρου!<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalyNiooh5I/AAAAAAAABn8/V8-_IUAEdsw/s1600-h/MA330112.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalyNiooh5I/AAAAAAAABn8/V8-_IUAEdsw/s320/MA330112.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307899212793939858" border="0" /></a><br />Βγιου 3. Λίγο απ'όλα <span style="text-decoration: underline;"></span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salx8FCl0tI/AAAAAAAABns/WGn2-ZY5awQ/s1600-h/MA330114.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salx8FCl0tI/AAAAAAAABns/WGn2-ZY5awQ/s320/MA330114.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307898912791974610" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 4. Λίγο απ'όλα και κόντρα στον ήλιο<span style="text-decoration: underline;"></span><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxnJUK-OI/AAAAAAAABnU/iipVmZUU8J4/s1600-h/MA330116.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxnJUK-OI/AAAAAAAABnU/iipVmZUU8J4/s320/MA330116.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307898553162201314" border="0" /></a><br />Βγιου 5. Τυχαίοι συμπανοραμίτες<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxgDOeGGI/AAAAAAAABnM/aCBR8dXyroY/s1600-h/MA330117.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxgDOeGGI/AAAAAAAABnM/aCBR8dXyroY/s320/MA330117.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307898431268591714" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 6. Βγιου<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxUmfWj1I/AAAAAAAABnE/kOPJpRS3ZEM/s1600-h/MA330118.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxUmfWj1I/AAAAAAAABnE/kOPJpRS3ZEM/s320/MA330118.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307898234576211794" border="0" /></a><br />Βγιου 7. Ρομάντζιο (Μάτζιο;)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxK7ob8NI/AAAAAAAABm8/WTVsL2MhxzQ/s1600-h/MA330119.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxK7ob8NI/AAAAAAAABm8/WTVsL2MhxzQ/s320/MA330119.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307898068452765906" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 8. Βαρέθηκα<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxFiZg_6I/AAAAAAAABm0/z4caSYZDXnU/s1600-h/MA330120.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalxFiZg_6I/AAAAAAAABm0/z4caSYZDXnU/s320/MA330120.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897975779950498" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 9. να<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salw-kl_l7I/AAAAAAAABms/8tUwH2a3UvQ/s1600-h/MA330121.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salw-kl_l7I/AAAAAAAABms/8tUwH2a3UvQ/s320/MA330121.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897856110073778" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 10. γράφω<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salw3_V5IgI/AAAAAAAABmk/80ttPJ3KYVk/s1600-h/MA330122.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salw3_V5IgI/AAAAAAAABmk/80ttPJ3KYVk/s320/MA330122.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897743031214594" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 11. λεζάντες<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwyYCsLkI/AAAAAAAABmc/K5WwLdK_5H8/s1600-h/MA330123.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwyYCsLkI/AAAAAAAABmc/K5WwLdK_5H8/s320/MA330123.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897646582345282" border="0" /></a><br />Βγιου 12.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwZj2vSlI/AAAAAAAABmU/dz1tVsj790w/s1600-h/MA330124.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwZj2vSlI/AAAAAAAABmU/dz1tVsj790w/s320/MA330124.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897220256713298" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 13. Πύργου πόδια<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwS_WW9FI/AAAAAAAABmM/JyqSk_dJ-VE/s1600-h/MA330125.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwS_WW9FI/AAAAAAAABmM/JyqSk_dJ-VE/s320/MA330125.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897107378009170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 14. Φωτογράφου πόδια<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwNeRT-oI/AAAAAAAABmE/0pYIqRzneJw/s1600-h/MA330126.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalwNeRT-oI/AAAAAAAABmE/0pYIqRzneJw/s320/MA330126.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307897012599126658" border="0" /></a><br />Βγιου 15.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salv_V9Cq7I/AAAAAAAABl0/N5SzKxAvSZU/s1600-h/MA330128.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salv_V9Cq7I/AAAAAAAABl0/N5SzKxAvSZU/s320/MA330128.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307896769848454066" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 16.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salv1oYNB_I/AAAAAAAABls/zdjHvb5bvOE/s1600-h/MA330129.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Salv1oYNB_I/AAAAAAAABls/zdjHvb5bvOE/s320/MA330129.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307896602995525618" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Βγιου 17. Η Χαρούκα της εισόδου :-)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalvsuFMp1I/AAAAAAAABlk/cCslB4qzS-M/s1600-h/MA330130.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SalvsuFMp1I/AAAAAAAABlk/cCslB4qzS-M/s320/MA330130.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307896449907599186" border="0" /></a><br /><br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-weight: bold;">Γιο γιο γιο τσεκ δις άουτ</span> (Νιχόν Τερεμπί φορ έβερ):<br />Γιαπωνέζα πενηντάρα, χαμένη, τρελαμένη<br />ραπάρει στην πρωινή ζώνη του Σαββάτου [!!]<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sal6DoxQfyI/AAAAAAAABoM/hmGBCCmlEnI/s1600-h/MA330195.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Sal6DoxQfyI/AAAAAAAABoM/hmGBCCmlEnI/s320/MA330195.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307907838735056674" border="0" /></a><br /><br /><br />Υ.Γ. η φράση "για τη φουκαριάρα τη μάνα μου" με έκανε για πρώτη φορά να συνειδητοποιήσω πως έχω χάσει -κάπως πως- επαφή με τα εν Ελλάδι δρώμενα. Γιατί όταν οι άλλοι μιλάνε για τηλεοπτικά σποτάκια που εσένα δεν σου θυμίζουν τίποτα, τότε μοιραία έρχεται η ώρα του υπολογισμού και τότε καταλαβαίνεις πως 2,5 χρόνια ξεριζωμού σλας οικονομικής μετανάστευσης δεν είναι και λίγα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4039486826437581810?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-50981301541923481052009-02-22T23:08:00.006+09:002009-02-22T23:52:59.494+09:00Αυτό το Σου-Κου πέσανε πολλά μαζί:<br />- 1.050 μέτρα κολύμπι<br />- μάθημα γιαπωνεζικών<br />- 3 ώρες μπάσκετ με ιντερνάσιοναλ παρέα που περιελάμβανε και τρεις αγάπηδες που στήνουν τρίποδα χωρίς να είναι φωτογράφοι[!]<br />- παρακολούθηση της ταινίας σταθμό του ελληνικού κινηματογράφου "Δρ. Ζι-Βέγγος"<br />- βόλτα μέχρι το Νικολάιντο, τη Ρωσορθόδοξη εκκλησία στο Οτσανομίζου [εκκλησιασμός δεν επετεύχθη καθώς -λέει- έλειπε ο δεσπότης με αποτέλεσμα να το λήξουν νωρίς και να βρω την εκκλησία άδεια]<br />- τσίκνισμα σε κορεάτικο εστιατόριο με τον ελληνισμό της διασποράς [ΤσικνοΚυριακή σύμφωνα με τον μέγα διοργανωτή Ανδρέα]<br />- μελέτη κάντζι [όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά για να συνεχίσω να εντυπωσιάζω τα κορίτσα...]<br /><br />Ως συνέπεια των παραπάνω, μου τέλειωσε το Σαββατοκύριακο και δεν έχω χρόνο για ελληνικούς φρου-φρου ιστολογισμούς (κατά τα πρότυπα των ελληνικών φρου-φρου ισολογισμών αλλά με ένα "ταυ" παραπάνω). Έχω χρόνο μόνο για....<br /><br />τη <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span> της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">Ότι οι διαφημιστές και οι μαρκετίστες της GEORGIA έχουν<br />μεγάλο πρόβλημα, είναι κάτι περισσότερο από προφανές:<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SaFgu2_bZ5I/AAAAAAAABlA/hp8r4QVG3Uc/s1600-h/MA330099.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SaFgu2_bZ5I/AAAAAAAABlA/hp8r4QVG3Uc/s320/MA330099.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305628194170955666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Το ζήτημα είναι ότι και οι άλλες εταιρίες δεν πάνε πίσω.<br />Γενικά μιλώντας, το μάρκετινγκ στην Ιαπωνία, είτε έχει<br />κάποια καθυστέρηση, είτε κάποια ιδιαίτερη φιλοσοφία<br />ή απλά εγώ δεν μπορώ να μπω στο νόημα...<br /><br />Τις κρεατομπουκιές πάντως που διαφημίζει ο γυμνοσάλιαγκας<br />της επόμενης φωτογραφίας εγώ προσωπικά δεν θα τις αγόραζα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SaFj7GiBalI/AAAAAAAABlI/ys0R2cGxask/s1600-h/MA330108.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SaFj7GiBalI/AAAAAAAABlI/ys0R2cGxask/s320/MA330108.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305631703035898450" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;">Υ.Γ. Ο τύπος στην πρώτη φωτό είναι τόσο γελοίος που έχω μπριζωθεί να πάω να αγοράσω ένα κουτάκι αύριο στη δουλειά για να καφεδιαστώ μετά το φαγητό. Έτσι για σπάσιμο δηλαδή....<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5098130154192348105?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-76833376627487865712009-02-15T15:36:00.004+09:002009-02-15T15:53:47.338+09:00Μεσάνυχτα στο Μεταξουργείο και μια παρέα γκραφιτάδων ζωγραφίζει στον τοίχο μία <span style="font-weight: bold;">ζωγραφιά</span>, προσπαθώντας να δώσει λίγο χρώμα στην Αθήνα. Οι αστυνομικοί της βραδινής περιπολίας όμως δεν είναι πολύ μακριά. Ξαφνικά στρίβουν στη γωνία, αντιλαμβάνονται τους γκραφιτάδες και αρχίζουν αμέσως να φωνάζουν "<span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Ε</span>, τι κάνετε εσείς εκεί;!</span>"....<br /><br />Συγχαρητήρια φιλόγλωσσε φιλομαθή, μόλις έμαθες μία ακόμη λέξη στα γιαπωνέζικα:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ε</span> = <span style="font-weight: bold;">ζωγραφιά</span><br /><br /><br />Τζα μάτα, ράι σιου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-7683337662748786571?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-25302479194576355802009-02-06T20:45:00.004+09:002009-02-06T22:16:19.806+09:00<span style="font-size:85%;">[ή αλλιώς η εμπειρία της ελληνίδας μάνας...]</span><br /><br />Ο kouretinho [αυτός ο μέγας ελληνο-ιστολόγος, ελβετο-τραπεζίτης, αμερικανο-πολυτεχνίτης, και παγκοσμιο-μπάκουρος] βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι ο πρώτος τομοντάτσι πάτησε πόδι στην Ιαπωνία.<br /><br />Το ακόμη πιο ευχάριστο είναι πως πέρα από τον ΕλληνοΓάλλο τομοντάτσι, στην Ιαπωνία αφίχθησαν σώοι και αβλαβείς μετά της σαλτσώδους συνοδείας τους -μια τηγανιά πατάτες- και οι κεφτέδες της μάνας μου.<br /><br />Είμαι συνεπώς δικαιολογημένος να νοιώθω διπλά χαρούμενος, καθώς πέρα από την επιθυμία να ξεναγήσω τους φίλους μου στη Γιαπωνία, εκπλήρωσα και άλλη μία επιθυμία μου:<br /><span style="font-weight: bold;">να δώσω επιτέλους την ευκαιρία στον Γκωτιέ να καταλάβει από πρώτο χέρι τι σημαίνει "γεννημένος από Ελληνίδα</span><span style="font-weight: bold;"> Μάνα</span><span style="font-weight: bold;">"</span>. Ο Γκωτιές λοιπόν αφού αναγκάστηκε να βγάλει από τη βαλίτσα του ορισμένα ρούχα για να κάνει χώρο στα φαγιά, τοποθέτησε τους κεφτέδες σε ταπεράκι πλαστικό και τους συνόδευσε από Αθήνα Παρίσι και από Παρίσι Τόκυο.<br /><br />Ουδέποτε είχε ζήσει -ο καψερός- την <span style="font-weight: bold;">αυθεντική εμπειρία</span> και θεωρούσε πως με κατάλληλο πακετάρισμα και πολλές πλαστικές σακούλες θα γλίτωνε το -υπερατλαντικό στην περίπτωσή του- ρεζιλίκι της οσμής...<br /><br />Εγώ από την άλλη γελούσα εξαρχής με την ιδέα [και οφείλω να το ομολογήσω δημοσίως πως ήταν περισσότερο το γελοίο της υπόθεσης παρά η πείνα μου για κεφτέδες που με έκανε να παραγγείλω τα 'εδέσματα'] καθώς γνώριζα με μαθηματική ακρίβεια πού θα κατέληγε η ιστορία...<br /><br />Πράγματι, στο πρώτο τηλεφώνημα του Γωτιέρου ("είμαι αεροδρόμιο ρε, όλα καλά, παίρνουμε το Ναρίτα Εξπρές και σου'ρχόμαστε") δεν χρειάστηκε περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα συνδιάλεξης για να καταλήξει στην άκρως αντιπροσωπευτική και δεόντως διασκεδαστική -παρότι ανεμενόμενη- δήλωση:<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">μαλάκα, θα σε γαμήσω κι εσένα και τους κεφτέδες σου!...</span><br /><br />Εξίσου αντιπροσωπευτικό και το γεγονός ότι για 20 λεπτά (όσο δηλαδή μου πήρε να πάω ποδαράτος από το γυμναστήριο σπίτι) γέλαγα μόνος μου στο δρόμο σα βλαμμένος με την ελληνογαλλική ευήθεια του ελληνογάλλου φίλου μου, ο οποίος παρότι περιπετειώδης και εμπειριούχος, βρήκε τελικά το μάστορά του στην -υπερπόντιας κλίμακας- εμπειρία της αυθεντικής Ελληνίδας Μάνας....<br /><br /><br />Τέλος. Πάω να παραλάβω τους τομοντάτσι κεφτέδες φέροντες...<br /><br />Υ.Γ. Είθε η θύμηση του καψονιού των υπερατλαντικών κεφτέδων να μείνει χαραγμένη για πάντα στις μνήμες μας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2530247919457635580?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-68646465433168614142009-02-01T19:57:00.008+09:002009-02-01T22:05:07.133+09:00Οι γιαπωνέζοι ως λαός έχουν κι αυτοί τα κουσούρια τους και τα προβλήματά τους. Τελεία. [Και δεν δέχομαι αντιρρήσεις]<br /><br />Ένα εξ αυτών (για το οποίο μάλιστα με είχαν προειδοποιήσει αρκετό καιρό πριν πατήσω τα πόδια μου στο νησί του αυτοκράτορα) είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν τη λέξη "όχι". Δεν τους βγαίνει, δεν το γουστάρουν, δεν τη ψήνουν τη φάση, δεν τους κάνει κούκου να το πουν...<br /><br />Έτσι λοιπόν, οι γιαπωνέζοι στον καθημερινό τους λόγο αποφεύγουν με κάθε τρόπο να χρησιμοποιήσουν την εύηχη αυτή λέξη· την ίδια που εμείς οι Έλληνες έχουμε μονίμως κάτω από τη γλώσσα μας, δίπλα στις εξίσου εύηχες "ρε" και "μαλάκα" οι οποίες συνδυάζονται αριστουργηματικά σε ένα κόμμπο ευγένειας, που έτσι και μεταφραστεί στα γιαπωνέζικα ισοδυναμεί με φατάλιτι-μπαμπάλιτι εναντίον του μεγάλου κακού...<br /><br />Αφήνω όμως τα του Μόρταλ Κόμμπατ και επιστρέφω στην πραγματική ζωή: έκανα μάθημα την περασμένη εβδομάδα με τον Ταγκάμι-σενσέι και μου εξηγούσε ότι αυτό το κουσούρι των γιαπωνέζων οδηγεί πολύ συχνά σε μπερδέματα και ασυνεννοησίες, κυρίως όταν στον διάλογο εμπλέκεται και μη γιαπωνέζος. Τόσο συχνά μάλιστα, που το βιβλίο παρουσίαζε έναν τέτοιο τυπικό διάλογο προς γνώσιν και επίγνωσιν και μόρφωσιν και συμμόρφωσιν...<br /><br />Το διάλογο αυτό παρουσιάζω ευθύς αμέσως.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Στα γιαπωνέζικα:</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWOZHe55HI/AAAAAAAABkw/FrVxDB88yMc/s1600-h/MA330017.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWOZHe55HI/AAAAAAAABkw/FrVxDB88yMc/s320/MA330017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297797098827801714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWOURACJWI/AAAAAAAABko/b6jmmZup0w4/s1600-h/MA330015.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWOURACJWI/AAAAAAAABko/b6jmmZup0w4/s320/MA330015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297797015483327842" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Στα γιαπωλληνικά:</span><br />- Μόσι μοσί, Μίρα ντες<br />- Ααα, Μίρα-σαν, κονμπανγουα. Ογκένκι ντεσκα;<br />- Εεε, γκένκι ντες. Ανο, Κιμούρα-σαν, Οζάγουα Σέιτζι νο κονσάτο, ισιόνι ίκα γκα ντεσκα;<br />- Ιιιντεσουνε. Ίτσου ντεσκα;<br />- Ράισου νο κινγιόμπι νο μπαν ντες.<br />- Κινγιόμπι ντεσκα; Κινγιόμπι νο μπαν γουα τσόττο.......<br />- Ντάμε ντεσκα;<br />- Εεε, τομοντάτσι το γιακουσόκου γκα αριμάς καρά........<br />- Σοοντεσουνε. Τζαννεν ντεσουνε.<br />- Εεε. Μάτα κόνντο ονεγκάισιμας.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Στα ελληνικά:</span><br />- Χαίρεται. Εδώ Μίλερ.<br />- Α, κύριε Μίλερ, καλησπέρα. Όλα καλά;<br />- Όλα καλά (δόξα τω Θεώ). Εε, κυρία Κιμούρα θα θέλατε να με συνοδεύσετε στο κονσέρτο του Οζάγουα Σέιτζι;<br />- Έκτακτα! Πότε είναι;<br />- Το βράδυ της Παρασκευής της επόμενης εβδομάδας.<br />- Την Παρασκευή, ε; <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Την Παρασκευή το βράδυ είναι λιγάκι.........</span><br />- Αδυνατείτε δηλαδή;<br />- Μμμ, <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ναι, έχω μια συνάντηση με κάτι φιλικά πρόσωπα βλέπετε.......</span><br />- Α, ώστε έτσι. Κρίμα.<br />- Ναι. Ας το κανονίσουμε κάποια άλλη φορα.<br /><br /><br />Το αξιοπρόσεκτο στην όλη ιστορία είναι ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο η κυρία Κιμούρα κατάφερε να αρνηθεί στην πρόταση του κυρίου Μίλερ χωρίς να πει "όχι".<br />"<span style="font-style: italic;">Απεχθανόμαστε να λέμε 'όχι'</span>", μου εξήγησε ο Ταγκάμι-σενσέι. "<span style="font-style: italic;">Δεν μας αρέσει να αρνούμαστε (ή τουλάχιστον να το εκφράζουμε ανοιχτά). Όταν λέμε 'κάπως', 'έτσι κι έτσι', 'λίγο', 'λιγουλάκι', βασικά σημαίνει όχι !!!</span>"<br /><br /><br />Για την ιστορία, λίγες μέρες αργότερα πήγα στο σούπα (σούπερ μάρκετ στα γιαπωνέζικα) και όταν η ταμίας ρώτησε εμένα και τον επόμενο πελάτη "<span style="font-style: italic;">είσαστε μαζί</span>" αυτός αντί να πει "<span style="font-style: italic;">όχι, χώρια</span>" απάντησε "<span style="font-style: italic;">ξεχωριστά, είμαστε ξεχωριστά</span>".<br /><br />Και σκέφτομαι και λέω:<br />εγώ έρχομαι από έναν πολιτισμό που γιορτάζει το ΌΧΙ ως εθνική επέτειο σ'έναν πολιτισμό που σκαλώνει ακόμα και στο άκουσμα του. Μήπως τα περί κοινωνικής ενσωμάτωσης είναι παραμύθια; Μήπως;...<br /><br />Υ.Γου. Δε θα γίνεις πρίγκιπας ποτέ, βάτραχε, βάτραχε, ε, ε. Αφιερωμένο σε μένα!<br /><br /><br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">γιαπωνεζίλα </span>της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">Εσύ θα το φόραγες;<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWb9J9ex9I/AAAAAAAABk4/g__QGSz3X6U/s1600-h/MA330024.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SYWb9J9ex9I/AAAAAAAABk4/g__QGSz3X6U/s320/MA330024.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297812011619370962" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6864646543316861414?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-60157016640992922772009-01-25T08:48:00.003+09:002009-01-25T09:14:55.305+09:00Είναι Σάββατο βράδυ, μόλις έχεις γυρίσει από τη Γιοκοχάμα όπου έπαιζες μπάλα με τους Tokyo Panthers, είσαι κομμάτια από την κούραση αλλά παρόλαυτα σκέφτεσαι τα πουκάμισα που πρέπει να πλύνεις/σιδερώσεις για την ερχόμενη εβδομάδα. <div><br /></div><div>Και ο ειρμός των σκέψεών σου έχει ως εξής:<div> <div>"Καλά ε, πάω κρεβάτι καρφωτός. Μανούλα μου... θα ρίξω κάτι ύπνους, ούτε γιαπωνέζικα κοράκια δεν με ξυπνάνε!"<br /><div>"Όχι ρε γαμώτο, ξέχασα τα ρούχα! έχω να σιδερώσω τα πουκάμισα τώρα..."</div><div>"Μμμμμ (το μου της σκέψης). Ποιός τα χέζει και τα πουκάμισα;... <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Άστα</span> γι'<span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">αύριο</span>, και η Κυριακή μέρα είναι"</div><div><br /></div><div>Συγχαρητήρια φιλόγλωσσε φιλομαθή, μόλις έμαθες μία ακόμη λέξη στα γιαπωνέζικα (ουσιαστικό αυτή τη φορά):</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">άστα</span> = <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">αύριο</span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Τζα μάτα, σαγιονάρα!</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6015701664099292277?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-9365329711295064962009-01-19T00:56:00.003+09:002009-01-19T01:06:19.903+09:00<span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Ξυπνάς</span> το πρωί μετά από 20λεπτο χουζούρεμα και σέρνεις το κουφάρι σου από το κρεβάτι για να ετοιμαστείς να πας δουλειά. Με τα χίλια ζόρια φτάνεις στο μπάνιο, κοιτιέσαι στον καθρέφτη και λες: <span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">"</span><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">πω, πω μαλάκα, πώς είμαι έτσι, </span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; "><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">ο κιμάς</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "> ο ίδιος"</span><div><div><br /></div><div><br /></div><div>Συγχαρητήρια φιλόγλωσσε φιλομαθή, μόλις έμαθες ένα νέο ρήμα στα γιαπωνέζικα!<span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">οκιμάς = ξυπνάω</span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Τζα μάτα, σαγιονάρα</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-936532971129506496?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-46815695070121874222009-01-19T00:23:00.008+09:002009-01-19T00:55:40.108+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SXNOuWJ2iUI/AAAAAAAABkI/1fp27YFObeI/s1600-h/MA330001.JPG"></a><br />Ή αλλιώς "καλή χρονιά" στα γιαπωνέζικα. Μια "καλή χρονιά" όμως που είναι διαφρορετική από την άλλη "καλή χρονιά" (το "γιόι οτόσι ο") γιατί αυτή η "καλή χρονιά" λέγεται αφού μπει το νέο έτος, ενώ η άλλη καλή χρονιά αποκλειστικά πριν την έλευσή του. <div><br /></div><div>και αφού ξεκίνησα το πρώτο ποστ της χρονιάς με επεξήγηση γιαπωνεζικών, νομίζω είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακοινώσω επισήμως την έναρξη της ενότητας "ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΩΝ ΣΤΟ ΠΙΤΣ ΦΙΤΙΛΙ". Αναμείνατε στο ακουστικό σας, φιλόγλωσσοι φιλομαθείς, ο Κουρετίνιο τελεσόπινγκ έχει και πάλι τη λύση...</div><div><br /></div><div>Κλείνω εδώ το σύντομο πρώτο ποστ, ευχόμενος σε όλους χρόνια πολλά και πρωτάθλημα στα ποδήλατα της ΑΕΚ.</div><div><br /></div><div>Υ.Γ. Το προηγούμενο σου-κου ο kouretinho κουβάλησε το σαρκίο του μέχρι το Σαπόρο κι από κει στο Niseko για σκι σε θέρετρο σούπερ έξτρα μέγκα λουξ (κόστος εκδρομής γύρω στο χιλιάρικο [ευρώ], κάτι που εξηγεί τα 15 ευρώ υπόλοιπο στο λογαριασμό τραπέζης) και γι'αυτό δεν μπόρεσε να σταθεί συνεπής στο ραντεβού με το ιστολόγιο. Τώρα όμως είναι αλλιώς. Από αύριο πρόγραμμα</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 153, 0);">γιαπωνεζίλα </span></span>της εβδομάδας:</div><div><br /></div><div style="text-align: center;">Μια γιαπωνέζα στους δρόμους του Αζάμπου Τζούμπαν, </div><div style="text-align: center;">με καρότσι και μωρό όχι ανθρωπινό. </div><div style="text-align: center;">Σκυλίσια ζωή σου λέει μετά...</div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SXNOuWJ2iUI/AAAAAAAABkI/1fp27YFObeI/s1600-h/MA330001.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SXNOuWJ2iUI/AAAAAAAABkI/1fp27YFObeI/s320/MA330001.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292660545218316610" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a><br /></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 153, 0);">Γιαπωνεζίλα </span></span>έξτρα (δεν μπόρεσα να περιμένω μέχρι το επίσημο ποστ και γι'αυτό την ξερνάω από τώρα στο ιστολόγιο):</div><div><br /></div><div><div style="text-align: center;"> Απολαυστική</div><div style="text-align: center;">Μαγευτική</div><div style="text-align: center;">Μοναδική</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Γιαπωνεζική τερεμπί</span> </div><div style="text-align: center;">[τελεβιζιον > τελεβι > τερεβι > τερεμπί]</div><div style="text-align: center;">Συντονιστείτε τσαούσες!</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SXNOpqzV6AI/AAAAAAAABkA/9UunxHw4QN4/s1600-h/MA330067.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SXNOpqzV6AI/AAAAAAAABkA/9UunxHw4QN4/s320/MA330067.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292660464861702146" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4681569507012187422?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-56967172297957859762008-12-31T19:16:00.004+09:002008-12-31T19:32:29.043+09:00<span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial;font-size:13px;">="καλή χρονιά" στα γιαπωνέζικα</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;">Αυτή τη φορά δεν έχω σκοπό να γράψω-περιγράψω-καταγράψω. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;">Θέλω μόνο να ευχηθώ σε όλους τους αναγνώστες τουτουνού του ιστολογίου ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΆ και ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟ 2009. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;">Σας ασπάζομαι αδελφικά και συναδελφικά με δύο γιαπωνεζίλες :-)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 48px; white-space: pre;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;">Η <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span></span> της εβδομάδας:</span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QFVoLz88hiU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/QFVoLz88hiU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 48px; white-space: pre;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 48px; white-space: pre;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;">Η <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα</span></span> της χρονιάς:</span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre;font-family:Arial;font-size:13px;"><br /></span></div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HGfaQCY_bo4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/HGfaQCY_bo4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5696717229795785976?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-18689738758486427812008-12-21T22:23:00.007+09:002008-12-21T23:31:15.101+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5RqdBEUCI/AAAAAAAABjk/7eOetnF0ycA/s1600-h/MA330001.JPG"></a><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Η -αποδεδειγμένη- καμπυλότητα του χωροχρόνου ήταν αρκετή για να μου εξαφανίσει άλλο ένα Σαββατοκύριακο, αφήνοντάς με Κυριακή βράδυ να κοιτάω το τοκέι (=ρολόι) μου σκεπτόμενος ποιό εκ των περίεργων της εβδομάδας αξίζει να γίνει πρώτο θέμα στο ιστολόγιο τούτο.<br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Έτσι για αλλαγή, αυτή τη φορά αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και ταυτόχρονα [φούλ κάργα] κοινωνικό φαινόμενο, αυτό των κοινωνικών ανισοτήτων</span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(85, 85, 85); font-weight: bold; line-height: 18px; "><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><span class="Apple-style-span" style=" ;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); line-height: normal; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">.</span></span></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(85, 85, 85); font-weight: bold; line-height: 18px; "><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><span class="Apple-style-span" style=" ;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); line-height: normal; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Κοινωνικές και -κυρίως- φυλετικές διακρίσεις που βιώνουμε όλοι ανεξαιρέτως εμείς οι οικονομικοί μετανάστες</span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(85, 85, 85); font-weight: bold; line-height: 18px; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-weight: normal; line-height: normal; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">, εμείς που δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το απόγευμα για ένα κομμάτι παντεσπάνι και ένα καταραμένο ετήσιο μπόνους...</span></span></span></span></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Εμείς είμαστε λοιπόν οι γκαϊτζίν (δηλαδή οι "ξένοι") που δεν θα ενσωματωθούμε ποτέ σ'αυτή την κλειστή κοινωνία καθώς η εμφάνισή μας κάνει κρα -σαν τα κοράκια- πως ερχόμαστε από τόπο μακρινό κι αλλόκοτο.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Εμείς είμαστε για πάντα καταδικασμένοι να τυγχάνουμε διαφορετικής μεταχειρίσεως σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνικής μας ζωής</span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(85, 85, 85); font-weight: bold; line-height: 18px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">·</span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-weight: normal; line-height: normal; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"> από το μπαρ μέχρι το κλαμπ (δεν γνωρίζουμε κι άλλες...)</span></span></span></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΦΩΤΟΖ:</div><div><br /></div><div style="text-align: center;">1. Φυλετικές διακρίσεις. </div><div style="text-align: center;">Άνιση μεταχείριση στην είσοδο του κλαμπ...</div><div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5Om4OxIfI/AAAAAAAABjU/IsC7EIoSzOY/s1600-h/MA330028.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5Om4OxIfI/AAAAAAAABjU/IsC7EIoSzOY/s320/MA330028.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282245842788491762" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα </span></span>της εβδομάδας: </div><div>Οι γιαπωνέζοι με τις μεταλιές είχαν πάντα ένα κόλλημα. Γνωστό και κατανοητό. Ότι θα έβλεπα όμως στη Σιμπούγια εν έτει 2008 παπουτσάκι Άρον Μέηντεν με εξώφυλλο Πάουερσλέηβ φόρα παρτίδα, αυτό δεν ήταν ούτε γνωστό ούτε -τουλάχιστον εν μέρει- κατανοητό: </div><div><br /></div><div><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5RqdBEUCI/AAAAAAAABjk/7eOetnF0ycA/s1600-h/MA330001.JPG"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5RqdBEUCI/AAAAAAAABjk/7eOetnF0ycA/s320/MA330001.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282249202737631266" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5Rl9jQkrI/AAAAAAAABjc/f4YmGrT9DKE/s1600-h/MA330002.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SU5Rl9jQkrI/AAAAAAAABjc/f4YmGrT9DKE/s320/MA330002.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282249125571629746" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1868973875848642781?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-65670369489568244022008-12-14T22:00:00.010+09:002008-12-14T23:23:52.257+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURpER8arI/AAAAAAAABjM/2NbMTVYybOY/s1600-h/MA330001.JPG"></a><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Συνήθως, η έκφραση "τίποτα νεώτερο" ισοδυναμεί με έλλειψη νέων άξιων αναφοράς. Κι όμως υπάρχουν φορές -όπως η σημερινή- που η έκφραση αυτή μεταφέρει πολύ σημαντικές πληροφορίες. </span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Στην περίπτωσή μου, για να μην το κουράζω άλλο, το "τίποτα νεώτερο", σημαίνει πως βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να δηλώσω πως βρίσκομαι ακόμα στη θέση μου, που σημαίνει πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρέθηκα στο δρόμο, ή με άλλα λόγια, είμαι χαρούμενος που έχω ακόμα δουλειά </span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">·</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> σε αντίθεση με τον παραδιπλανό μου, τον παραδιπλανό του παραδιπλανού μου, τον μπροστά μου και τον παραπίσω μου, οι οποίοι πήραν το μπούλο απ'το μπαούλο την ίδια αποφράδα μέρα.</span></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Βλέπεις κυρά Σούλα, σύμφωνα με τον Μπράντυ [το μεγάλο αφεντικό] η εταιρία έπρεπε να σφίξει το ζουνάρι για να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών [και βάλε] μου πλήττει ανελέητα τον τραπεζικό κλάδο [και βάλε]. Έτσι, ο Μπράντυ και το επιτελείο του υπολόγισαν πριν από λίγες μέρες πως έπρεπε να μειώσουν το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας κατά 11% στέλνοντας 5.300 βιοπαλαιστές να βιοπαλαίψουν για το βιος τους. Το πρόβλημα όμως ήταν ακόμη μεγαλύτερο για εμάς τους επενδυτικούς τραπεζίτες καθώς κατά τη διάρκεια της χρονιάς 'τα σπάσαμε' περισσότερο από τα άλλα τμήματα της τράπεζας και ως εκ τούτου ήρθε η ώρα να μας πει το αφεντικό 'σπάσε' περισσότερο από ότι θα πει στα άλλα τμήματα της τράπεζας....</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Μετά τον απολογισμό, τα στατιστικά των πεσόντων λένε πως μέσα σε δυο μέρες ένας στους τέσσερις νεο-προσληφθέντες (3 από τους 12 που είχαμε πάει μαζί Λονδίνο) πήγε ούτσι του, ενώ και για τις παλιές</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">καραβάνες (παρότι δεν έχω ακριβή στοιχεία) τα νούμερα δεν πρέπει να διαφέρουν κ ιδιαίτερα πολύ.</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Όλα καλά λοιπόν, όλα ανθηρά, και συνεχίζω ακάθεκτος προς εκπλήρωση του βραχυπρόθεσμου στόχου μου που δεν είναι άλλος από το να γιορτάσω τα γενέθλια του Αυτοκράτορα ως εργαζόμενος τραπεζίτης και όχι ως απολυμένος τραπεζίτης...</span></span></div><div><br /></div><div>ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:</div><div><br /></div><div style="text-align: center;">1. Πυραμίδα από ξύλινα παραδοσιακά ποτήρια για σάκε </div><div style="text-align: center;">(από το year-end πάρτυ της εταιρίας bgc)</div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURGsemWdI/AAAAAAAABjE/fVuHTl2dxnE/s1600-h/MA330002.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURGsemWdI/AAAAAAAABjE/fVuHTl2dxnE/s320/MA330002.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279644944878164434" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><br /></div><div><div style="text-align: center;">2. Από την ταράτσα του Botanica στο Tokyo Midtown<br /></div><div style="text-align: center;">όπου η διακόσμηση αποτελείτο από μία κιτρινοφωτισμένη</div><div style="text-align: center;">φούσκα και μερικά ελαιόδεντρα(!) γεμάτα με λαμπιόνια</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURDa_Y-jI/AAAAAAAABi8/QBl_jCRKIsY/s1600-h/MA330003.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURDa_Y-jI/AAAAAAAABi8/QBl_jCRKIsY/s320/MA330003.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279644888644254258" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><br /></div><div><div style="text-align: center;">3. Από το δείπνο με τη Χαρούκα Μιλανέζα (τη μοδού)</div><div style="text-align: center;">γιατί είμαι κι εγώ Κουρετίνιο αρτίστας καμιά φορά</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURACzQTeI/AAAAAAAABi0/193kEgo9vcg/s1600-h/MA330009.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURACzQTeI/AAAAAAAABi0/193kEgo9vcg/s320/MA330009.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279644830611295714" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><div style="text-align: center;">4. Δεύτερη προσπάθεια αρτιστοποίησής μου κατά το ίδιο -προφανώς-<br /></div><div style="text-align: center;">δείπνο με τη Χαρούκα Βαλεντίνα (=Μιλανέζα = μοδού)</div></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUUQ83GE2eI/AAAAAAAABis/LMY6lBYhcGo/s1600-h/MA330010.JPG"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUUQ83GE2eI/AAAAAAAABis/LMY6lBYhcGo/s320/MA330010.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279644775929403874" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a></div><div><br /></div><div>Η <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">γιαπωνεζίλα </span></span>της εβδομάδας: </div><div><br /></div><div style="text-align: center;">5. Ο Βασιλάκης Καΐλας, τζαπανίζ εντίσιον</div><div style="text-align: center;">(τυπική φορεσιά για τα παιδια Δημοτικού)</div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); "><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SUURpER8arI/AAAAAAAABjM/2NbMTVYybOY/s320/MA330001.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279645535383087794" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6567036948956824402?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-53469997413503243372008-12-07T22:51:00.021+09:002008-12-07T23:55:47.920+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvXJryHB2I/AAAAAAAABik/lCLf0RehXMo/s1600-h/MA330026.JPG"></a><div><p style="margin-bottom: 0in; ">Άλλο ένα Σουκου <b>με</b> καλοσιδερωμένα πουκάμισα, <b>με</b> καθαρό σπίτι, <b>με</b> διάβασμα/μελέτη, <b>με</b>ξεκούραση, αλλά <b>χωρίς</b> Χαρούκες έφτασε στο τέλος του. Ακόμη κι αν δεν τα'σπασα αρκετά όμως από μόνος μου, είχα τουλάχιστον την ευκαιρία να δω τον αφεντικό μου τον Αμερικάνο (ναι, ναι αυτό το κωλόπαιδο, τον μηχανόβιο, τον χαρλεά) να επιδίδεται σε τεντυμποϋσμούς ηλεκτροκιθαριστικούς...<br /></p><p style="margin-bottom: 0in; "><br /></p><p style="margin-bottom: 0in; ">Ήταν για την ακρίβεια Πέμτη βράδυ, όταν η μοίρα οδήγησε -για πρώτη φορά- έναν Ελληνάρα, έναν Αμερικάνο κι έναν ΑμερικανοΙνδονησιοΓερμανό στο Spyro's restaurant στο Ροπόνγκι με απώτερο σκοπό να γευτούμε ποιοτικά εδέσματα μιας ποιοτικά ανώτερης κουζίνας (όπου ποιοτικά εδέσματα βλέπε Γύρο, Σουβλάκι, Σαγανάκι και Κόκκινο κρασάκι, [και μία “φάμπα” παρακαλώ]).</p><p style="margin-bottom: 0in; ">Το κρασί καλό, το ούζο-ποτηράκι παρομοίως, ενώ και το ούζο-σφηνάκι (υπάρχουν και τέτοια) που μας κέρασε ο Spyros ο ελληνο-γιαπωνέζος δε με χάλασε καθόλου...</p><p style="margin-bottom: 0in; "><br /></p><p style="margin-bottom: 0in; ">Η συνέχεια του μόκου-γιόμπι, καθότι μόκου-γιόμπι (δηλαδή Πέμπτη) και πεντηκοστά τέταρτα γενέθλια του φίλου του αφεντικού μου, ήταν αυτονόητη: Μπάουχαουζ (ω, γαία!). Εκεί τα πράγματα είχαν ως εξής:</p><p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; ">1. Η μπάντα</p></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVcK8nh0I/AAAAAAAABhc/ahvjretAGnQ/s1600-h/MA330002.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVcK8nh0I/AAAAAAAABhc/ahvjretAGnQ/s320/MA330002.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277046068346324802" /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">2. Ο γενεθλιάζων γιορτάζει επί σκηνής...</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVZB1qLsI/AAAAAAAABhU/VMWFFoUSutU/s1600-h/MA330004.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVZB1qLsI/AAAAAAAABhU/VMWFFoUSutU/s320/MA330004.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277046014361611970" /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">3. ...και πορώνεται και σολάρει</div><div style="text-align: center;">(kouretinho επαγγελματίας φωτογράφος. Εδώ δίνω </div><div style="text-align: center;">διαπιστευτήρια. Έχω απαθανατίσει ούλο το συναίσθημα. </div><div style="text-align: center;">Ούλο όμως.)</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVV3rCFmI/AAAAAAAABhM/CYBK8h_7GIM/s1600-h/MA330006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVV3rCFmI/AAAAAAAABhM/CYBK8h_7GIM/s320/MA330006.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277045960093079138" /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">4. Χαρούκα τραγουδίστρια</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVRXUSUjI/AAAAAAAABhE/Mr5nhAKiq-Y/s1600-h/MA330007.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVRXUSUjI/AAAAAAAABhE/Mr5nhAKiq-Y/s320/MA330007.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277045882688262706" /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">5. Ο χαρλεάς, τεντυμπόης, κιθαριστής (και στη δουλειά "τορέντα")</div><div style="text-align: center;">ή αλλιώς ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ</div><div style="text-align: center;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvVMkiz8II/AAAAAAAABg8/E6nucAFVNY4/s320/MA330013.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277045800339501186" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></div><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Πέραν των όσων συνέβησαν την Πέμπτη (σε Σόδομα και Γόμορα επιλέγω αυτή τη φορά να μην αναφερθώ αφού δεν είμαι άμεσα εμπλεκόμενος....) οι τελευταίες μέρες προσέφεραν μια καινούρια εμπειρία στον -μέχρι πρότινος- μπαούτσο kouretinho. Μέχρι πρότινος όμως μπαούτσος, γιατί τώρα, όχι μόνο πλένω (με χρωμοπαγίδες!...) και σκουπίζω κάθε Σαββατοκύριακο, τώρα, τα Σαββατοκύριακα πηγαίνω και σε Γκαλερί!<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Για έκθεση φωτογραφίας βέβαια (δηλαδή ψιλονορμάλ καταστάσεις), αλλά αυτές τις κουλτουριές θα πρέπει να τις προσέξω. Εγώ δεν ήμουν έτσι... Γιατί όπως λένε και τα πρεζάκια “όλοι από τσιγάρο ξεκινήσαμε...”</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Όπως και να'χει, η έκθεση φωτογραφίας έμοιαζε κάπως έτσι: </p> <p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; ">6.  Πολαρόιντ. Άντε γεια!</p><p style="margin-bottom: 0in"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWnASf7YI/AAAAAAAABiM/qRspUYGtGao/s1600-h/MA330025.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWnASf7YI/AAAAAAAABiM/qRspUYGtGao/s320/MA330025.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047353975500162" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a></p><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">7. Χρωματάκια! <br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWjm84S4I/AAAAAAAABiE/IwaXHBOZevY/s1600-h/MA330024.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWjm84S4I/AAAAAAAABiE/IwaXHBOZevY/s320/MA330024.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047295634328450" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">8. Η Χαρούκα συν Καπούρια</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWdqANyqI/AAAAAAAABh8/iNbIFSsODQA/s1600-h/MA330023.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWdqANyqI/AAAAAAAABh8/iNbIFSsODQA/s320/MA330023.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047193374411426" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">9. ο εκθεσιακός χώρος <br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWaJC6JsI/AAAAAAAABh0/orscPtWYYa8/s1600-h/MA330022.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWaJC6JsI/AAAAAAAABh0/orscPtWYYa8/s320/MA330022.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047132987729602" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><div style="text-align: center;">10.  φώτοζ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWWlweIkI/AAAAAAAABhs/Ej1caimyclo/s1600-h/MA330021.JPG"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWWlweIkI/AAAAAAAABhs/Ej1caimyclo/s320/MA330021.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047071975547458" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">11. φώτοζ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWTrEJ72I/AAAAAAAABhk/0s2ikWRF8Tw/s1600-h/MA330020.JPG"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvWTrEJ72I/AAAAAAAABhk/0s2ikWRF8Tw/s320/MA330020.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047021860679522" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><p></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα μετά την επίσκεψή μου στη γκαλερί ήταν ότι μέχρι έκθεση φωτογραφίας μπορεί να φτάσει και ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Στην επόμενη φωτογραφία ωστόσο, φαίνεται καθαρά, πως για να προχωρήσει ο καλλιτέχνης σε επόμενα στάδια εκφρασισμού (εικαστισμός + εκφραστικότητα) η καλή διάθεση δεν φτάνει. Απαιτούνται πολλά ακόμη. Κατά σειρά, αυτά είναι: τρέλα, ναρκωτικά, και πολλά -πάρα πολλά- φασόλια...<br /></p><p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; "><br /></p><p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; ">12. Φασουλάδα διαγαλαξιακή. Όχι, δεν είναι αστείο, </p><p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; ">τα αστράκια στον "πίνακα" ήταν πραγματικά... φασόλια!</p> <p style="margin-bottom: 0in"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvXJryHB2I/AAAAAAAABik/lCLf0RehXMo/s320/MA330026.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047949766362978" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">Η Γιαπωνεζίλα της εβδομάδας: </span></span></p><p style="text-align: center;margin-bottom: 0in; ">13. φωτογραφία βγαλμένη απ'το μετρό του Τόκυο...</p><img src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvXGM9QK8I/AAAAAAAABic/SV8HXOKh9dg/s320/MA330028.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047889951992770" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">14. φωτογραφία βγαλμένη απ'τη ζωή... </div><div style="text-align: center;">(τραβηγμένη στο μετρό του Τόκυο)<br /></div><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STvXApzl5vI/AAAAAAAABiU/FS6hshRRZYc/s320/MA330017.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277047794616887026" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in">Παρακαλείται ο Τσαμπίκος να προσέξει στην πρώτη φωτογραφία το χαρτοφύλακα του πότη, το κοστούμι και τη γραβάτα του. Ευτυχώς ή δυστυχώς η φωτογραφία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα... Είναι στην κουλτούρα των γιαπωνέζων, βλέπεις Τσαμπίκο, εκτός απ'τα τρελά ωράρια, να βγαίνουν μερικές φορές τη βδομάδα έξω [με τους συναδέλφους τους] να πίνουν εξίσου τρελά και να γίνονται κομμάτια. Ουκ ολίγες φορές έχω δει παρέες 5-6 κουστουμαρισμένων γιαπωνέζων να παραπατάνε ομαδικώς και να ξερνοβολάνε στα πεζοδρόμια στις 11 το βράδυ.... Δηλαδή κατάντια. Άμα είναι να γίνεις πίτα, τουλάχιστον άσε στο σπίτι ρούχα/χαρτοφύλακα. Μην έχεις και την έννοια πως θα χάσεις τα έγγραφα. Μαλακία...</p><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in">Y.Γ. Στο μεταξύ η Κουρέντι Σουίσου ανακοίνωσε πως θα κόψει πέντε χιλιάδες τρακόσια άτομα. Ρε, λες να γίνει κανά αστείο; Πλάκα θα'χει...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5346999741350324337?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-23298584299652904612008-11-30T23:12:00.010+09:002008-12-01T00:17:48.166+09:00Αυτό το Σου-Κου είμαι επί της ουσίας ανιστόλογος. Λίγο που με παράτησαν οι Χαρούκες, λίγο που δεν βγήκα να τα σπάσω, το αποτέλεσμα είναι πως -όλως παραδόξως- την τελευταία βδομάδα ο ΤζαΠάνος στη ΤζαΠάν δεν έχει κάποια σούπερ <span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">γκούφερ</span> ιστορία άξια αναφοράς. Η ζωή συνεχίστηκε με ψώνια στο ικέα (τώρα στήνω decks στο μπαλκόνι), καθάρισμα σπιτιού, μελέτη γιαπωνέζικων, μπάλωμα τρύπιων καλτσών και βόλτα με το Πορσικό του Μαλτέζου (τι πιο φυσικό μετά το μπάλωμα;).<br /><br />Κατά τ'άλλα, και αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι από βδομάδα ξεκινάνε απολύσεις που θα φτάσουν το 25% του φουρόντου όφουισου, τότε όλα βαίνουν νταϊτζόμπου. Επόμενος στόχος: να γιορτάσω τα γενέθλια του αυτοκράτορα (23 Δεκέμβρη) εν Γιαπωνία...<br /><br />ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ<br /><br /><div style="text-align: center;">1. kouretinho οικοκυρά (kouretinho απ'τ'αλώνια)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKjA5xyo4I/AAAAAAAABgs/RA7zOLv8Idw/s1600-h/MA330011.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKjA5xyo4I/AAAAAAAABgs/RA7zOLv8Idw/s320/MA330011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274457349509260162" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">2. Kouretinho στα σαλώνια...<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKi90tVegI/AAAAAAAABgk/0SNa1sRRuMQ/s1600-h/MA330013.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKi90tVegI/AAAAAAAABgk/0SNa1sRRuMQ/s320/MA330013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274457296608786946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">3. στην Πόρσε του Μαλτέζου!<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKi6JJl8TI/AAAAAAAABgc/BlCY_mjO51U/s1600-h/MA330014.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKi6JJl8TI/AAAAAAAABgc/BlCY_mjO51U/s320/MA330014.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274457233376538930" border="0" /></a><br /><br />Η <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Γιαπωνεζίλα </span>της εβδομάδας:<br /><br /><div style="text-align: center;">4. Μπου-ρό-κο-ρι<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKldx-vsvI/AAAAAAAABg0/0I8PFCoXJtk/s1600-h/MA330012.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/STKldx-vsvI/AAAAAAAABg0/0I8PFCoXJtk/s320/MA330012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274460044655571698" border="0" /></a>Μπουρόκορι, όπως έχει καταλάβει μέχρι και η κυρά Σούλα, είναι το μπρόκολο στα γιαπωνέζικα. Η Γιαπωνεζίλα της εβδομάδας ασχολείται αυτή τη φορά με τους κανόνες που μετατρέπουν τις ξένες λέξεις στα γιαπωνέζικα αντίστοιχά τους. Έτσι, ο γκαϊτζίν θα πρέπει να θυμάται πως:<br /><ol><li>η γιαπωνέζικη γλώσσα δεν έχει 'λ' (το λάμδα μετατρέπεται σε ρο)</li><li>η γιαπωνέζικη γλώσσα δεν αναγνωρίζει το 'β' (το βήτα μετατρέπεται σε μπου)</li><li>η γιαπωνέζικη γλώσσα δε σηκώνει διπλά σύμφωνα (πρέπει οπωσδήποτε να σπάσουν σε συλλαβές)</li><li>η γιαπωνέζικη γλώσσα δε γουστάρει μονά σύμφωνα (πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύονται από φωνήεν, ώστε να σχηματίσουν συλλαβή)<br /></li></ol><br />Εφαρμόζοντας τους παραπάνω κανόνες (1 και 3) το αμερικάνικο "μπρόκολι" μετατρέπεται σε "μπουρόκολι" και από κει σε "μπουρόκορι" (έμπουρασα ντύο σήμερα για να γουσουτουάρω, αρρά κουσέχασα το ρεμόνι)<br /><br />Άλλα παραδείγματα του γιαπωνέζικου γλωσσολογικού οδοστρωτρήτα περιλαμβάνουν τα εξής:<br />- Καρμπονάρα -> καρουμπονάρα<br />- τελεβίζιον -> τερεμπί [την κατάληξη την έφαγ' η μαρουμάγκα]<br />- νεκτάι (necktie) -> νεκουτάι<br />- Τόμ Κρουζ -> Τόμου Κουρούζου<br />- Τσοκολέ[η]τ -> τσοκορέτο<br />- κάρντ -> κάντο<br />- σάρπ πένσιλ -> σάπου πένσιρου<br /><br />Άσκηση για τον φιλομαθή αναγνώστη: σε ποια αγγλική λέξη αντιστοιχεί η γιαπωνέζικη "κουρίνα"?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2329858429965290461?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-42226356077576621162008-11-24T22:37:00.024+09:002008-11-24T23:38:01.670+09:00Άλλο ένα Σαββατοκύριακο (τριήμερο για την ακρίβεια) πέρασε, άλλο ένα άκυρο σκηνικό προστέθηκε στη λίστα των αξιοπερίεργων ιστοριών που θέλω να καταγράψω. Ό,τι και να κάνω δεν μπορώ ν'απαλλαγώ από δαύτα, οπότε σταματάω να κλαίγομαι και ξεκινάω ν'αφηγούμαι. <p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Οι Άκυρες Κυρίες...</b></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Πριν από μια βδομάδα η κατάσταση με τις Χαρούκες είχε φτάσει στο απροχώρητο (μέρος στην ιστορία λαμβάνουν τέσσερις, ζωή να'χουν, όλες με υψηλές βλέψεις αλλά χαμηλά ποσοστά επιτυχίας). Ακολουθώντας τις μητρικές συμβουλές (“μην πάθεις παιδί μου κι υπερκόπωση...”) είπα κι εγώ να ξεκαθαρίσω τα πράγματα προτού μπλέξουν περισσότερο κι έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα...</p> <ol><li><p style="margin-bottom: 0in;">Η ψηλή. Η ψηλή μου έριχνε τουλάχιστον ένα πεντάποντο, και αν είχα καταλάβει καλά, δεν την χάλαγε να οριζοντιωθούμε για να'ρθούμε στα ίδια επίπεδα... Το τηλέφωνο όμως που περίμενε, δεν ήρθε ποτέ κι έτσι χάλασε ο πουρές πριν καν βράσουν οι πατάτες. Μ'άλλα λόγια άκυρο η ψηλή.</p> </li><li><p style="margin-bottom: 0in;">Η κοντή. Άλλο φρούτο αυτή. Μια Κιμ (Κορεάτισσα γαρ) που ζούσε σ'έναν άλλο κόσμο (κλασικά, όμορφο, αγγελικά πλασμένο). Είχαμε βγει πριν δυο βδομάδες (δυο μέρες μετά την πρώτη γνωριμία μας) και αντί να συζητάμε για την κατάσταση στον χρηματοοικονομικό τομέα -σημειωτέον, η Κιμ δούλευε στη [χρεωκοπημένη] εταιρία Αφοί Λήμαν, - με ρώταγε “εσύ πού πας για ψώνια;”. Δηλαδή αν μπορούσες να μετατρέψεις τις σκέψεις της σε ήχους, θ'άκουγες κάτι σαν “Πατσίν-πατσίν-γκούρου-γκούρου-γκούρου” που δεν είναι άλλο από το τραγουδάκι “μικρό μου Πόνυ, μικρό μου Πόνυ...” στα κορεάτικα. Μια βδομάδα αργότερα, η Κιμ μ'έπαιρνε τηλέφωνο [κομμάτια ούσα απ'τις τεκίλες] και μου έλεγε “θα'ρθεις να μου φτιάξεις τη διάθεση το βράδυ; Σήμερα μ'απολύσανε...”. Εξηγώντας της κι εγώ ότι δεν ψάχνω σοβαρότητες αλλά προτιμώ τις βαρβαρότητες (δεν μπορούσα να εκμεταλλευτώ τη χρεωκοπημένη...) της χάλασα τη διάθεση ακόμα περισσότερο. Μ'άλλα λόγια άκυρο κι η κοντή...</p> </li><li><p style="margin-bottom: 0in;">Η μέτρια. Η μέτρια είναι/ήταν η κύρια Χαρούκα των τελευταίων τριών μηνών που μου κράταγε παρέα τα Σαββατοκύριακα. Καλή κοπέλα. Χρυσή κοπέλα. Κοπέλα με δουλειά. Κοπέλα με βυζιά (σε αντίθεση με τη μέση γιαπωνέζα που ενισχύει την ενίσχυση με σούπερ γουόντερ-μπρα ενισχυμένο). Το μόνο πρόβλημα ήταν πως η Χαρούκα μού έριχνε εφτά χρόνια και η ιστορία δεν θα οδηγούσε πουθενά, σκέψη που αποφάσισα να “συζητήσω” μαζί της με το δικό μου μοναδικό -τίγκα στην ειλικρίνεια- τρόπο: “σε γουστάρω και σε θέλω αλλά μου ρίχνεις εφτά, οπότε η όλη φάση δεν έχει μέλλον, ελπίζω να το καταλαβαίνεις...”. Αντίδραση μηδέν από τη Χαρούκα, που το δέχτηκε αγόγγυστα, αλλά στη συνέχεια όταν πήγε σπίτι της το σκέφτηκε και μού'πε: “σεβόμενη αυτά που μού'πες, πιστεύω πως είναι καλύτερα να μην ξαναβρεθούμε”. Μ'άλλα λόγια, σέβος τω γήρατι και άκυρο τω Kouretinhω.</p> </li><li><p style="margin-bottom: 0in;">Η άλλη μέτρια. Αυτή είναι η Χαρούκα Μιλανέζα που είχε γνωρίσει το Λάκη σε προηγούμενο επεισόδιο (του ιστολογίου τούτου). Η Χαρούκα Μιλανέζα ή Χαρούκα Βαλεντίνα (καθώς εργάζεται στην εταιρία “Βαλεντίνο”) είναι της υψηλής ραπτικής και κοινωνίας οπότε αποφάσισα να την περάσω βασική εκπαίδευση για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Μετά όμως από το πρώτο χουνέρι (το γκουρμέ φαγητό αποδείχτηκε πίτσα Ντόμινο με Κόκα Κούλα, το τραπέζι με τα κεριά πλαστική καρέκλα απ'το ΙΚΕΑ...) διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για το κατά πόσο θα αντέξει την εντατική εκπαίδευση. Πολύ φοβάμαι πως θα κάνει όπως ο Lakis και θα λακίσει (λακίζω < Lakiz-ω < Lakis-ω < Lakis < Λάκης = συμπεριφέρομαι με τρόπους, αρνούμαι/αντιστέκομαι στην καφροποίησή μου). Με άλλα λόγια λόγια εν δυνάμει άκυρο και από αυτήν... </li></ol> <br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>...και ο Κυρ Θανάσης</b></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Όσο για το σκηνικό αυτής της εβδομάδας δεν έχει να κάνει άλλο με κυρίες (μου τελειώσανε αυτές) αλλά με κύριο, και μάλιστα τον κυρ Θανάση! </p> <p style="margin-bottom: 0in;">Ήταν Σάββατο μεσημέρι όταν πήγα στο Nissin, (το “σουπερ μάρκετ των πλουσίων”) μπας και βρω καμιά μπαγκέτα ψωμί και κανά γιαούρτι. Πριν φτάσω στο ψυγείο με τα γαλακτοκομικά όμως το βλέμμα μου τράβηξε ένας εξηντάρης που έκανε προώθηση ελαιόλαδο. Κοιτώντας καλύτερα είδα τη συσκευασία να γράφει “ελαιόλαδο ΕΠΟΣ”. Πλησιάζω, μου δίνει λίγο ψωμάκι/λαδάκι, πιάνουμε κουβέντα στα αγγλικά, το γυρνάμε στα ελληνικά και μετά από 10 λεπτά ο κυρ Θανάσης έχει πετάξει την ποδιά για να πάμε για φαΐ (δική του είναι η εταιρία ούτως η άλλως, τις δικές του εισαγωγές προωθούσε...). Ο κυρ Θανάσης αποδείχτηκε ο βασικός εισαγωγέας ελληνικών προϊόντων στη Γιαπωνία και ο άνθρωπος που πρέπει να ευχαριστήσω όταν φχαριστιέμαι φέτα ελληνική (ακριβή μεν αλλά “τι να κάνουμε; μας φάγαν τα κυκλώματα και τα γιαπωνέζικα καρτέλ...”)</p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br /><span style="font-weight: bold;">ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:</span></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">1. Υπάρχουν ελαιόδεντρα εδώ? (ελιές απ'το ΙΚΕΑ)<br /></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvO2m-dII/AAAAAAAABgQ/e7t236tOseE/s1600-h/MA330007.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvO2m-dII/AAAAAAAABgQ/e7t236tOseE/s320/MA330007.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218983502607490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">2. Kouretinho μηχανολόγος<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvKHLRevI/AAAAAAAABgI/n-FfIhaQYbg/s1600-h/MA330009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvKHLRevI/AAAAAAAABgI/n-FfIhaQYbg/s320/MA330009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218902050470642" border="0" /></a><br />3. Kouretinho μαραγκός<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvFyMzWWI/AAAAAAAABgA/8BWnqQrV2_o/s1600-h/MA330010.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvFyMzWWI/AAAAAAAABgA/8BWnqQrV2_o/s320/MA330010.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218827700263266" border="0" /></a><br />3. Το αποτέλεσμα του μαστορέματος<br />(τραπέζι-πάγκος 2 επιπέδων...)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvBp4tVYI/AAAAAAAABf4/NbkXi6PPjLU/s1600-h/MA330022.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqvBp4tVYI/AAAAAAAABf4/NbkXi6PPjLU/s320/MA330022.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218756749022594" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">4. Πυροσβεστική φωλέα (πεζοδρομιακή)<br />στο Αζάμπου-Τζούμπαν<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqu79QFADI/AAAAAAAABfw/JgTH64_3C20/s1600-h/MA330011.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqu79QFADI/AAAAAAAABfw/JgTH64_3C20/s320/MA330011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218658868101170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">5. Ο πάγκος του κυρ Θανάση<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqu2h7QDSI/AAAAAAAABfo/XFwR030LuA4/s1600-h/MA330017.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqu2h7QDSI/AAAAAAAABfo/XFwR030LuA4/s320/MA330017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218565633641762" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">6. Ράμεν (αυτά που έτρωγε ο Καμπαμαρού)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquy2F7fDI/AAAAAAAABfg/oWfHLtrMuew/s1600-h/MA330019.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquy2F7fDI/AAAAAAAABfg/oWfHLtrMuew/s320/MA330019.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218502327663666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">7. Γιορτινή αρμεχτή αγελάδα<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquuqKB-RI/AAAAAAAABfY/0Or9XtaEu4g/s1600-h/MA330020.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquuqKB-RI/AAAAAAAABfY/0Or9XtaEu4g/s320/MA330020.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218430404163858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">8. Γιορτινό γιαπωνεζάκι κατόπιν αρμέγματος της γιορτινής αγελάδας<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqurbdB82I/AAAAAAAABfQ/_2L9Rpp0ye4/s1600-h/MA330021.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqurbdB82I/AAAAAAAABfQ/_2L9Rpp0ye4/s320/MA330021.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218374917714786" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">9. Από το βιβλίο εκμάθησης γιαπωνικών<br />(ξεκίνησα επισήμως μαθήματα)<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqumP9ynAI/AAAAAAAABfI/X4IURgE32vI/s1600-h/MA330025.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqumP9ynAI/AAAAAAAABfI/X4IURgE32vI/s320/MA330025.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218285934550018" border="0" /></a>10. Από το καγιέ ντεξερσίζ<br />(ο Θεός να βάλει το χέρι του)<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquhruM0qI/AAAAAAAABfA/rMtQy0pBEvA/s1600-h/MA330027.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSquhruM0qI/AAAAAAAABfA/rMtQy0pBEvA/s320/MA330027.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218207486005922" border="0" /></a><br />11. "Γιαπωνέζικα για όλους"<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqucaJdURI/AAAAAAAABe4/lvGW6PkOgE8/s1600-h/MA330029.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SSqucaJdURI/AAAAAAAABe4/lvGW6PkOgE8/s320/MA330029.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272218116869148946" border="0" /></a><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in;">Η <span style="font-weight: bold;">ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΛΑ</span> της εβδομάδας:<br /></p><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KeSQ5Rv7eH8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/KeSQ5Rv7eH8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4222635607757662116?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-46248498839130435642008-11-16T12:12:00.007+09:002008-11-16T13:15:13.535+09:00<p style="margin-bottom: 0in">*εμείς = εμείς, οι τραπεζίτες</p><p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in">[άρθρο από την καραέγγυρη πηγή Bloomberg που βασίζεται στο εξίσου έγγυρο(;) περιοδικό Playboy (γιαβόλτ παρακαλώ, δηλαδή από τη γερμανική του έκδοση)]</p> <p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; line-height: 16px;"><br /></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 51, 255);">Περίπου ένας στους τέσσερις Γερμανούς δεν θέλει να έχει στην παρέα του [επενδυτικούς] τραπεζίτες, καθιστώντας τους /μας έτσι εξίσου απρόσδεκτους, ανεπιθύμητους κ λαομίσητους με τους καταδικασμένους εγκληματίες και τις πουτάνες...</span></span></span></span></span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 51, 255);">Για ένα εικοσι-δύο τοις εκατό των Γερμανών, οι τραπεζίτες αποτελούν την τελευταία επιλογή για σύναψη φιλικών σχέσεων, σύμφωνα με έρευνα δείγματος 1.000 ανθρώπων, που διεξήχθη από το Γερμανικό ινστιτούτο Emnid για λογαριασμό του περιοδικού Πλέιμπόι. Οι μόνες κατηγορίες που τα κατάφεραν “καλύτερα” από τους τραπεζίτες ήταν οι καταδικασμένοι εγκληματίες, με ποσοστό οξαποδώ 25%, και οι πουτάνες με 28% ποσοστό αν-επιθυμίας, ανέφερε το περιοδικό με έδρα το Μόναχο (Μοναχό θα καταντήσω αν είναι αλήθεια τα παραπάνω...) σε ηλεκτρονική του ανακοίνωση.</span></span></span></span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 51, 255);">Στη σχετική λίστα ακολουθούσαν οι πολιτικοί, με ποσοστά οξαποδώ 21%, και οι ποδοσφαιρικοί-ποδοσφαιρόφιλοι οπαδοί της Μπάγερν Μονάχου, με 20%. Τέλος ένα 10% κατέδειξε τους αστυνομικούς ως τους πλέον ανεπιθύμητους για φίλους.</span></span></span></span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 204, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "></span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><br /></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; ">Για το αρχικό προ-μεταφράσεως κείμενο κοιτάξτε στο:</span></span></p> <p style="margin-top: 0.08in; margin-bottom: 0.08in; line-height: 0.17in; widows: 2; orphans: 2"><a href="http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601100&amp;sid=aGZhsQhm0gYc"> Bankers Are Almost as Unloved as Prostitutes, Playboy Reports</a></p> <p style="margin-top: 0.08in; margin-bottom: 0.08in; line-height: 0.17in; widows: 2; orphans: 2"><br /></p><p style="margin-top: 0.08in; margin-bottom: 0.08in; line-height: 0.17in; widows: 2; orphans: 2">ΥστερόΓραφο: Δυο μέρες νωρίτερα που τα λέγαμε με το Μαλτέζο, θυμάμαι που με ρώτησε “πόσοι από τους συμμαθητές σου γίνανε επιτυχημένοι σαν κι εσένα;”. Δυο μέρες αργότερα μάλλον θα πάω και θα του πω “επιτυχία δε λες τίποτα, ακόμη με αποζητούν περισσότερο από τους εγκληματίες και τις πουτάνες...”<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4624849883913043564?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-11955108194956636662008-11-10T00:33:00.010+09:002008-11-10T01:09:01.665+09:00Για τον κόσμο και το μέγεθός του -μικρός σαν το μόριο των γιαπωνέζων-, αλλά και για την πέραση που έχουμε οι γκαϊτζίν εδώ στο Τόκυο, έχω βαρεθεί να κάνω τις ίδιες διαπιστώσεις. Αφορμή [ακόμα μία] για τα παραπάνω στάθηκαν τα γεγονότα του Παρασκευασαββατόβραδου τα οποία είχαν ως εξής: <p style="margin-bottom: 0in;">Παρασκευή βράδυ και ο Κουρετίνιο κάνει ακόμα ένα αποφασιστικό βήμα για την αποφλωροποίησή του (μετά την αρνησι-σιδερωσία και την εντός πλυντηρίου μουχλοποίηση ενός υπο (γ)καμίσου του) βγαίνοντας έξω με την Χαρούκα που είχε γνωρίσει το περασμένο χαλογουηνιάρικο ΣουΚου (υπαρκτό πρόσωπο τελικά το “συντριβάνι”*...)</p> <p style="margin-bottom: 0in;">Δε θα σταθώ σε λεπτομέρειες, θα αποδείξω όμως του λόγου το αληθές (το δεύτερο σκέλος, αυτό για την πέραση των γκαϊτζίν) λέγοντας μόνο ότι ενώ η ίδια η Χαρούκα (Νταρντανοχαρούκα, +7cm με το μικρό τακούνι...) με ενημέρωσε πως το βράδυ της γνωριμίας μας “τσέκαρα πολλές γκόμενες στο μαγαζί” (kouretinho, ο άντρας ο σωστός) αυτό καθόλου δεν την εμπόδισε να σκύψει μετά το δείπνο μας και να με καλυνηχτήσει με ρομαντικό φιλάκι. Κάτι που βέβαια καθόλου δε με εμπόδισε και εμένα με τη σειρά μου (τον άντρα το σωστό) να σκύψω και να φιλήσω με ρομαντικό, τσότο* αλκοολικό φιλάκι μια Κιμ (το κορεάτικο αντίστοιχο της Χαρούκας) που γνώρισα στο κλαβ αργότερα το ίδιο βράδυ... Κάτι που επίσης δεν με εμπόδισε να βγω ραντεβουδάκι την επόμενη μέρα με μια Χαρούκα γνωρισμένη από την προ Λονδίνου εποχή και ξεχασμένη στα βάθη του inbox του φατσοβιβλίου...</p> <p style="margin-bottom: 0in;">Όσο για την τελευταία Χαρούκα, αποδείχτηκε πως είχε σπουδάσει στο Μιλάνο της Ιταλίας μαζί με την ανηψιά του Lakis (Γκαβαλάς Γκαλέ, Γκαβός είσαι Γκαι δεν το Γκατάλαβες;) με τον οποίο και συνέφαγε όταν ήρθε για διακοπές στην Αθηναϊκή πολιτεία του κεντρικού Ελλαδιστάν! Όσο για τις κλασικές φασιονοντιζαϊνιάρικες ατάκες του στυλ “αχ χρυσή μου το φόρεμά σου είναι υπέροχο”, είναι περιττό να πω πως έδιναν (Lakis to Haruka) κι έπαιρναν (Haruka to Lakis)...</p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br />Έχοντας επιχειρηματολογήσει πλέον και για τα δύο σκέλη του (αληθή) λόγου, μπορώ πλέον να περάσω στο φωτογραφικό τμήμα και στη γιαπωνεζίλα της εβδομάδας<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ</p> <p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">1. Τρώγοντας τη γλάστρα σου. Τα φύλλα της καλής μου της Μαρίνας,</p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"> που έγιναν μία στρώση στο σάντουιτς. Στο βάθος διακρίνονται μαξιλάρια αισθητικής<br />ΙΚΕΑ, και ένα χέμπι* δώρο από τη Χαρούκα<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDm0RuxHI/AAAAAAAABeg/bIYspIZYZ7o/s1600-h/MA330002.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDm0RuxHI/AAAAAAAABeg/bIYspIZYZ7o/s320/MA330002.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266682254636008562" border="0" /></a></p><br /><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">2. Μια πάπια, μα ποιά πάπια; Μια πάπια με παπιά.<br /></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">Αλλά όχι πια......</p><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDiZn1a7I/AAAAAAAABeY/vLtBEiNZxYY/s1600-h/MA330003.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDiZn1a7I/AAAAAAAABeY/vLtBEiNZxYY/s320/MA330003.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266682178761485234" border="0" /></a></p><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">3. Η Μαρίνα κι ο Τζόρτζιο</p><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDdThw5MI/AAAAAAAABeQ/5c_Uazm_W90/s1600-h/MA330006.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDdThw5MI/AAAAAAAABeQ/5c_Uazm_W90/s320/MA330006.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266682091226064066" border="0" /></a><br /></p><p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;">4. Η Μαρίνα κι ο Τζόρτζιο αφ υψηλού</p><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDYHvHNSI/AAAAAAAABeI/8W6ghkOfFyw/s1600-h/MA330007.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDYHvHNSI/AAAAAAAABeI/8W6ghkOfFyw/s320/MA330007.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266682002161480994" border="0" /></a><br /></p><div style="text-align: center;">5. Φώτα, φωτάκια και φωτισμένα νουμεράκια</div><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDQtz49GI/AAAAAAAABeA/1LGU4uLq8tE/s1600-h/MA330011.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDQtz49GI/AAAAAAAABeA/1LGU4uLq8tE/s320/MA330011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266681874943112290" border="0" /></a><br /></p><div style="text-align: center;">6. βλέπε πέντε<br /></div><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDKu3n_hI/AAAAAAAABd4/pTT9rvRdtTQ/s1600-h/MA330013.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDKu3n_hI/AAAAAAAABd4/pTT9rvRdtTQ/s320/MA330013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266681772147998226" border="0" /></a><br /></p><div style="text-align: center;">7. Νεαρά (κανονική = όχι χορεύτρια) Χαρούκα<br />ποζάρει/ναζάρει ανάμεσα στο στύλο του<br />και στο φακό του Γκαϊτζίν.<br />Φωτό από το Desert Rose (κανονικό κλαμπ όχι colobar)<br /></div><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDCnLqBfI/AAAAAAAABdw/1b-pVjh-oLA/s1600-h/MA330019.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcDCnLqBfI/AAAAAAAABdw/1b-pVjh-oLA/s320/MA330019.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266681632645580274" border="0" /></a><br /></p><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Η γιαπωνεζίλα της εβδομάδας: </span><br /><br /><div style="text-align: center;">Κόθορνοι της μοδός!</div><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcC-DYY2YI/AAAAAAAABdo/z9dyO4E5Fkk/s1600-h/MA330021.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SRcC-DYY2YI/AAAAAAAABdo/z9dyO4E5Fkk/s320/MA330021.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266681554315827586" border="0" /></a></p><p style="margin-bottom: 0in;">Η φωτό είναι από ένα μαγαζί στο Αζάμπου Τζούμπαν, που πουλάει τα κατάλληλα υποδήματα για όσους/όσες θέλουν να ντυθούν σωστά ιαπωνικά. Γιατί Κιμονό με αρβύλες πάει? Δεν πάει...</p><br /><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in;">* Λεξιλόγιο: ιζούμι = συντριβάνι, τσότο = λίγο, χέμπι = φίδι<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1195510819495663666?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-6405061499150420532008-11-03T15:25:00.004+09:002008-11-03T16:13:56.205+09:00<p style="margin-bottom: 0in;">Υπότιτλος: Ένα βράδυ όχι σαν όλα τ'άλλα...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Παρασκευή βράδυ λοιπόν και το Roppongi [το πιο ιντερνασιονάλ κομμάτι του Τόκυο] κινείται σε γιορτινούς ρυθμούς Χαλογουήν, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τις αποκριές, Αμέρικαν στάιλ. Δεν γνωρίζω πώς ξεκίνησε το έθιμο στο Αμέρικα, γιατί γιορτάζεται στο τέλος Οκτωβρίου, ή γιατί η πορτοκαλί κολοκύθα θεωρείται απαραίτητο αξεσουάρ, εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως το Τόκυο την Παρασκευή το βράδυ ήταν τίγκα σε [?]αυλάτα λαγουδάκια, [?]αυλερά μελισσάκια, [?]αυλιάρες νοσοκόμες και [?]αυλωμένες καμαριέρες (μάντεψε Τσαμπίκο ποιό γράμμα λείπει...). Όλες εντωμεταξύ οι γιαπωνέζες με κάτι φουστανάκια που σκότωναν τη φαντασία του επίδοξου ματάκια, καθώς απεκάλυπταν εκουσίως το περιεχόμενό τους, και κάτι δικτυωτά σέξυ καλτσονάκια που σε κάναν να θες να μπουτήξεις (βουτάω + μπούτια = μπουτάω) σ' ατέλειωτη ευχαρίστηση...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Προσωπικά είχα σκοπό να βάλω ένα λευκό σεντόνι γύρω μου και να το παίξω αρχαίος Έλληνας, όμως διαπίστωσα πως είχα μόνο χρωματιστά, και τελικά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε εν τη γενέσει του. Επίσης δεν είχα και πολύ όρεξη να πάω να ψωνίσω πορτοκαλί παπαριλίκια από το Δον Κιχώτη (αυτό το τεράστιο 5όροφο κατάστημα στην καρδιά του Ροππόνγκι που πουλάει κυριολεκτικά τα πάντα) και τελικά έμεινα με το μακό μπλουζάκι και το κουκουλοφόρο φούτερ μου.<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Μ'αυτά και με τ'άλλα, κατάφερα να πάω στο Κρύσταλ Λάουντζ που είναι ένα “σπιτικό” κλαμπάκι (σαν εσωτερικό σπιτιού, με μοκέτα κάτω και δε συμμαζεύεται) στο οποίο μπαίνεις είτε με πρόσκληση είτε με κονέ. Εγώ μπήκα με φουτεράκι.<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Στο Κρύσταλ Λάουντζ έκανε πάρτυ λέει ο Σεντρίκ (Γάλλος θα υποθέσω) ο οποίος είναι ο κλασικός γκαϊτζίν στο Τόκυο που το παίζει ιστορία (κάποιος είμαι και καλά). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πέρασα άσχημα. Το αντίθετο μάλιστα. Εκείνο το βράδυ είχα την ευκαιρία να ομιλήσω-συνομιλήσω, ενοχλήσω-παρενοχλήσω ένα σωρό κόσμο.</p> <p style="margin-bottom: 0in;">Στην αρχή ήταν η Χαρούκα από τη δουλειά (αυτή που με κάλεσε στο μαγαζί) την οποία και μπρίζωνα να πάει να φορέσει τη σέξυ στολή της. Μέχρι εδώ καλά. Κάποια στιγμή όμως όντως έφυγε η Χαρούκα να πάει να “ντυθεί” (μόνο ντύσιμο βέβαια δεν το λες, γδύσιμο καλύτερα...) και εγώ ο καημένος -μόνος πλέον στο μαγαζί, με μόνη συντροφιά τα βότκα τόνικ- αναγκάστηκα να γυρέψω αλλού παρέα. Αρχικά έπιασα κουβέντα με τον Καναδό και την Αυστραλέζα της ευρύτερης παρέας. Η Αυστραλέζα, γκόμενα ψηλή κι ωραία (ένα ογδόντα, φοβερά τεχνικά χαρακτηριστικά) μού έλεγε τον πόνο της ότι στην Ιαπωνία την κοιτάνε σαν φρικιό (επειδή είναι ψηλή και δυτικιά), κι ότι δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να πηγαίνει πίσω στο Σύδνευ και να περπατάει ανάμεσα στον κόσμο περνώντας τελείως απαρατήρητη!...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Μετά θυμάμαι χόρευα με μια άσχετη Χαρούκα που στο δίλεπτο μού είπε “η ξαδέφη μου σε βρίσκει πολύ νόστιμο, πήγαινε να χορέψεις μαζί της”, και φυσικά πήγα, αλλά στο μεταξύ επέστρεψε η Χαρούκα συνάδελφος, ντυμένη στρατιωτάκι, με αποτέλεσμα να παρατήσω και τη δεύτερη Χαρούκα και την ξαδέρφη της. Τα βότκα τόνικ από την άλλη συνέχιζαν να πηγαίνουν και να'ρχονται και οι άκυρες συζητήσεις με άσχετους παρευρισκομένους συνέχιζαν να δίνουν και να παίρνουν.<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Θυμάμαι καθαρά</b> (0-1 ποτά) τη Γενεύη, μια δυτικιά καμαριέρα με τα μπούτια φόρα παρτίδα, και έναν Γάλλο τουρίστα με τον οποίο τα λέγαμε στα γαλλικά και τον οποίο κέρασα ποτό χωρίς λόγο και αιτία, έτσι γιατί είμαι γαμώ τα παιδιά.<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Θυμάμαι λιγότερο καθαρά</b> (2-3 ποτά) μία Ουκρανέζα που την έκοψα για ρωσόφωνη και πήγα να της σπικάρω δυο φωνήεντα τύπου “κακ τεμπγιά ζαβούτ” μέχρι τη στιγμή βέβαια που ενεφανίσθη ο Ιταλός γκόμενός της οπότε και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Θυμάμαι ψιλοθολά</b> (4-5 ποτά) μια ρωσίδα με την οποία επίσης έκανα πράκτις πα ρούσκαμου γιαζικού, και μια τρέντυ λίτσα μ'ενα τρέντυ χαλκαδάκι στην κοιλίτσα που ήρθε μόνη της και μου τριβόταν μπροστά στον ευρύστερνο αμερικάνο νεάντερταλ που της αγόραζε ποτά. Βέβαια αυτό το σκηνικό δεν κράτησε πολύ καθώς ο νεάντερταλ ήρθε και μου είπε “ούγκ!” που στη γλώσσα του μάλλον σημαίνει “εσύ φεύγει, εσύ αφήνει Χαρούκα. Γυναίκα δική μου. Αλλιώς ξύλο”. Και ο kouretinho έσπασε πριν δει το σκορ να γράφει neandertal – kouretinho: 3 – 0.<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Θυμάμαι αμυδρά</b> (6-7 ποτά) τη Μαγιούμι (μια Χαρούκα που είχε κάνει τη γλυκόπικρη εμφάνισή της στο ιστολόγιο πριν από κανά τετράμηνο) που με θυμήθηκε μετά από τόσα τέρμινα και μου έδωσε το δικαίωμα -με χαιρέτησε, άρα γουστάρει!- να την παρενοχλήσω μέσα στο μαγαζί μαζί με τη φίλη της που δε μου έδωσε κανένα δικαίωμα αλλά την παρενόχλησα κι αυτή για να μην κάνω διακρίσεις...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><b>Προσπαθώ τέλος να θυμηθώ</b> (Χ ποτά) αν το όνομα Ιζούμι ανήκει όντως σε υπαρκτή Χαρούκα ή αν ο τα χουφτώματα της ταράτσας είναι αποκυήματα της φαντασίας μου...<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;">Όσο για το μπουκαλάκι νερό που μου κόστισε 800 γεν στο κλαμπίδι, απορώ ακόμα με τον εαυτό μου που ακόμα το θυμάμαι αλλά τουλάχιστον δεν έχω καμία αμφιβολία για το ότι όντως τ'άξιζε τα λεφτά του [και με το παραπάνω]. Γιατί μπορεί να μη θυμάμαι πότε και πώς έφυγα από το μαγαζί, μπορεί να παραπάταγα στο δρόμο για 20 λεπτά μέχρι να φτάσω σπίτ, μπορεί να μπήκα σε λάθος πολυκατοικία και να περίμενα να μου ανοίξουν(!), μπορεί να μούγκριζα την επόμενη μέρα στο κρεβάτι σαν το γελάδι, μπορεί να τα'κανα όλα αυτά, ΌΜΩΣ τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ χειρότερα αν δεν είχα πιει εκείνα το μπουκαλάκια νερό (ουσιαστικά τρία στο σύνολό τους, συν δύο γεμίσματα από τη βρύση) πριν πάω σπίτι<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-weight: bold;">ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ</span>:</p><p style="margin-bottom: 0in;"> οι πρώτες τρεις είναι από το Don Quijote (στην πρώτη φαίνεται κι ένας αραχνάνθρωπος) που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας αναφορικά με την επιρροή που ασκεί ο αμερικανικός πολιτισμός στη μοντέρνα (κατόπιν βομβαρδισμών) Ιαπωνία.</p><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6etN_blBI/AAAAAAAABdA/0-zDcF19qs8/s1600-h/MA330001.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6etN_blBI/AAAAAAAABdA/0-zDcF19qs8/s320/MA330001.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319514129699858" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6epaV1rKI/AAAAAAAABc4/Vo2mYn-m3Lw/s1600-h/MA330002.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6epaV1rKI/AAAAAAAABc4/Vo2mYn-m3Lw/s320/MA330002.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319448725433506" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6elct0dYI/AAAAAAAABcw/nWR68BQOHaw/s1600-h/MA330003.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6elct0dYI/AAAAAAAABcw/nWR68BQOHaw/s320/MA330003.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319380643411330" border="0" /></a> </p><br /><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6fDhtif8I/AAAAAAAABdY/pzkGp15ZCAs/s1600-h/MA330009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6fDhtif8I/AAAAAAAABdY/pzkGp15ZCAs/s320/MA330009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319897380487106" border="0" /></a>Πάνω: χαρακτηριστικές, χαλογουηνιάρικες, γιαπωνέζικες ποδάρες. Εσύ θα μπούταγες?</p><p style="margin-bottom: 0in;">Κάτω: Χαρούκα στρατιωτάκι, Καναντα-τζιν τρομοκράτης, Χαρούκα νέα μόνη ψάχνει (ή μήπως ψάχνεται?)<br /></p><p style="margin-bottom: 0in;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6e_KBipzI/AAAAAAAABdQ/xYgw6wP-wh0/s1600-h/MA330014.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6e_KBipzI/AAAAAAAABdQ/xYgw6wP-wh0/s320/MA330014.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319822302455602" border="0" /></a>Κάτω: σκελετός "όλα εκατό" (για την ακρίβεια όλα τα ποτά χίλια γιεν)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6e5ljYoEI/AAAAAAAABdI/nSOAR-PscNI/s1600-h/MA330016.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQ6e5ljYoEI/AAAAAAAABdI/nSOAR-PscNI/s320/MA330016.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264319726612947010" border="0" /></a><br /></p><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in;">Άκυρο: Στα χιτ της βραδιάς συγκαταλέγεται επίσης και εκείνο το τελείως αναπάντεχο σκηνικό με τον ασπρόμαυρο αφροαμερικανό, τον Μίστερ Γουάιτ: εκεί που καθόμαστε -για ανάπαυλα- στον καναπέ, και ενώ νωρίτερα ο κύριος Λευκός έχει δώσει ρεσιτάλ χορού με τη Χαρούκα φίλη της Χαρούκας φίλης μου, πιάνουμε ψιλή κουβέντα του στυλ “εσύ τι κάνεις φιλαράκο, από πού είσαι?”. Στην απάντησή μου “είμαι από Ελλάδα” βλέπω την έκπληξη να ζωγραφίζεται στα -γουρλωμένα πλέον- μάτια του, το στόμα του ν'ανοίγει σαν αυτό της γιαγιάς της κοκκινοσκουφίτσας (δηλαδή του λύκου) και τον ακούω να λέει: “όχι σκατά!, αλήθεια είσαι από Ελλάδα; ο καλύτερός μου φίλος είναι Έλληνας. Σίμος Κεδίκογλου είναι τ'όνομά του. Τον έχω σαν αδερφό μου!” Τα λέμε λοιπόν για λίγη ώρα και μετά τον ρωτάω εγώ από πού είναι. Στην απάντησή του “από Βοστώνη” είναι σειρά μου να γουρλώσω ματάκι και να ανοίξω σαγόνι σαν τον χάνο και να του πω “όχι σκατά! Σοβαρά μου μιλάς; Εγώ ήμουν Βοστώνη μέχρι το Φλεβάρη!....” Εκεί όμως που το χάσαμε κι οι δύο ταυτόχρονα ήταν όταν με ρώτησε σε ποιο πανεπιστήμιο σπούδαζα. Μην τα πολυλογώ, ο κύριος λευκός αποδειχτήκε συνάδελφος Χαρβαρντιανός, από το Business School και το Kennedy School of Government και το τηλέφωνό του ήταν το πρώτο που πήρα εκείνη τη βραδιά...</p><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-640506149915042053?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-8843775712444097222008-10-27T00:33:00.007+09:002008-10-27T00:46:12.662+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOjiOK0iI/AAAAAAAABco/f7zF_pr7JAI/s1600-h/MA330003.JPG"></a><br /><div><br /></div><p style="margin-bottom: 0in">Η κατάσταση μου έχει πια ξεφύγει από τον έλεγχό μου. Απλώς παρακαλουθώ τα όσα συμβαίνουν εντός και εκτός μου. Αρκεί μόνο να αναφέρω ότι τα 3 από τα τέσσερα παραπάνω ονόματα αναφέρονται στα γλαστράκια που έχω στο μπαλκόνι μου... (που είχαμε πάρει με τη Χαρούκα πριν μια βδομάδα καθοδόν προς τη σαββατιάτικη καφεποσία μας, σε προσφορά 4 γλαστράκια 315 γεν) για να πείσω ακόμα και τους πιο δύσπιστους ότι κάμποσες βίδες του μυαλού μου έχουν πάρει τα μπόσικα...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Ο Τζόρτζιο, για να κάνω τις συστάσεις, είναι ένα φυτό λεπτό και όμοφρο που έχει βρει σπίτι σε ένα πλαστικό κύπελλο από τα Στάμπακου με έξτρα χώμα από ένα άκυρο οικόπεδο στο κέντρο του Τόκυο...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Η Άντζυ είναι ένα γλαστράκι λιγότερο πληθωρικό με ωραία ροζ μπουμπουκάκια που ευωδιάζει κάθε φορά που τρίβεις τα φύλλα του. Συνήθως κάθεται στη γωνίτσα της (εκτός κι αν της αλλάξω θέση γιατί από μόνη της δεν πάει πουθενά) και χαίρεται όταν χαϊδεύεται γι'αυτό και ευωδιάζει. Η Άντζυ σε αντίθεση με τον Τζόρτζιο δεν κορδώνεται προσπαθώντας να τραβήξει τα βλέμματα. Η Άντζυ είναι ντροπαλή...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Η Μαρίνα τέλος είναι ένα φυτάκι που μοιάζει με Μαρούλι, βγάζει φύλλα σαν το μαρούλι, μπορείς να τα φας σαν το μαρούλι, αλλά δεν είναι μαρούλι. Στόχος μου για το επόμενο σουκου είναι να φάω ένα σάντουιτς με τυρί, ντομάτα και μαρίνα... Στην Μαρίνα εκτός από το αρχικό της χώμα και το χώμα του ίδιου άκυρου μη οικοδομημένου οικοπέδου προσέθεσα και κάτι μουχλιασμένα φαγητά (ψωμί, καλαμπόκι και φασόλια) με το σκεπτικό να γίνουν λίπασμα. Αφού ζει ακόμα το φυτό πάλι καλά...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Όσο για τον Κυριάκο, αυτός είναι άνθρωπος, Έλληνας, από τη βόρειο Ελλάδα. Μεγάλωσε στις Σέρρες πήγε πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη και μετά την απονομή του πτυχίου του, με δυο κινήσεις αστραπή, βρέθηκε να κάνει διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του ΧωΓκονγκ (διάρκεια τριάμιση χρόνια) και αμέσως μετά να διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης. Κούλα μ'ακούς, καθόλου κωλόπαιδο ο Κυριάκος. Μια χαρά παιδί ο Κυριάκος και μάλιστα δυο χρόνια μεγαλύτερός μου με δυο χρόνια προϋπηρεσία ως καθηγητής πανεπιστημίου. Δόξα και τιμή λοιπόν στους Έλληνες εμιγκρέδες, σε μας τους οικονομικούς μετανάστες που αφήσαμε τη χώρα μας για ένα κομμάτι παντεσπάνι. Δόξα και τιμή και σε μένα (!) και κυρίως στον Κυριάκο, χάρη στον οποίο μπορώ κι εγώ -όπως ο Τζόρτζιο- να κορδώνομαι πως έπινα Τενεσί Μοχίτο με προφέσορα πανεπιστημίου...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Πέραν του Κυριάκου, το σουκου είχε κι άλλη δόση ελληνισμού [και καθηγητοσύνης]. Γιατί την Παρασκευή ξαναβρέθηκα με τη βρετανίδα (κ καλά) καθηγήτρια του βρετανικού σχολείου του Τόκυο για δεύτερο στασίδι της μίας νυκτός. Η κυρά δασκάλα λοιπόν μου είπε πως στο βρετανικό σχολείο είναι γραμμένο κι ένα ελληνόπουλο, ο Νώντας, και κατά πως δείχνει η κουβέντα μας αυτή τη φορά ήμασταν λιγότερο κομμάτια από την προηγούμενη, όταν και μου έλεγε κάτι ιστορίες για έναν Έλληνα ντιτζέι του Λονδίνου που την είχε ερωτεύσει χωρίς να την ερωτευτεί...</p> <p style="margin-bottom: 0in">Φεύγοντας από το σπίτι της μάλιστα είδα κι ένα Σουμπαρού με γιαπωνέζικες πινακίδες και κρεμασμένο στον καθρέφτη ένα σημαιάκι με τη γαλανόλευκη, που καλά θα κάνει να ανήκει στον πατέρα του Νώντα γιατί δεν θα το αντέξω να υπάρχει κι άλλη ελληναρική οικογένεια στην ίδια περιοχή...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><p style="margin-bottom: 0in"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); "><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOjiOK0iI/AAAAAAAABco/f7zF_pr7JAI/s320/MA330003.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261487005808382498" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></span></p> <p style="margin-bottom: 0in">Περπατώντας στη συνέχεια προς το μετρό είδα και το παρακάτω καθαριστήριο με πόστερ παύλα διαφήμιση ελληνικών νησιών και κάπου εκεί σταμάτησα να προσπαθώ να συνδέσω τα κομμάτια του παζλ και είπα “αει στα κομμάτια” και συνέχισα το δρόμο μου.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Το υπόλοιπο του Σαββάτου κύλησε ήρεμα χωρίς συναρπαστικότητες, πλην όμως κατάφερα και στάμπαρα μία ελιά με χοντρά κλαδιά και τώρα ζω με το όνειρο ότι θα μπορέσω μια νύχτα του Νοέμβρη να κλέψω ένα απ'τα κλαδιά της (αφού πρώτα κλέψω λίγο ακόμη χώμα) κι ότι θα καταφέρω ν'αποκτήσω κι εγώ τη δική μου ελίτσα στο μπαλκόνι με την Άντζυ, τη Μαρίνα, τον Τζόρτζιο και τον Αντωνάκη. Και πράγματι έχω γίνει πλέον τόσο νοικοκύρης που με ρώταγε η Χαρούκα αν θα ήθελα να πάρω μια γάτα για το σπίτι (!). Όμως αυτό που σκέφτομαι, είναι πως ήδη έχω ξεπεράσει κατά πολύ τα όριά μου (σιδέρωμα πουκάμισων, καθάρισμα σπιτιού, επιμέλεια των φυτών, μπάλωμα παντελονιού, σεξ μόνο τα σαββατοκύριακα) που αν πάρω και γάτα τότε θα καταλήξω σαν τη χήρα του στρατηγού στον Καστράτο του Αρκά.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Όσο για την Κυριακή εκεί, ντάξει, η κατάστασή μου χτύπησε κόκκινο, καθώς για κάποιο περίεργο λόγο βάλθηκα, και για κάποιον ακόμη πιο περίεργο λόγο κατάφερα να μαγειρέψω φακές(!) παρά τις όποιες δυσκολίες (π.χ. άνοιγμα ντοματο-κονσέρβας χωρίς ανοιχτήρι). Έτσι, προσφέροντας ένα πιάτο φαΐ στη γιαπωνέζα της “απέδειξα” ότι δεν την έχω για τα μπάζα κι ότι δεν της συμπεριφέρομαι ως υποδεέστερο ον του οποίου η θέση είναι στην κουζίνα και του οποίου ο ρόλος ύπαρξης είναι να με υπηρετεί και να με σερβίρει (οι γιαπωνέζοι, λέει μια παροιμία, απαγορεύεται και να περάσουν απ'την κουζίνα...). Ή, με άλλα λόγια, “τι σου κάνει ένα πιάτο φακή ρε καρντάση...”</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Κάπου εδώ τελειώνει το σημερινό επεισόδιο. Στο επόμενο επεισόδιο θα δούμε αυτά που θα έπρεπε να δούμε στο σημερινό...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Και για το τέλος έχουμε το φωτογραφικό τμήμα και το τμήμα με τις γιαπωνεζίλες</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Φωτογραφίες</p> <p style="margin-bottom: 0in">Σαν βγήκαμε στον πηγαιμό για την καφετέρια, περάσαμε μπροστά από έναν ναούλη, στον οποίο η Χαρούκα δεν μπόρεσε να αντισταθεί κάνοντας έτσι μια στάση για προσευχή</p><p style="margin-bottom: 0in"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOep21JSI/AAAAAAAABcg/iUSDTM38f9U/s1600-h/MA330004.JPG"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOep21JSI/AAAAAAAABcg/iUSDTM38f9U/s320/MA330004.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261486921958630690" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a></p><p style="margin-bottom: 0in; ">Επάνω: η Χαρούκα προσεύχεται.</p><p style="margin-bottom: 0in; ">Κάτω: η Χαρούκα κωδωνοκρούει (απαραίτητο τμήμα της προσευχής)</p><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOY6qdjjI/AAAAAAAABcY/J1UdLosimgA/s1600-h/MA330005.JPG"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOY6qdjjI/AAAAAAAABcY/J1UdLosimgA/s320/MA330005.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261486823390940722" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px; " /></a><br /><div><br /></div><div><br /></div><div>Κάτω: στο μεταξύ, δυο Κέρβεροι σωκρατικής ομορφιάς φυλάνε τον ναό από τύπους απρόσκλητους σαν και του λόγου μου.<br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOTJilJeI/AAAAAAAABcQ/VKpxblH4Og0/s1600-h/MA330006.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSOTJilJeI/AAAAAAAABcQ/VKpxblH4Og0/s320/MA330006.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261486724305200610" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a><br /><div><br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSONWkYOPI/AAAAAAAABcI/9LGCAaaq9xI/s1600-h/MA330007.JPG"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SQSONWkYOPI/AAAAAAAABcI/9LGCAaaq9xI/s320/MA330007.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261486624723187954" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px; " /></a><p></p><p style="margin-bottom: 0in">Γιαπωνεζίλα:<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Βολτάροντας με τη Χαρούκα στο δρόμο προς το σπίτι, είδαμε στο δρόμο ένα ατσούμπαλο κοράκι, μεγάλο, μαύρο κι άραχνο (κλασικό θέαμα στο Τόκυο). Πέραν του γεγονότος ότι το κοράκι στα γιαπωνέζικα λέγεται “καράσου” (που σημαίνει ότι θα μπορώ πλέον να αποκαλώ τον αδελφικό μου φίλο “κύριο Κοράκη”), η Χαρούκα μου πέταξε και την εξής γιαπωνεζίλα: “Τα κοράκια στην Ιαπωνία είναι έξυπνα, και άμα τους κάνεις κακό μπορούν και θυμούνται τη φάτσα σου, και μετά έρχονται και σ'εκδικούνται...”. Με τρεις λέξεις, χαρντκορίλα, ανατριχίλα, γιαπωνεζίλα.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in">Υ.Γ. Άσχετο: κατέβασα χτες και το χρώμα του Γούγλη και βρήκα την υγειά μου. Κ γαμώ τις ταχύτητες σου λέω φιλαράκι...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-884377571244409722?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-46135851809183520372008-10-20T00:54:00.003+09:002008-10-20T01:02:48.226+09:00Υπότιτλος: Ρόκαρ Τζαπανίζ Φέστιβαλ...<br /><br />Κυριακή βράδυ, Αζάμπου Τζούμπαν, Μινάτο Κου, Τόκυο, Νιχόν.<br /><br />Η ”μελαγχολία της Κυριακής“ πιστή -όπως κάθε φορά- στο ραντεβού της, έχει κάνει την εμφάνισή της υπενθυμίζοντάς μου πως απ'αύριο έχουμε πάλι πρωινό εγερτήριο, μετρό μπουλώ ντοντό κι όλο αυτό επί 5, δηλαδή μέχρι την έλευση της Παρασκευής (που τουλάχιστον μισθοδοτούμαι). Το μόνο χαρμόσυνο στην όλη υπόθεση είναι ότι έχω εξασφαλίσει ήδη από τα χτες 16 πουκαμισο-μέρες (στα πρότυπα των κιλοβατ-ώρα, εργατο-μήνα) δηλαδή έχω στην άκρη σιδερωμένα πουκάμισα που με βγάζουν “καθαρό” για δεκάξι μέρες στη δουλειά. Το τίμημα βέβαια γι'αυτό είναι η φλωροποίησή μου την οποία και έχω αποδεχτεί κανονικά και με το νόμο, και εξ ολοκλήρου και εξ αδιαιρέτου. Μια φλωροποίηση που αποδεικνύεται περίτρανα από τα πρωινά ξυπνήματά μου (Σάββατο-Κυριακή το αργότερο μέχρι τις 9), την ανύπαρκτη ουσιαστικά νυκτερινή ζωή μου, καθώς και το γεγονός -κρατήσου μάνα!- ότι πριν από δυο βδομάδες πήρα κλωστή και βελόνι και έραψα/μπάλωσα την τρύπα στην αριστερή τσέπη εκείνου του τζιν που είχα δανειστεί -δίχως επιστροφή- από τον χαρβαρντιανό Ρουσίρ...<br /><br />Το σημερινό θέμα όμως δεν έχει να κάνει άλλο με την φλωρο-κατάστασή μου, αλλά με την εκδρομή της προηγούμενης εβδομάδας, η οποία οργανώθηκε από τον Μπλερ, τον Καναδό συνάδελφό μου. Η μέρα ξεκίνησε στις 6 το πρωί (καθώς είχαμε δώσει ραντεβού στο Den Enchofu στις 7) και εγώ ως γνήσιος φλώρος κατάφερα να ακολουθήσω το πρόγραμμα, να πάρω το μετρό στην ώρα μου και να μην καθυστερήσω ούτε λεπτό.<br /><br />Το ταξίδι μας ξεκίνησε λοιπόν στις επτά το πρωί όπως τα είχαμε υπολογίσει. Προορισμός μας, 214 χιλιόμετρα μακριά από το Τόκυο, ήταν το Χαμαμάτσου, μια πόλη οκτακοσίων χιλιάδων κατοίκων που “τυχαίνει” να είναι η γενέτειρα των Μισίο Σουζούκι, Σοισίρο Χόντα και Τοράκουσου Γιαμάχα...<br /><br />Το Χαμαμάτσου σήμερα αποκαλείται μερικές φορές “η πόλη της μουσικής” καθώς εκεί βρίσκονται πολλές βιομηχανίες κατασκευής μουσικών οργάνων. Μην ξεχνάς κυρά Σούλα, ότι και η Γιαμάχα ως τέτοια ξεκίνησε (κατασκευάστρια μουσικών οργάνων). Κοίτα αν θες προσεκτικά και το σήμα και θα δεις τα τρία διαπασών... Το άλλο αξιομνημόνευτο του Χαμαμάτσου είναι ότι εκεί βρίσκεται μία δυσανάλογα πολυπληθής μειονότητας Βραζιλιάνων της Ιαπωνίας (κι όμως!) που αριθμεί περί τα είκοσι χιλιάδες άτομα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, εκτός από τις παραπάνω πληροφορίες, ο Μπλερ με ενημέρωσε για την κατάσταση στο σπίτι, όπου θα μαζευόταν όλο το γιαπωνέζικο σόι της γυναίκας του γιατί βασικά πηγαίναμε στο πατρικό της(ακριβώς όπως το μάντεψες κυρά Σούλα, η γυναίκα του είναι γιαπωνέζα). Αυτό σήμαινε ότι θα βίωνα (και όντως τη βίωσα!) μια αυθεντική γιαπωνεζίλα... Ο λόγος της επίσκεψής μας ήταν η παρακολούθηση του τοπικού φεστιβάλ για την γιορτή του φθινοπώρου, μια γιορτή που κρατούσε από το Σάββατο το μεσημέρι μέχρι την Κυριακή το βράδυ (η Δευτέρα ήταν αργία πανιαπωνικώς).<br /><br />Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, μιλούσαμε και μιλούσαμε, και ο Μπλερ μου είπε διάφορες ούμπερ ενδιαφέρουσες ιστορίες. Όπως για παράδειγμα για εκείνον τον φίλο του από τον καναδικό στρατό (παρένθεση, ο Μπλερ υπηρέτησε τέσσερα χρόνια και μετά αποχώρησε όταν αποφάσισε να πάει πανεπιστήμιο) με τις τεράστιες πλάτες και τον καθόλου λαιμό [νεοελληνιστί μπαούτσος] που είχε υπηρετήσει στην Κύπρο το καλοκαίρι του 74... Τον άνθρωπο αυτό τον είχαν στείλει σαν ειρηνευτική δύναμη 2 μέρες πριν την τουρκική απόβαση και όταν αυτός έσκαβε την τρύπα του οι άλλοι τον κοιτούσαν με απορία, όμως οι άλλοι ήταν εκείνοι που έτρεχαν να σκάψουν τα λαγούμια με τα χέρια τους όταν έσκαγαν οι βόμβες δύο μέρες μετά...<br /><br />Συζητούσαμε ακόμη για τον Καναδά και τις τάσεις απόσχισης των γαλλόφωνων του Κεμπέκ, οι οποίοι στην ουσία συνετίστηκαν όταν κάτσανε και τα συζητήσανε σοβαρά με την κυβέρνηση. Γιατί η κυβέρνηση τους είπε: “σε περίπτωση ανεξαρτησίας, άλφα, καναδικό δολλάριο τον πούλο, τυπώστε δικά σας, βήτα, στρατός τον πούλο, φτιάξτε δικό σας στράτευμα, γάμμα, χρέος του Κεμπέκ όλο δικό σας”. Κι όπως ήταν λογικό είπαν οι γαλλόφωνοι “γάμμα το καλύτερα...”<br /><br />Μου έλεγε επίσης ο Μπλερ για τους γονείς του, που αντιπροσωπεύουν σε μεγάλο βαθμό τη γενική καναδική λογική της δεκαετίας του 60, οι οποίοι ήθελαν μια ήρεμη ζωή με σταθερή δουλειά, μέτριο μισθό, δωρεάν σύστημα υγείας και μόρφωση. Οι γονείς του παρεμπιπτόντως ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και δασκάλιζαν στην καναδέζικη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και αν αυτά ακούγονται ωραία, το πρόβλημα προέκυψε όταν η κυρά δασκάλα του είπε του Μπλερ, “παιδί μου αν θες να πας πανεπιστήμιο στο Κάλγκαρι, να πας, όμως εμείς δεν έχουμε λεφτά να σου πληρώσουμε, θα πρέπει να τα βγάλεις πέρα μόνος σου”. Κι έτσι, έχοντας ήδη ο Μπλερ παρατήσει τα στρατά, και έχοντας παρατηρήσει πως ο λογαριασμός τραπέζης του είχε υπόλοιπο 30 δολάρια, αναγκάστηκε να δουλέψει στο βιντεοκασετάδικο της γειτονιάς του νοικιάζοντας “το διάβολο μέσα της” και την “πρώτη μου φορά νούμερο τετρακόσια δώδεκα” (το'πιασες κυρά Σούλα...). Μια δουλειά που τουλάχιστον ήταν πιο αξιοπρεπής από εκείνη του -επίσης άφραγκου- φίλου του που δούλευε στο αντισεισμικό της γειτονιάς ξυπνώντας τις “κοπέλες” από τη νάρκη τους...<br /><br />Μ'αυτά και με τ'άλλα, και ενώ τα λέγαμε με τον Μπλερ, φτάσαμε σ'ένα πάρκινγκ του αυτοκινητόδρομου με Στάμπακου (τα αστροδολλάρια στα γιαπωνέζικα) και άλλα μαγαζιά για φαΐ και ξεκούραση. Από εκείνο το σημείο κανονικά μπορείς να δεις και να θαυμάσεις το μεγαλείο του βουνού Φούτζι, όμως εγώ ήμουν αρκετά γκαντέμης ώστε να πετύχω μέρα βροχερή, θαμπή και γκρίζα. Έτσι αρκέστηκα στα μπισκοτάκια με τη φωτογραφία του Φούτζι Γιάμα (σ.σ. γιάμα σημαίνει βουνό) και μία από τις πλέον χαρακτηριστικές επιγραφές γιαπωνεζαγγλικών (τα λεγόμενα engrish όρος που προκύπτει από τα english με μετατροπή του “l” σε “r”).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SPtYlzMjLcI/AAAAAAAABcA/FB7n8wqoWpI/s1600-h/MA330136.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SPtYlzMjLcI/AAAAAAAABcA/FB7n8wqoWpI/s320/MA330136.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258894396306435522" border="0" /></a><br />Σύμφωνα με την επιγραφή: “it is deeply impressed even if it seen how many times. The impression when big Mt Fuji is seen isn't forgotten. It is a special mountain” που στα ελληνικά μεταφράζεται ως “Είναι βαθιά εντυπωσιασμένο παρόλο που έχει ιδωθεί πόσες πολλές φορές. Η εντύπωση όταν το μεγάλο βουνό Φούτζι βλέπεται, δεν ξεχνιέται. Είναι ένα ειδικό βουνό”<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">συνεχίζεται...</span><br /></div><div style="text-align: right;">στο επόμενο επεισόδιο: φεστιβάλ, σάκε,<br />τατάμι, χαρταετοί, τόμου κουρούζου κ.α. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4613585180918352037?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-8365545083228396142008-10-03T00:05:00.002+09:002008-10-03T00:10:42.629+09:00[Για να είμαι ειλικρινής δεν το ξεπέρασα... για να είμαι ειλικρινής στην τρέλα έφτασα....]<br /><br />Έπειτα από μια μακρά περίοδο ιστολογικής ξηρασίας ο kouretinho διαπίστωσε με έκπληξη πως δεν χρειάζεται να είναι συνδεδεμένος στο ίντερνετ κατά τη συγγραφή των κειμένων του ιστολογίου, και έπεισε τον εαυτό του [“έλα Κουρετίνιο αγόρι μου μπορείς, έλα καμάρι μου κάν'το, αν όχι για σένα, κάν'το για τη μανούλα σου που θα αρχίσει πάλι να γκρινιάζει ότι έχει καιρό να σε ακούσει...”] πως έχει τα ψυχικά αποθέματα να γράφει τα κείμενά του στην Άνω Αγκάλη (όχι, δεν είναι ένα ακόμη χωριό στα όρια του νομού Αιτωλοακαρνανίας, είναι το Λάπτοπ στα Κουρετίστικα...), να τα αποθηκεύει και μετά να τα ανεβάζει μια και καλή στο μπλογκ. Ένα μπλογκ που διαβάζει πλέον και η θειούλα από το Στάμφορντ [της πολιτείας Κανέρικα], η οποία τρομάζει καμιά φορά με τα γεγραμμένα και αναρωτιέται αν ο ανηψιός χρειάζεται επίσκεψη σε ψυχολόγο. Αυτό όμως το αντιπαρέρχομαι... (είδες τι σου κάνει η παρέα με δικηγόρους....)<br /><br />Προτού ξεκινήσω ωστόσο την καταγραφή των τελευταίων προβληματισμών μου, θα ήθελα να παραδεχτώ δημοσίως (Θεέ μου τι εξιλέωση, ούτε η Κυρά Night Lee να ήμουν) ότι όντως υπήρξαν πολλές εμπειρίες άξιες αναφοράς που δεν κατάφεραν να απαθανατιστούν στο ιστολόγιο, όμως τώρα που έβαλα τη ζωή μου σε μια τάξη και που έμαθα πρώτον να μην κατουράω στο χαλάκι, δεύτερον να μην σκίζω με τα νύχια μου τον καναπέ και τρίτον ότι μπορώ να συγγράφω τα ποστ στην Άνω Αγκάλη, τώρα λοιπόν έχω κάθε λόγο να ελπίζω ότι το μπλογκ θα βρει επιτέλους κανονικούς ρυθμούς, δηλαδή ποστ ανά τακτά χρονιά διαστήματα.<br /><br />Και μετά από αυτή τη μπαρμουτσαλο-εισαγωγή, περνάω στο κυρίως θέμα που είναι η ζωή μου αυτή καθεαυτή. Το πρόβλημα μέχρι πρότινος ήταν πως η ζωή μου ήτο πολύ χύμα και ό,τι νά'ναι και αυτό έπρεπε ν'αλλάξει γιατί κι εγώ ως άνθρωπος είχα να πληρώσω κάποιες ανάγκες. Οι οποίες ανάγκες, εξαντλούνται σε ένα καθαρό σπίτι, λίγο φαΐ στο ψυγείο [ή εναλλακτικά στα ράφια της κουζίνας υπό μορφή στερεάς τροφής] και σ'ένα καθαρό σιδερωμένο πουκάμισο κάθε πρωί για τη δουλειά. Και επειδή ακόμα καμία γιαπωνέζα δεν με ερωτεύτηκε αρκετά ώστε να παρατήσει τη δική της δουλειά και να έρθει σπίτι μου να μου σιδερώνει τα πουκάμισα, αποφάσισα ν'αλλάξω τις δικές μου συνήθειες και να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη. Και είναι αλήθεια πως καιρό τώρα ήθελα να τακτοποιηθώ, καιρό τώρα ονειρευόμουν μια ζωή πιο κανονκή, μια ζωή με καθαρό σπίτι, καθαρά ρούχα, μονάδες στο λογαριασμό του skype, άδεια inbox στα ημέλια μου και τα ρέστα, ποτέ όμως δεν τα είχα καταφέρει.<br /><br />Τώρα όμως ήταν άλλο φρούτο. Το πήρα λοιπόν απόφαση και προχώρησα με βήματα αποφασιστικά σαν του Γκοτζίρα προς τον πολυπόθητο στόχο: αγόρασα σίδερο και άρχισα να σιδερώνω, αγόρασα κουρίνα (vacuum cleaner > cleaner > cleana > creana > crina > curina) και άρχισα να σκουπίζω, αγόρασα φούρνο μικροκυμάτων και άρχισα να μικροκυματίζω, αγόρασα ρυζιέρα και δεν άρχισα να μαγειρέυω γιατί δεν αντέχω άλλο, αγόρασα τον antonakisu, μια γλάστρα δωματίου που τοποθετήθηκε στο μπαλκόνι, και πήρε το πρωτοφανές -για φυτό- όνομα “Αντωνάκης”, και άρχισα να τον ποτίζω, καθάρισα και το desktop μου στην Άνω Αγκάλη με αποτέλεσμα να βλέπω στο wallpaper ένα κατάλευκο ζαρκάδι να τρέχει πάνω σ'ένα χιονισμένο κατάλευκο τοπίο [δηλαδή σκέτη ψυχεδέλεια....]<br /><br />Και αν όλα τα παραπάνω ακούγονταν ωραία στην αρχή, το πρόβλημα είναι πως κάπου το παράκανα. Τώρα μάλιστα καταλαβαίνω πως μάλλον δίκιο είχε το μεγάλο αφεντικό όταν με ψυχολόγησε την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα στη γραφείο -και στο μπαρ- και μου είπε πως του φαινόμουν χαρακτήρας “ή όλα ή τίποτα”... Γιατί έπειτα από 2-3 βδομάδες συνεχούς “κανονικοποίησης”, η ζωή μου έφτασε σε επίπεδα κανονικότητας που μπορούν να συγκριθούν μόνο με αυτά των συνταξιούχων...<br /><br />Και για να μιλήσω με ντοκουμέντα, θα κάνω έναν μίνι απολογισμό του περασμένου Σαββατοκύριακου, το οποίο σύμφωνα με έναν τυπικό 50άρη είναι “εντάξει”, και σύμφωνα με έναν 30άρη είναι “κοιτάξου παιδί μου σε κανά γιατρό”.<br /><br />Έτσι, έχουμε και λέμε:<br />Παρασκευή.<br />Την Παρασκευή το βράδυ είδα μισή ταινία (το πρώτο μισό το είχα δει την Τρίτη). Αυτό. Μετά έπεσα για ύπνο. Κατά τις 11 αν θυμάμαι καλά. [Φλώωωωωροοοοοος.]<br /><br />Σάββατο.<br />Το Σάββατο ξύπνησα από τη συνήθεια στις 6μιση το πρωί και επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να βρω κανέναν ξύπνιο, αποφάσισα να κάνω εξερεύνηση του πόλης. Έτσι, μπήκα στο μετρό, με κατεύθυνση το νότο με σκοπό να πιάσω λιμάνι και να δω αν κουνιούνται οι βάρκες. Τελικά αντί για λιμάνι βρέθηκα στο Χαρούμι Άιλαντ (νησί όπως φανερώνει το όνομά του) και παρότι δεν βρήκα λιμάνι, είχα την τύχη να ανακαλύψω:<br /><ol><li>έναν τεράστιο ουρανοξύστη -με αμέτρητους ορόφους- στη μέση του πουθενά,</li><li>μία χωματερή και</li><li>έναν υπαίθριο αναρριχητικό τοίχο.</li></ol>Σπουδαία ευρήματα και χρηστικά, ιδιαίτερα ο τοίχος (ή μήπως η χωματερή?).<br />Μετά την επιστροφή μου στη βάση, επιδόθηκα στο χόμπι των τελευταίων μηνών που είναι το άδειασμα των εισερχόμενων φατσέλων (έχω κάνει τσε στην Κρήτη μην ξεχνάμε) και κατάφερα να συμμαζέψω τα ημέλια μου ακόμη περισσότερο [από τέσσερις χιλιάδες τσε βάλε τον Απρίλιο σε λιγότερα από ενενήντα το Σεπτέμβρη...]. Μετά τηλεφώνησα στην οικογένεια, διάβασα ένα τσεφάλαιο από το βιβλίο που σε μαθαίνει πώς θα οργανώσεις τη ζωή σου [κι άλλο?...] ψώνισα και φαγητό από το ΣουπερΜαρσέ (ξέρω κ γαλλικά μην ξεχνάμε) και το βράδυ όταν ήρθε η ώρα να πάω για κλάμπινγκ με τον Έλληνα Πρόεδρο, το Mr. Stephanos, με πήρε ξανά ο ύπνος, αυτή τη φορά πριν από τις δέκα και κοιμήθηκα μέχρι το επόμενο πρωί. [Φλώωωωωροοοοοος.]<br /><br />Κυριακή<br />Χορτάτος ακόμη μια φορά από ύπνο ξύπνησα στις εφτάμιση και άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο μακριά θα πάει αυτή η βαλίτσα. Αρχικά επιδόθηκα στο χόμπι μου, την τακτοποίηση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, μετά πήγα στο γυμναστήριο του Ιζούμι Γκάρντεν Τάουερ (δηλαδή στα γραφεία της Κρέντιτ Σουίς) και κολύμβησα επί τριανταπεντάλεπτο με την ευχή να επανέλθουν τα κοκκαλάκια και οι σπόνδυλοί μου στην προτέρα κατάστασή τους, έπειτα γύρισα σπίτι και το έριξα στο διάβασμα μπας και μάθω κανά σύμβολο στο αλφάβητο Χιραγκάνα, γιατί με Κατακάνα οι Γιαπωνέζοι γράφουν μόνο τις ξένες λέξεις. Και ως εκ τούτου αποδεικνύεται εξαιρειτκά χρήσιμο προσόν όταν πηγαίνεις στο ΣουπερΜαρσέ στο διάδρομο με τις ΚοκαΚόλες και τα Δρακουλίνια, αλλά μέχρι εκεί. Για όλα τ'άλλα χρειάζεσαι Χιραγκάνα. Τελεία.<br /><br />Έπειτα, πήγα να συναντήσω τον Πρόεδρα (“Μίστερ Στεφάνος” σύμφωνα με τη ρεσεψιονίστ, ο μοναδικός Στέφανος στο Τόκυο άλλωστε...) και την παρέα του για brunch (breakfast + lunch) στο ξενοδοχείο New Otani, όπου και πληρώσαμε τα μαλλιά της κεφαλής του λιονταριού (έξι χιλιάδες εξακόσια λιονταρίσια γεν). Στο brunch βέβαια μου δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσω τους φόβους και τις ανησυχίες μου σχετικά με τη σταδιακή φλωροποίησή μου, και παρά τα καθησυχαστικά σχόλια όλων των παρευρισκομένων εγώ (ο πρώην φραπεκράτορας, πρώην μποέμ, πρώην γενειοφόρος Kouretinho) ακόμη ανησυχώ και πολύ φοβούμαι πως πρόκειται για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Και μιλάμε για τέτοια φλωριά και παθητικότητα, που δεν είχα καν τη δύναμη να αντιδράσω όταν η Χαρούκα [κατόπιν γερής οινοποσίας] εξέφρασε την Κυριακή το βράδυ τις επιθυμίες της να έρθει σπίτι μου να με πηδήξει. Κι έτσι ήρθε σπίτι μου, Και με πήδηξε.<br /><br />Δηλαδή, ξαναρωτώ, “πόσο μακριά θα πάει αυτή η βαλίτσα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-836554508322839614?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-17619472660974767882008-09-04T22:42:00.003+09:002008-09-07T21:30:53.366+09:00Πέμπτη βράδυ σήμερα και μας βγάλανε έξω οι brokers.<br /><br />Οι brokers είναι μια κατηγορία ανθρώπων που κάνουν μπίζνες με τους traders κερδίζοντας εύκολα λεφτά από τις προμήθειες. Με λίγα λόγια όσο πιο πολλές συναλλαγές τόσο πιο πολλά λεφτά, και εδώ μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κυρά Σούλα, όχι για τα 700 ευρώ μηνιάτικο του Έλληνα βιοπαλαιστή. Συμπέρασμα από την πρώτη παράγραφο: όσο κάνεις δουλειές με brokers, τόσο σε "προσέχουν" προσφέροντάς σου βραδινές εξόδους στα καλύτερα [και χειρότερα ενίοτε] σαλόνια του Τόκυο με πληρωμένο φαγητό, ποτό, εισόδους, οφθαλμόλουτρα και τα λοιπά και τα λοιπά...<br /><br />Εμείς σήμερα πήγαμε σε αγώνα μπέηζμπολ. Πληροφορία πρώτη: η Γιαπωνία έχει από τα καλύτερα πρωταθλήματα μπέηζμπολ στον κόσμο, και οι γιαπωνέζοι παίχτες έχουν φοβερή φήμη ιδιαίτερα στην Αμερική στην οποία μεταναστεύουν μαζικά κάθε χρόνο με μυθικά συμβόλαια και αμύθητες απολαβές. Με άλλα λόγια οι brokers μας προσέφεραν ποιοτικό θέαμα, δεν πήγαμε να παρακολουθήσουμε το Σουγκλάκος εναντίον Ζαμπίδη... Ο αγώνας ωστόσο ήταν καταδικασμένος εξαρχής να περάσει σε δεύτερη μοίρα αφού ο Ζακ δε Ζαπ (ο Τζακ ο Γιαπωνέζος ελληνιστί) εκτός από τα εισιτήρια μας παρείχε απλόχερα φαΐ (αχ τι ωραία), ποτό (ποιός το χέζει το φαΐ...) και γυναικεία παρέα (μπανζάι!).<br /><br />Το βράδυ κύλησε αρκετά ευχάριστα, αφού είχαμε στην παρέα μας τρεις συναδέλφισσές του (Ακο, Μίζουκο, και δε θυμάμαι), μια φίλη του από εταιρία μάρκετινγκ (δε θυμάμαι) και δυο άλλες γνωστές του από την Τζέι Πι Μόργκαν (δε θυμάμαι, δε θυμάμαι). Η μαρκετίστρια μάλιστα ψαχνότανε -απελπιστικά- για γκαϊτζίν. Σε τέτοιο βαθμό που να σε κάνει να κομπλάρεις και να σκέφτεσαι ότι αν πηδηχτείς με αυτήν την κοπέλα είναι τέρμα κοροϊδία και εκμετάλλευση. Σαν να κλέβεις καραμέλες από δεκάχρονο ένα πράγμα. <span style="font-style: italic;">"Α, αλήθεια είσαι από Γκιρίσα? Θέλω τόσο πολύ να πάω στην Ελλάδα. Πάνος είναι το όνομά σου? Ακούγεται τόσο εξωτικό! Δεν είχα γνωρίσει κανέναν Έλληνα μέχρι σήμερα. Αχ τι ωραία, να κανονίσουμε να τα πούμε. Θα μου δώσεις την κάρτα σου? Δεν πειράζει έχω εγώ! Κάτσε να σου τη δώσω τώρα πριν μεθύσω... Να, ορίστε!"</span> έτσι να σου δώσω Τσαμπίκο να καταλάβεις για τι κατάσταση μιλάμε (και στο μεταξύ πάρε-δώσε το χεράκι της στο κόρπορετ μπουτάκι μου και καλά δεν τρέχει μία αλλά στο βάθος -κήπος- να τρέχει ο Αίολος Κεντέρης...) Οι άλλες τρεις, οι συναδέλφισσες ήταν πιο μαζεμένες γιατί προδήλως είχαν μαζέψει από αλλού (α θένκ γιου) καθώς "συγγνώμη κι όλας", σε γήπεδο μπέηζμπολ Πέμπτη βράδυ δεν πηγαίνεις με την τουαλέτα σου και με τα μπικουτί... Ή από κάπου έρχεσαι ή κάπου οδεύεις. Όσο για τις άλλες δύο, τις Τζει Πι Μόργκανες, φαίνονταν μια χαρά μαζεμένα κοριτσόπουλα. Όταν βγήκαμε όμως από το ζήπεδον για την τρελή συνέχεια μιας τρελής βραδιάς και όταν εγώ με τον Κέι γνωστοποιήσαμε τις προθέσεις μας να πάμε σπίτι (γνωρίζοντας με βεβαιότητα ότι το σκαρί μας δε σηκώνει τα ξενύχτια των γερόλυκων), τότε ήταν που η μία Μοργκάνα με πιάνει από το χέρι αρχίζοντας το ψηστήρι/σπαστήρι <span style="font-style: italic;">"θα πας σπίτι από τόσο νωρίς; έλα μη φεύγεις. Αφού θα πάμε όλοι μαζί. Έλα, δεν πειράζει, ούτε δέκα δεν είναι η ώρα..."</span> και άλλες τέτοιες μαλαγανιές που έλεγε μικρή -ακόμα- και η κυρά Σούλα.<br /><br />Τελικά κατάφερα να επιστρέψω σπίτι σώος και απαθής κρατώντας στη μνήμη του μυαλού μου (αλλά και σ'αυτήν του τηλεφώνου) τρεις εικόνες από τον αγώνα:<br />Πρώτον τους φιλάθλους που ήταν τόσο-μα-τόσο γιαπωνεζικά οργανωμένοι. Πράγμα που σημαίνει -ας τα ακούνε οι δικοί μας οι χουλιγκάνοι- ότι στην εξέδρα είτε θα εμφανιζόσουν με τα κανονικά σου ρούχα, άρα έπεφτες στην κατηγορία του απλού οπαδού, είτε θα εμφανιζόσουν με ειδικό κόκκινο γιλεκάκι (ή άλλη κόκκινη φορεσιά) οπότε και καταλάβαιναν οι άλλοι οπαδοί ότι ήσουν οργανωτής! Και μάλιστα οργανωτής με δύναμη και κύρος γιατί δίνοντας σήμα για το σύνθημα Α όλη η κερκίδα ξεκινούσε το σύνθημα Α (τα ίδια με το σύνθημα Βου και Γου) ενώ δίνοντας σήμα για ησυχία όλη η κερκίδα σταματούσε... Αυτά, φυσικά μόνο στην Ιαπωνία.<br />Δεύτερον, τα κορίτσια με τις μπύρες (μια ακόμη γιαπωνέζικη πατέντα). Τα κορίτσια της μπύρας ήταν κάτι γιαπωνεζούλες καβαΐ που όργωναν συνεχώς την κερκίδα των φιλάθλων (στην ουσία καφενείο αφού οι αγώνες μπέηζμπολ κρατάνε συνήθως 2-3 ώρες οπότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αράξεις άρα ξύς) κουβαλώντας στην πλάτη ένα σακίδιο γεμάτο μπύρα από το οποίο προεξείχε ένα σωληνάκι με ειδική κάνουλα-κομβίο-ρυθμιστή. Όταν λοιπόν έκανες νόημα στο κοριτσόπουλο, ερχόταν προς τα σένα έπαιρνε ένα χάρτινο ποτήρι μίας χρήσεως από την εικοσάδα-τριαντάδα που κρατούσε στο ένα της χέρι, το γέμιζε επι τόπου και σου το έδινε σε ανταπόδοση μερικών εκατοντάδων γεν που της είχες προτείνει λίγο νωρίτερα.<br />Τρίτον. Δεν θυμάμαι τώρα ποιό είναι το τρίτον. Ίσως η μπεηζμπολόμπαλα που έσκασε δύο μέτρα δίπλα στον -παρολίγο άτυχο- οπαδό όταν εκείνος -γιαπωνέζος γαρ- έβγαζε φωτογραφία τη γυναίκα του, ίσως η διαπίστωση ότι οι κερκίδες των δύο ομάδων τραγουδούσαν εναλλάξ και ποτέ με επικάλυξη, ίσως το καμάκι που κάνανε οι δύο -εξωτικοί κι αυτοί- εγγλέζοι σε ένα μπυροκόριτσο μοιράζοντας απλόχερα τις επαγγελματικές τους κάρτες υποσχόμενοι να την βοηθήσουν να βρει δουλειά καθώς η κοπέλα τους είπε πως θέλει δήθεν να εργαστεί σε χρηματιστηριακά/χρηματοοικονομικά! (άλλη σουρεάλ κατάσταση αυτή)...<br /><br />Και εδώ αφήνω λίγο χώρο για τις ληφθείσες φωτογραφίες [που δυστυχώς όμως δεν έχω βρει ακόμα τρόπο πως να περάσω από το κινητό στον υπολογιστή... DONE].<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SMPJPTHJZfI/AAAAAAAABbw/YuLHUeU5ee0/s1600-h/MA330032.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SMPJPTHJZfI/AAAAAAAABbw/YuLHUeU5ee0/s320/MA330032.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243255655854859762" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1761947266097476788?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-23110552966870047942008-09-03T21:59:00.004+09:002008-09-03T23:58:43.404+09:00Ο kouretinho επέστρεψε επιτέλους Γιαπωνία έπειτα από ένα μήνα (κ κάτι ψιλά) χαλάρωσης στο βροχερό και αδικτύωτο Λονδίνο [μα μόνο το Cafe Brera να προσφέρει δωρεάν ασύρματο? έλεος με τους ατεχνολόγητους] και μια βδομάδα ύπνου-ξύπνιου στα πάτρια εδάφη.<br />Επεξήγηση αν: μήνας χαλάρωσης γιατί ήταν πολλά τα λεφτά -πατέρα- για καθημερινό μπεκρούλιασμα και επίσης γιατί δίπλα στο Βούδα (ο μεγάλος αδεφός) κανέναν δεν τον παίρνει να επιδοθεί σε φαιδρότητες (σαν κι αυτές που έκανε ο γιος της Φαίδρας λίγο πριν τη μεγάλη φυγή...)<br />Επεξήγηση ντε: βδομάδα ύπνου-ξύπνιου σημαίνει να κοιμάσαι μέρα παρά μέρα (καθώς είναι αδύνατο -εκτός κι αν είσαι ο Σταλόνε- να μείνεις ξάγρυπνος δύο συνεχόμενα βράδια).<br />Έτσι λοιπόν μια σύντομη παραμυθένια αναδρομή στα πεπραγμένα των ελληνικών διακοπών έχει να πει -και τι να λέει?- Παρασκευή ύπνο μοναχικό, Σάββατο ύπνο με Γκωτιέ (έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα εκδρομής στην Κέα), Κυριακή ξαγρύπνια στο Γκάζι, Δευτέρα ύπνο με Σταμάτη στην Πάρο, Τρίτη ξαγρύπνια (ή αλλιώς ο ύπνος στο μπλου σταρ Ιθάκη), Τετάρτη ύπνο με Ελένη (η Χαρούκα στα ελληνικά), Πέμπτη ύπνο μοναχικό, Παρασκευή ξαγρύπνια σε αθηναϊκό μπιτς πάρτυ, Σάββατο ύπνο μητρικό σε πεντάστερο γαμιστερό σπατανέικο ξενοδοχείο...<br />Και η ζωή μου, διαπιστώνω, έχει αρχίσει να γίνεται (ή τουλάχιστον τείνει να γίνει) πιο περιπετειώδης κι απ'αυτή του ελληνογάλλου περιπετειτή Βελισσαρώνα Κρούσου. Τον οποίο και κοροϊδεύαμε στο σχολείο ότι δεν μπορεί να πει χίλια χιλιόμετρα (-Βελισσαρώνα πες χίλια χιλιόμετρα. -Χίγια χιγιόμετρα. -Αχαχαχαχα.) και ο οποίος μου έδωσε την ιδέα για τον Βελισσαρωνικό-Σημιτικό τίτλο (- Βελισσαρώνα πες ποιότητα και περιπέτεια. -Πγιότητα και περιπέτγια. -Αχαχαχαχα) του τουτουνού του ποστ.<br />Η περιπέτγια (για να περάσουμε κάποια στιγμή και στο ψητό) ήταν τελικά μια φάση αφασία αφού εγώ στην Ελλάδα για το γάμο κατέβηκα και το γάμο δε χάρηκα (μα τι ωραίος γάμος, φτου να μην τα βασκάνω τα παιδιά, πρώτη φορά μου άρεσε γάμος. Σοβαροί, κομψοί και μετρημένοι. Αξιοπρεπέστατες παρουσίες οι νεόνυμφοι. Όχι σαν τους ελληνάρες παρευρισκομένους που θέλανε sony και ντε να μαρκαλέψουν τις τουρκάλες καλεσμένες...). Το γάμο λοιπόν δε χάρηκα, γιατί η ευκολοπετούμενη (ίζιτζετ για ξενόγλωσσους) βάλθηκε να απολολώσει τη μάνα μου [δε θέλει και πολύ] ενημερώνοντάς την πως η πτήση μου ακυρώθηκε. Και να σου τα τηλέφωνα, και να σου τα "τσακίσου να έρθεις εδώ να δούμε τι θα κάνουμε" κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ... Στο τέλος βρεθήκαμε ο μπαμπάς αρκούδος, η μαμά αρκούδα και το αρκουδάκι τους στο ελ βεν (χωρίς μπουρίτος, τορτίγιες και άλλα μεξικάνικα) να προσπαθούμε να βρούμε άκρη για το άκυρο -χωρίς να έχει ακυρωθεί- εισιτήριο της ευκολοπετούμενης που δεν ήταν αρκετό για να φτάσω Λονδίνο στην ώρα μου με αποτέλεσμα να χάνω και την άλλη πτήση [Λονδίνο-Τόκυο]. Στο τέλος αφού είδαμε κι αποείδαμε (κι αφού κοιμηθήκαμε στο Σοφιτέλ δίπλα στο ελ Βεν με έξοδα της ευκολοπετούμενης) αγοράσαμε ένα εισιτήριο από Αθήνα - Τόκυο γιατί ήταν 260 ευρώ φτηνότερο από ένα απλό εισιτήριο Αθήνα - Λονδίνο! Η χλιδή του χλιδεργαζόμενου νιάτου που έχει δρομολογηθεί από Λοντίνο Τόκυο μετατίθεται για του χρόνου (όταν και θα επισκεφτώ το Βούδα να πάρω ξανά λίγη από τη Σοφία του).<br /><br /><br />Έτσι είχαν εν συντομία τα πράγματα και λόγω των παραπάνω αρχίζω και γω να νοιώθω λίγο Βελισσαρώνας Κρούσος.<br /><br />Για την Παρασκευή πριν από το γάμο βέβαια δυσκολεύομαι να γράψω γιατί κεράστηκα φαρμάκι. Αλλά επειδή είναι ψυχική κάθαρση να γράφεις γι'αυτά που σε πονάνε θα το γράψω κι αυτό μπας και επέλθει λύτρωσις λυτρωτική (ούτε η ΑΕΚ να σήκωνε πρωτάθλημα τόση λυτρωμάρα). Ήμαστε στο μπιτς πάρτυ στη Σμαραγδένια Βούλα (λόγω μαγαζιού, ουχί λόγω σμαραγδιού) και εγώ έκανα το αρκουδάκι που τριγυρνάει στους φιλικούς περαστικούς και λέει την ιστορία του ("Κουρετίνιο, τι λέει η Ιαπωνία, καλά?", "Κουρετίνιο, πως περνάς στο Τόκυο?", "Κουρετίνιο πως τα βλέπεις τα πράγματα στην Αμερική... Τι? Δεν είσαι Αμερική? Και που είσαι? Τόκυο? Αχ, καλέ δεν το πιστεύω! Κουρετίνιο πλάκα μου κάνεις? Αλήθεια λέει? Πωπω, για πες για Ιαπωνία, πως τα περνάς εκεί, ευχαριστημένος?"). Και εκεί που ήμουν στην παραλία και έβλεπα, επέβλεπα, καλόβλεπα τη γαλλιδούλα την ξαδέρφη του Βελλισαρώνα Κρούσου, και ενώ κι αυτή με καλόβλεπε μέσα από το καλειδοσκόπιο του αλκοόλ, ξαφνικά, ω, ξαφνικά, ωιμέ... ω, βρέθηκε άλλος φαιδρός (ο γιος της Φαίδρας, ο σαγηνευτής των αλόγων) να μου τη σαγηνέψει...<br />Πίκρα και καημός για τον Κουρετίνιο, που το επόμενο πρωί -κατόπιν της λήξης του μπιτς πάρτεως δηλαδή- αυτοεξορίστηκε (κατά τα πρότυπα των σχολικών βιβλίων) στην Αίγινα για μισοήμερη εκδρομή, διπλό φραπέ και μαθήματα τροφοδότησης κινούμενων πετούμενων γλάρων σε γαλανομάτα περιπετγιώδη Ρουμάνα με καραβίσιο κρακεράκι εκ πλοίου αγορασμένου, δυόμιση ευρώ, παρακαλώ (τώρα που ανέβηκε το γιεν έναντι του ευρώ έχω γίνει λαρτζ, μέχρι και φαΐ πολυτελείας σε γλάρους του αργοσαρωνικού ταΐζω...)<br />Μ'αυτά και με τ'άλλα και με την πίκρα της γλυμμένης γαλλίδας το καλοκαίρι μου έφτασε στο τέλος του, προσφέροντάς μου παράλληλα μια ιστορία που τέσταρε μέσα σε μία νύχτα τα όρια της γυναικείας-μητρικής υστερίας (shit-fuck combo σύμφωνα με τον Νταβίντ), της αντρικής-υικής αναισθησίας και το πορτοφόλι του πατέρα μου...<br />Η υστερία βασικά δε με χάλασε, εκεί που χαλάστηκα όμως ήταν που έχασα το νταβαντούρι του γάμου και το χαλβάδιασμα με μία καλεσμένη. Επίσης χαλάστηκα τρομερά με την έλλειψη τζετ που με έκανε να κοιμηθώ χτες μέχρι τις δύο το απόγευμα (!) ενώ σήμερα αυτοπειθαναγκάστηκα να ξυπνήσω από τις εφτά συμβάλλοντας έτσι στην ολοήμερη ζομπι-οποίησή μου. Και μιλάμε για τέτοια επίπεδα ζομπιοποίησης-ζαμπονοποίησης που όταν το βράδυ έφτασα σπίτι συνειδητοποίησα πως όλη τη μέρα φορούσα το σώβρακο ανάποδα, δηλαδή με τα μέσα-έξω. Δεν πειράζει όμως, αύριο θα εφαρμόσω τη μέθοδο των εγγλέζων αλλάζοντας τα έξω-μέσα (φέρνοντας τελικά τα μέσα-μέσα και τα έξω-έξω) και έτσι θα έχω πάλι εσώρουχο Σουπλαν κερδίζοντας μια μέρα καθαριότητας!<br /><br />Πι.Ες. Είδες Τσαμπίκο τι θα πει μηχανικός. Σε όλα βρίσκεις λύση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2311055296687004794?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-79570067974608891402008-08-08T20:04:00.005+09:002008-08-08T20:55:31.735+09:00<span style="font-style: italic;">"Νεαρός λευκός εξ Αζάμπου Τζούμπαν ορμώμενος ψάχνει έκτακτη νεαρά κατά τι κιτρινίζουσα"</span>. Δήλωση προβλέψιμη, γνωστή από καιρό [κι ας με λέει "κλισέ" η Μαρουλίτα. Λες κι είναι εύκολο να τα φιάξεις με μη γιαπωνέζα...]<br /><br />Το πρόβλημα στην όλη ιστορία είναι πως τις τελευταίες μέρες που ήμουν Τόκυο, πριν το ταξίδι για τη Λόνδρα, βρήκα πράγματι μια σούπερ συμπαθητική Χαρούκα κάπου κοντά στην ηλικία μου που την προετοίμαζα -χωρίς φυσικά να τη ρωτήσω- για γκόμενα. Επίσημα πράγματα "από δω η κοπέλα μου" τύπου φάση. Ε, βαρέθηκα πια αυτή τη ζωή του εργένη ζαμανφουτίστα. Καιρός για ντιβιντί και χουχούλιασμα Παρασκευή βράδυ αντί για αλκοολοτρεκλίσματα στο Ροπόνγκι Κούσατεν...<br /><br />Έτσι όπως ήρθαν όμως τα πράγματα δεν ξέρω αν θα πρέπει τελικά να την ρωτήσω κάτι. Γιατί χτες, και ενώ διατηρούσα επαφή με ημέλια στο κινητό της* το φατσοβιβλίο έπαιξε το ρόλο της αντροχωρίστρας ενημερώνοντάς με για την πραγματική της ηλικία. Μια ηλικία που υπολόγιζα γύρω στα 28-29 αφού την είχα κόψει κανά δυο χρόνια μεγαλύτερή μου συν το περιθώριο λάθους, πάντως σίγουρα κάτω από -άντα. Ύστερα όμως από μια σπάνια κίνηση ειλικρίνιας που ώθησε τη Χαρούκα να ανανεώσει τη φατσοβιβλικό προφίλ της και να ποστάρει το έτος γέννησης [πέραν του κλασικού μέρα/μήνας/?], διαπίστωσα πως η μέλλουσα αγαπητικιά μου είναι 34άρα (<span style="font-weight: bold;">τριαντα τεσσάρα</span> το λες και γεμίζει το στόμα σου...)<br /><br />Και τώρα, τώρα τι? Τώρα βασικά δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα γίνει, το μόνο σίγουρο είναι πως σπιτικό δεν φτιάχνουμε. Στανταράκι, απόδοση ένα μηδέν πέντε, άκουσέ με που σου λέω, δε θα πας κουβά...<br />Αυτό που με χαλάει είναι που μου το είχαν πει. Αλήθεια μου το είχαν πει. Με είχαν προειδοποιήσει: <span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">"Κουρετίνιο αγόρι μου να ξέρεις πως με τις γιαπωνέζες δεν καταλαβαίνεις ηλικία. Μπορεί τη μάνα να την πεις κόρη και την κόρη να την νομίσεις μάνα. Από τα 16 μέχρι τα 40 όλες φαίνονται το ίδιο. Πρόσεχε λοιπόν..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Και εγώ εκεί... την πάτησα σαν τον πρωτάρη...</span><br /><br /><br /><br />*στη Γιαπωνία δεν έχουμε μηνυματάκια και χαζομάρες ευρωπαϊκές. Η-μέλια. και μόνο. Μπαίνει πι-χι ο Κουρετίνιο στο τζιμέηλ, γράφει μελάκι με διεύθυνση παραλήπτη το τηλεφωνικό ημέλι της σουπερ-συμπαθητικής Χαρούκας, το στέλνει στην -παρ'ολίγο- αγαπητικιά του, το παραλαμβάνει η Χαρούκα στο κινητό της [και πουθενά αλλού] και απαντάει στο τριχωτό αγόρι από το κινητό της στέλνοντας η-μέλι στη διεύθυνση του Κουρετίνιο στο Γούγλη. Τεχνολογία, όχι αστεία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-7957006797460889140?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-17234073576844422342008-07-25T04:22:00.003+09:002008-07-25T05:04:28.169+09:00Ανταπόκριση από Λονδίνο όπως φανερώνει κι ο τίτλος. Στα Γιαπωνέζικα γραμμένος βέβαια γιατί είμαι διαφορετικός άρα κουλ και όχι μια απ'τα ίδια άρα φλώρος.<br /><br />Στο Λονδίο, κάνουμε αμάν με τα καθάρματα που δεν μας παρέχουν ίντερνετ με τη σέσουλα όπως θα έπρεπε. 45 να 'ναι οι ώρες τους. 45 λίρες δε δίνω για να βάλω ένα μήνα σύνδεση στο σπίτι. Άκου εκεί καραγκιοζιλίκια... Για αυτό και ήρθα στο Καφέ Μπρέρα που έχει δωρεά γουάιρλες και επειδή παριστάνω τον Αριστείδη το δίκαιο, αντί να τους κλέψω μπάνντγουιντθ από το παγκάκι, κάθισα (από το καθίζω, ο ακάθιστος ύμνος που έλεγε ο Στρατηγέας) και πήρα ένα Άιστ Τι να τους επιβραβεύσω για τη μεγαλοκαρδία και την καλοσύνη τους (μιάμιση λίρα μη φανταστείς..)<br /><br />Και επειδή δεν θα έγραφα ιστορία αν δεν είχα ιστορία, ιδού η ιστορία:<br />Πήγαμε πριν τρεις μέρες με τον Μπίλυ τον Γιαπωνεζοαμερικάνο (χαφ εν χαφ), τον Τζέημς τον Αυστραλό και τον Σου Ζου τον Κινέζο [εκ γενετής] εξ Αμερικής ορμώμενο να πιούμε μερικά ποτάκια στο μαγαζί κοντά στα σπίτια μας. Αφού κέρασε ο Μπίλυ την πρώτη γύρα, πάω εγώ να πάρω τη δεύτερη (μη γίνω σαν τον τσίπη τον αντικοινώνα τον κινέζο που όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει πήρε νερό...). Πάω στο γκαρσόνι, παραγγέλνω, άνετος εγώ, άνετος κι αυτός, κι όταν τελειώνω με την παραγγελία με κοιτάει και με ρωτάει "Τίποτ'άλλο?".... Του ξηγήθηκα ατάκα κι επι τόπου του γκαρσονιού (γιατι μ'αφήνει δηλαδή να παιδεύομαι με τάγγλικά όταν βλέπει ότι είμαι Έλληνας?) και μετά καθόμασταν και τα λέγαμε. Το καλό κομμάτι της ιστορίας είναι όταν ο νεαρός, ταλαιπωρημένος, γεροδεμένος βαλκάνιος (κατά το κοινώς λεγόμενο "Αλβανόφατσα") που παρήγγελνε εκείνη τη στιγμή στο ταμείο άρχισε να μιλάει σπαστά ελληνικά! Το παλικάρι αποδείχτηκε Ρουμάνος που είχε ζήσει στην Ελλάδα 4 χρόνια, και από κει που ανταλλάσσαμε τις ιστορίες μας με τον συμπατριώτη νομίζοντας πως είχαμε κάτι ενδιαφέρον να πούμε, βρεθήκαμε να ακούμε το Ρουμάνο ο οποίος -άκουσον, άκουσον- είχε αναγκαστεί να μπει παράνομα στο εξωτικό Ελλαδιστάν περπατώντας για 3 ολόκληρες εβδομάδες μέσα από τα βουνά Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Σκοπίων και Ελλάδας. Μάθαμε ακόμη πως για να καταφέρει να επιβιώσει έτρωγε κάθε μέρα λίπος από γουρούνι (που είχε πάρει μαζί του πριν φύγει από Ρουμανία) και ζάχαρη. Αυτά και μόνο αυτά για 3 βδομάδες... Και μετά από τέσσερα χρόνια στο Ελλάδα, τον πιάσανε χωρίς χαρτιά, τον πετάξανε κρατητήριο και μετά "όξω πούστη απ'την παράγκα"...<br /><br />Αυτά με τον ταλαίπωρο Ρουμάνο. Στα δικά μου τώρα, η Κρέντιτ Σουίς έβγαλε κέρδη στο δεύτερο κουόρτερ και είμαστε όλοι χαρούμενοι με την εταιρία μας (και αισιόδοξοι ότι δεν θ'απολυθούμε) και επίσης μόλις σήμερα συνειδητοποίησα πως το Μάστερ στο Χάμπαντο (το Χάρβαρντ στα γιαπωνέζικα) μου πληρώνει ενάμιση κατωμύριο γιεν πάνω από το μισθό που θα είχα αν ήμουν απλός μπατσελοράς. Ως μαστεράς όμως η απόσβεση ξεκινάει από Ρουκ Ζουκ!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1723407357684442234?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-30995782063099100762008-07-11T21:35:00.007+09:002008-07-12T13:19:38.260+09:00Σήμερα θα'μαι σύντομος καθ΄ότι κουρασμένος. Είναι και Παρασκευή και πρέπει να βγω. Δεν έχω περιθώρια για ξεκούραση.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σαπίτρ Α(ν): Η πόλη</span><br />Ενδιαφέρουσα πόλη το Χογκ Ονκ, αλλά πολύ επιθετική. Το μέρος έχει μόνο ουρανοξύστες. Μόνο. Και παντού. Ακόμη και όταν τους τελειώνει η γη, πάνε και μπαζώνουν τη θάλασσα και φτιάχνουν κι άλλους... Όσο για τους ντόπιους (τους κινέζους μιλάω), θέλουν ακόμα πολύ δουλειά...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σαπίτρ Ντε: Το πρόγραμμα και οι συμμετέχοντες</span><br />Για το πρόγραμμα βαριέμαι να γράψω. Τίποτα το σπουδαίο εκτός ίσως από τον χάρτινο πύργο που πήγαμε να φτιάξουμε ο οποίος τελικά μας βγήκε καλαμάρι.... Για τους συμμετέχοντες όμως δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Μα το κάθε παιδί να κουβαλάει και μια ούμπερ-περίεργη ιστορία? Τόση ποικιλομορφία ούτε στο Χάρβαρντ. Μόνο μαύρους δεν είχαμε. Όπως και στο Χάρβαρντ. Δηλαδή τι να πω? τι να πω? Για τον Κληφ τον Ινδονήσιο που γεννήθηκε στη Γερμανία και πήγε πανεπιστήμιο στη Νέα Υόρκη, για τη Ζακλίν τη Σιγκαπούρια που έχει Εγγλέζο πατέρα, κινέζα μητέρα και γαλλικό όνομα, για τη Σουζάνα την Κινέζα που πήγε σχολείο στην Αγγλία, πανεπιστήμιο στην Αμερική (ΜΙΤ παρακαλώ) και έπιασε δουλειά στο Χον Κογκ, για την Βικτόρια την Αυστραλέζα που τελικά αποδείχτηκε ρωσίδα (!), ή μήπως για την κινεζο-αμερικάνα από το Στάμφορντ (Κανέρικα) με την οποία καταλήξαμε να συζητάμε για την πιτσαρία του Τριαντάφυλλου? Αυτή η ζωή έχει καταντήσει τελείως ό,τι να ναι. Ταινία τύπου φάση. Αράζεις και περιμένεις χωρίς να κάνεις τίποτα και κάποια στιγμή -τσουπ- σκάει το αναπάντεχο και λες "αυτό τώρα από πού μου ήρθε". Όπως για παράδειγμα ο Μαρκ Μαυρομάτης, ο δεύτερης γενιάς Τεξανός Έλληνας μετανάστης που γνωρίσαμε τυχαία με τον πρόεδρα πριν από λίγες εβδομάδες στο ΄μα σαμμπρ', ή ο Ντιμίτρι ο Έλληνας από τη Γουάσινγκτον ο οποίος μεγάλωσε στο Αμέρικα, πήγε πανεπιστήμιο στην ιταλόφωνη Ελβετία και ήρθε για δουλειά στη Γιαπωνία. Με λίγα λόγια αν ποτέ απαντήσω <span style="font-style: italic;">'τίποτα μωρέ, τα ίδια'</span> στην ερώτηση 'τί νέα', μάλλον θα ψεύδομαι...<br /><br /><br />Σήμερα δεν είναι σήμερα, σήμερα είναι αύριο, δηλαδή το προηγούμενο σήμερα ήταν χτες, δηλαδή τώρα είναι Σάββατο και δεν θα είμαι σύντομος. Αυτό...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σαπίτρ Τρουά. Χογκ-κωνική αλκοολοποσία</span><br />Σύμφωνα με τον κανόνα, κάθε μπίζνες τριπ πρέπει να καταλήγει σε ένα μπαρ-κλαμπ όπου τουλάχιστον ένας στους τρεις γίνεται ντιρλα-λούν και ντιρ-χορεύουν. Ακολουθώντας τον κανόνα μπουκάραμε κι εμείς (εμείς = ένα γκρουπ 12 ατόμων από την Κρέντι Σουίς) σ'ένα μπαρ που διαλέξαμε στην τύχη κι αρχίσαμε τα ποτά. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο δίμετρος Αυστραλός είχε τραβήξει πάνω του [εκτός απο τα βλέμματα] μια ολόκληρη παρέα νεαρών αμερικανίδων οι οποίες είχαν έρθει για Γκολφω-τουρ στην Ασία (Σεούλ, Τόκυο, Χογκ Ογκ). Και κάπου εκεί αρχίσαμε να ξεφεύγουμε. Ομαδικώς...<br />Θυμάμαι ότι υπήρχαν 3 ψηλές (ωραίες και οι 3) τη μία εκ των οποίων γούσταρε ο Αυστραλός. Οι άλλες δύο, παρέα και με μία ξανθιά την είχαν δει κουκλοθέατρο με Κουρετίνιο μαριονέτα. Ερχόταν η πρώτη, μου τριβόταν (όλα καλά, όλα ωραία), μετά έφευγε, με πέταγε στη φίλη της, μου τριβόταν κι αυτή, έπειτα έφευγε, με πέταγε στην ξανθιά η οποία έκανε τα κλασικά: με χόρευε και με παράταγε. Στο μεταξύ κάποια Γκόλφω με χούφτωνε κάθε τόσο. Ήταν μια από τις ψηλές (είμαι σίγουρος) αλλά ποτέ δεν είδα ποιά από τις δύο. Μην έχοντας άλλα περιθώρια αντίδρασης άρχισα να χουφτώνω κι εγώ. Διάλεξα μία από τις ψηλές και εκεί που με είχαν κάνει σάντουιτς με τη φίλη της, κρατούσα σφιχτά με το δεξί μου χέρι -για να μη σαβουρωθώ στο ντανς φλορ- τη μπροστινή ξανθιά, και με το αριστερό έπιανα την πισινή μου χωρίς ωστόσο να πιάνω τον πισινό της... Εκείνη τότε φώναζε "no!" και έφευγε, αλλά μετά από 5 λεπτά ξαναρχόταν για επανάληψη (μήτηρ μαθήσεως). Δηλαδή ερχόταν πάλι με την ξανθιά Γκόλφω, με ξανακάνανε σάντουιτς, την ξαναχούφτωνα, ξαναφώναζε "no!" και ξανάφευγε. Και αυτό έγινε τουλάχιστον 3 με 4 φορές. Τώρα, τι είχε στο μυαλό της εγώ προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω (ευτυχώς όμως δεν με απασχολεί όσο παλαιότερα). Είχα και την Καναδή να μου λέει πως είμαι ωραίος κι ότι έχω φοβερές βλεφαρίδες (που τις είδε μέσα στο σκοτάδι, απορώ...) αλλά το πρόβλημα ήταν ότι εγώ δεν είδα κάτι φοβερό πάνω της, και έτσι αποφάσισα να σιωπήσω. Κατά τ'άλλα η ξανθιά η Γκόλφω με τράβαγε στην τουαλέτα να μου πει δυο γαλλικά, μετά οι σεκιουριτάδες με τραβάγανε να μου σπηκάρουν δύο φωνήεντα για τη λάθος τουαλέτα, ενώ στο τέλος της βραδιάς μου έπιασε κουβέντα από το πουθενά ο Κουμάρ, ένας άκυρος Ινδός. Και ενόσω μίλαγα με τον Κουμάρ, φύγανε όλοι όλοι. Και οι Αυστραλοί και οι Καναδέζες και οι Γκολφίδες και οι Γιαπωνέζοι και η Ταιβανέζα που γουστάρω... Μ'αυτά και με τ'άλλα, κατέληξα να φύγω μόνος από το μαγαζί και να τριγυρνάω σαν βλάκας πιωμένος τουρίστας στους δρόμους του Χον Γκωγκ και να σκέφτομαι <span style="font-style: italic;">"δεν είναι κατάσταση αυτή, δεν είναι ζωή αυτή που ζω, πρέπει </span><span style="font-style: italic;">επιτέλους </span><span style="font-style: italic;">να σοβαρευτώ και να νοικοκυρευτώ. Πρέπει να κάνω κονέ με την Ταϊβανέζα που είναι σοβαρή και μετρημένη..."</span><br />Και έφυγα για το ξενοδοχείο με τέτοιες σκέψεις και προβληματισμούς να βασανίζουν τον βασανισμένο από το αλκοόλ εγκέφαλό μου...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σαπίτρ Κατγ: το ταξίδι του γυρισμού και το -βρωμερό- σώβρακο του γκαϊτζίν</span><br />Πρώτη παρατήρηση: αφού προλάβαμε την πτήση μας μαζί με τον Σου Ζου, κάνουμε το σταυρό μας. Γιατί πιωμένος εγώ, υπναράς αυτός, άνετα το χάναμε τ'αεροπλάνο. Ευτυχώς είχα προβλέψει την κατάσταση και κοιμήθηκα με τα ρούχα πάνω απ'τα σκεπάσματα και πολύ με βόλεψε που ξύπνησα από την αβολεψιά γιατί η ώρα είχε ήδη πάει 8 και ήμασταν μόνο μισή ώρα αργοπορημένοι... Που βέβαια ήταν αρκετό για να χάσω για λίγα δευτερόλεπτα (μάτζιντε!) το τσεκ ιν στο σταθμό του τρένου (και ενώ τα πράγματα του Σου Ζου τα είχαν πάρει στους ιμάντες), με αποτέλεσμα να σούρνω σε όλη τη διαδρομή το σακίδιο της πλάτης, που είχε ως αποτέλεσμα να το περάσουν από τον έλεγχο των χειραποσκευών με τελικό αποτέλεσμα να κατασχέσουν τον αφρό ξυρίσματος στο χον-κωνικό αεροδρόμιο και να είμαι τώρα άναφρος. Αλλά και στο Τόκυο, που έσκασα μύτη ως γκαϊτζίν με σακίδιο και λάπτοπ αντί για βαλίτσα με ροδάκια, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Με σταμάτησε ο Γιαπωνέζος και μου άρχισε όλες τις αμερικάνικες ερωτήσεις <span style="font-style: italic;">"μιλάς γιαπωνέζικα, πόσο θα μείνεις, που είναι το σπίτι σου, θα μου ανοίξεις τις τσάντες σου?"</span>. Τουλάχιστον αυτός έπρεπε να πληρώσει ένα τίμημα βρωμερό πριν πειστεί ότι δε διακινώ ναρκωτικά. Γιατί ναι μεν τα πουκάμισα ήταν επιμελώς διπλωμένα σε χάρτινη σακούλα, τα άπλυτα όμως είχαν μπει στη μία και μοναδική πλαστική σακούλα που είχα μαζί μου η οποία περιείχε και τα παπούτσια... Μόλις του άνοιξα λοιπόν την πλαστική σακούλα, είδε ο Γιαπωνέζος ένα γκρι γκαϊτζινίστικο σώβρακο μέσα στο αριστερό μαύρο παπούτσι να του κρύβει τη θέα προς τον πάτο. "Ύποπτο!" θα σκέφτηκε ο Γιαπωνέζος, "εκεί τα έχει τα ναρκωτικά ο γκαϊτζίν!". Και πριν προλάβω να τραβήξω το σώβρακο (είχα μόλις προφτάσει να πω "συγγνώμη") βλέπω τον αστυνομικό να χώνει το χέρι του μέσα στο παπούτσι αψηφώντας την παρουσία του εσώρουχου -που κανονικά θα έπρεπε να μπει σε κλίβανο και όχι σε υπόδημα- και να ψαχουλεύει δεξιά κι αριστερά για τα ναρκωτικά...<br />Αφού δε βρήκε τίποτα, με βοήθησε να βάλω τα πράγματα στο σακίδιο (του αναγνωρίζω τουλάχιστον αυτή του την ευγένεια, σε αντίθεση με τους Αμερικάνους αντίστοιχούς του που σε παρατάνε σε μια γωνία και σου λένε "μάζευ'τα...") και έφυγα για το σπίτι μου σπιτάκι μου -με τους απλήρωτους λογαριασμούς- που με περίμενε με ανυπομονησία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-3099578206309910076?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-28395519778633903802008-07-09T19:59:00.005+09:002008-07-11T20:43:43.691+09:00Χαρούμενος σήμερα. Πολύ χαρούμενος ειμί:<br />1. γιατί έδειξα συνέπεια στα λόγια μου (όταν έγραφα πως δε γουστάρω λούσα και μεταξωτές κορδέλες)<br />2. γιατί πρώτη φορά επιβραβεύτηκε μια ιδέα μου από εργαζόμενο του τραπεζικού τομέα (με χρόνια προυπηρεσίας μάλιστα) ως καλή καγαθή κασοβαρή.<br /><br />Για να τα πάρουμε από την αρχή όμως:<br />Σήμερα είχαμε την πρώτη μέρα του training programme starter. Είχε έρθει ο πρόεδρας από κάθε ντιπάρτμεντ της εταιρίας να μας μιλήσει για το <span style="font-style: italic;">"ποιοί είμαστε, τι κάνουμε εμείς στην ομάδα, γιατί είμαστε καλύτεροι από τις άλλες εταιρίες"</span> τα κλασικά δηλαδή. Κάποια στιγμή κατά το απογευματάκι έρχεται και μια αμερικάνα που μας έλεγε τα δικά της, που συμπεριελάμβαναν το όραμα της εταιρίας, το κοινωνικό προφίλ, το ανθρωπιστικό πρόσωπο και άλλες τσαριτιές. Εγώ την πρότασή μου την είχα σκεφτεί από την προηγούμενη βδομάδα, την είχα κρατήσει όμως κρυφή γιατί φοβόμουν πως θα μας πούνε και Μηλιώκες...<br />Αφού είδα όμως πόσο θερμά έχει πάρει η Κρέντιτ Σουίς το ζήτημα της κοινωνικής προσφοράς, το πήρα αποφαση και πήγα στην Αμερικάνα και της μίλησα νέτα σκέτα:<br />-Συγγνώμη, μήπως έχετε 2-3 λεπτά πριν φύγετε να σας κάνω μια ερώτηση?<br />-Βεβαίως.<br />-Λοιπόν θα ήθελα να σας ρωτήσω αν μπορώ να κάνω δωρεά το εισιτήριό μου της μπίζνες κλας...<br />-Ορίστε?<br />-Να σας εξηγήσω. Εγώ είμαι φρέσκος στην εταιρία και πέταξα πρώτα φορά με μπίζνες. Και μαζί με τον άλλο νεαρό που ήρθε από το Τόκυο συμφωνούμε πως είναι πεταμένα λεφτά τα δύο χιλιάρικα έξτρα για τα λούσα. Σκεφτόμουν λοιπόν αν θα μπορούσε η Κρέντιτ Σουίς να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα με το οποίο θα βγαίναμε όλοι κερδισμένοι. Και κοιτάξτε πως θα γίνει αυτό. Αντί η εταιρία να πληρώνει δυόμιση χιλιάρικα για να πετάξει τον Κουρετίνιο στα καλύτερα σαλόνια, τον πετάει με 500 δολλάρια, μου δίνετε εμένα πεντακόσα (και γουστάρω), κρατάει η Κρέντιτ Σουίς άλλα πεντακόσα (και κάνει cost cutting) και τέλος κάνουμε δωρεά σε κοινωφελές ίδρυμα (της προτίμησής μου για να γουστάρω ακόμη πιο πολύ) τα υπόλοιπα χίλια! Έτσι και εγώ κερδίζω, και η εταιρία, και κάνουμε και ανθρωπιστικό έργο...<br />-Α! Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ... Πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα. Στείλε μου σε παρακαλώ ένα η-μέλι<br />-Μπλα μπλα (εξηγώντας με περισσότερη σοβαρότητα τα παραπάνω)<br />-Μπλα μπλα (επανεπιβεβαιώνοντας πως πρόκειται για καλή ιδέα)<br />-Μπλα (δεν θυμάμαι ακριβώς, δεν έχει όμως σημασία)<br />-Γεια χαρά<br />-Νταν (εκλαμβάνεται είτε ως 'γεια χαρά νταν' είτε ως 'done')<br /><br /><br />Και τώρα μένει να βρω το η-μέλι της και να της το γράψω στα επίσημα.<br /><br /><br />Πι.Ες. Την κάνω κι έχω αργήσει. Οι άλλοι είναι ήδη στο Κλαμπ π (pi αγγλιστί) για αλκοολική -ελπίζω προπληρωμένη- κοινωνικοποίηση. Ακ βακ, είναι και κάτι κορίτσα στο πρόγραμμα που κολάζουν αγιασμένο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2839551977863390380?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-89445762451009341582008-07-08T21:55:00.003+09:002008-07-08T23:34:36.370+09:00Παρθενικό ταξίδι μπίζνες κλας σήμερα για Κουρετίνιο που δεν ήταν ποτέ του λουξ. Μετά μάλιστα κι από τη σημερινή μπίζνες πτήση Τόκυο - Χο Γκονγκ, ο πρωταγωνιστής αυτού του ιστολογίου, δηλαδή εγώ (εγωκεντρικός?), διατηρεί την άποψή πως τα συγκεκριμένα λούσα είναι πεταμένα λεφτά.<br /><br />Η μόνη διαφορά ήταν το λάουντζ (όχι το είδος μουσικής, το άλλο) που μπήκαμε και φάγαμε<br />σούσι για πρωινό (μη ρωτήσει κανείς αν ήταν καλό) και κάτι συμπαθητικά κρακεράκια, μπισκοτάκια, γκρεηπφρουτάκια για παιδάκια. Κατά τ'άλλα, πέρα από την γκόμενα με τα καλοσχηματισμένα οπίσθια [που πηγαινοερχόταν για το πρωινό της] και τις μπίζνες εφημερίδες [που γουστάρω να διαβάζω] δεν υπήρξε κάτι άλλο συγκλονιστικό πριν την επιβίβαση. Αλλά και μετά την επιβίβαση, το μόνο άξιο αναφοράς είναι ότι παρέα με τον Σου Ζου (τον έτερο παλικάρι από το γραφείο του Τόκυο) σαβούρωσα σαν το γουρούνι ό,τι μου έδωσαν να φάω -πράγμα όχι αναγκαστικά καλό- και μετά ευχαριστήθηκα ύπνο σε ένα αρκετά άνετο -τ'ομολογώ- κάθισμα. Βέβαια και στριμόκωλο να ήταν το κάθισμα πάλι θα φχαριστιόμουνα ύπνο, γιατί με τρισήμισυ ώρες ανάπαυσης από την προηγούμενη νύχτα (συν την κούραση του ερωτοτροπήματος) κοιμάσαι και σε σέγκγουεη...<br /><br />Συνεπώς η εταιρία μου μάλλον θα πρέπει να τα κλάψει τα δύο χιλιάρικα γιου ες ντι (κάπου τόσα τα υπολογίσαμε τα μπίζνες έξτρα με τον Σου Ζου) που μας πλήρωσε για το ταξίδι. Καλά που δεν τα δώσαμε οι ίδιοι γιατί θα το φυσούσαμε και δεν θα κρύωνε, όπως έγινε πι χι με το ξενοδοχείο (JW Marriot) το οποίο το είχε κλείσει η εταιρία και νομίζαμε αμφότεροι ότι θα μας περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες αλλά στο τέλος διαπιστώσαμε πως μας περίμεναν με ανοιχτές παλάμες....<br /><br />Γιατί μόλις φτάσαμε μας λένε οι κινέζοι <span style="font-style: italic;">"ή πληρώνετε πάραυτα για 3 μέρες ή μας αφήνετε πιστωτική ενέχυρο. Τι? μίστερ Κουρέτας, δεν έχετε πιστωτική? πληρώστε παρακαλώ τώρα με τη Βίζα και αφήστε και 200 ευρώ για τα φυστίκια..."</span>. Και μετά ας τολμήσει να με πει κανείς τσίπη και ψωρολιμούτση που θα αποφεύγω για 3 μερόνυχτα τα ντορίτος, την Corona και το Εβιάν του δωματίου μου (και τα φυστίκια βεβαίως βεβαίως) όταν έχω ήδη σκάσει 873 ντάλαρς αμερικάνικα (έξι χιλιάδες εξακόσια χογκ-ω!-νέζικα) για τα τρία βράδια διαμονής. Και το χειρότερο είναι ότι πήγα να χρησιμοποιήσω το ίντερνετ του ξενοδοχείου και έλαβα μήνυμα <span style="font-style: italic;">"διαλέξτε τη χρέωσή σας: 5 ευρώ για 1 ώρα, 10 ευρώ για 1 μέρα, 50 ευρώ για 1 βδομάδα ή 100 ευρώ για 1 μήνα?"</span>. Ε, ρε να τος φέρω τον Στάλμαν εδώ πέρα να τους το κάνει καλοκαιρινό το μαγαζί (είναι και Ιούλιος μήνας) ...<br /><br />Μ'αυτά και με τ'άλλα, δεν έγραψα τίποτα για το Χο Γκογκ...<br />Βασικά ακολούθησα τη γνωστή μέθοδο "ξεκίνα να περπατάς κι όπου σε βγάλει" και η μέθοδος με έβγαλε σε ένα υπόγειο με Στάμπα (τα αστροδολλάρια στα γιαπωνέζικα) γιατί φοβήθηκα πως το κόμπο [γαμημένη]υγρασία-αφυδάτωση (το λεγόμενο shit-fuck combo που λέει και ο γλωσσοπλάστης Γάλλος στη δουλειά) θα μ'έστελνε για βρούβες. Και το Χο Γκογκ έχει τόσες βρούβες όσους ελαιώνες έχει το Τόκυο, με άλλα λόγια τον ήπια (τον καφέ... από τα Στάμπα...).<br /><br />Το Χο Γκογκ μέχρι στιγμής καλούτσικο φαίνεται. Είναι πιο ιντερνασιονάλ από το Τόκυο (όπως μου λέγαν όλοι πριν έρθω) και στο δρόμο μπορείς να δεις και κανονικές, λευκές, δυτικές κοπέλες πέρα φυσικά από τις ρωσίδες μοντέλες που έχουν γεμίσει όλη την Ασία (αλλά στην πατρίδα μόνο 40χρονες καθαρίστριες ξέρουν να στέλνουν. Ρατσισμός!). Επίσης στο Χο Γκογκ βρίσκεται και ένα πολύ περίεργο κτίριο (της HSBC) με μεταλλικές δοκούς να εξέχουν χιαστί, χωρίς προφανή λόγο και αιτία, στο οποίο σίγουρα θα κούρνιαζε ο Μπάτμαν αν ερχόταν ποτέ προς Ασία μεριά.<br /><br />Και τώρα την κάνω για να συναντήσω τον Χαρβαρντιανό καλό μου φίλο Κληφ για ποτό στο λόμπυ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8944576245100934158?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-8499415794931624122008-07-06T22:29:00.006+09:002008-07-06T23:28:17.224+09:00Κι ας με γείωσ' η Μασάμι...<br />κι ας μην άκουσα απ'την Έρι...<br />κι ας μην μ'έψαξε η Μαγιούμι...<br />κι ας μη μίλησα στη Μάι...<br /><br />Και παρ'όλα αυτά η μέρα θεωρείται ιστορική. Παρανοϊκό όσο κι αν ακούγεται είναι αληθινό, όχι γιατί κατάφερα να 'κοινωνικοποιηθώ' με κάποια άλλη Χαρούκα αλλά γιατί σήμερα ήταν η πρώτη φορά που άκουσα δυο γιαπωνέζες στο μετρό και κατάλαβα κάτι από το διάλογό τους. "Κόκο ντες" είπε απλά και περιεκτικά η μία Χαρούκα στην άλλη και εγώ έσκασα αυθόρμητο χαμογελάκι περνώντας από δίπλα επειδή κατάλαβα τη [σούπερ-σύντομη είναι η αλήθεια] πρόταση που στα ελληνικά μεταφράζεται ως "εδώ είναι". Αντε, να δούμε τι θα γίνει και με αυτό το μέτωπο. Ελπίζω μόνο να συνεχίσει να μου κάνει μαθήματα η Μασάμι και να μη ξενέρωσε που με είδε στο φως όταν πήγαμε να φάμε Ράμεν μετά το κλαμπ... Ίδωμεν, ίδωμεν...<br /><br />Παρατήρηση γλωσσολογικού ενδιαφέροντος: Ντόκο/κόκο/σόκο = πού/εδώ/εκεί. Και γίνεται πια λιγάκι πιο ευκολοχώνευτο το γεγονός ότι ο κάθε βλακίδης δυτικός μπορεί και μιλάει φαρσί τα γιαπωνέζικα. Αν όντως είναι έτσι τα πράγματα, μου δίνω διωρία μέχρι το τέλος του έτους να μιλάω τα βασικά. Οφείλω να μου αναγνωρίσω πάντως ότι κάνω σημαντικές προόδους. Το λεξιλόγιό μου εμπλουτίστηκε χτες με τα:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μπόκου γουα καϊζόκου, οτάκαρα [...]</span> = είμαι πειρατής, [...] θησαυρό (βασικά ξέχασα πως θα πω <span style="font-style: italic;">'ψάχνω το θησαυρό μου'</span> αλλά τουλάχιστον θυμάμαι <span style="font-style: italic;">'το θησαυρό'</span>)<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Χατόρι κου, νιν, νιν, νιν, νίντζα</span> = είμαι ο Χατόρι κου και είμαι νι-νι-νι-νίντζα (συνοδεύεται απαραιτήτως από γροθιά με τεντωμένο τον δείκτη που τοποθετείται ανάμεσα στα μάτια για να παριστάνει το σπαθί [κάτι σαν του Λάιονο να σκέφτεσαι Τσαμπίκο])<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Σούρικεν</span> = αστεράκια<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Σιμπούγια γκάρου κουρασάι</span> = ένα κορίτσι από τη Σιμπούγια παρακαλώ (κορίτσια για[ποτό και] σπίτι, ή κορίτσια ξεμπούρδελα κατά το κοινώς λεγόμενο)<br /><span style="font-weight: bold;"><br />ίτσι, νι, σεν, γιον, γκο</span> = ένα, δύο, χίλια, τέσσερα, πέντε<br /><span style="font-weight: bold;"><br />σαν</span> = τρία. Όσο για αυτό το τελευταίο ξεκαθαρίζω τη θέση μου τονίζοντας πως: <span style="font-style: italic;">"ναι, επιθυμώ να μπερδέψω το αναγνωστικό κοινό τουλάχιστον στο βαθμό που μπερδεύομαι κι εγώ ο ίδιος ;-)"<br /><span style="font-style: italic;"><br /></span></span>Πι.Ες. Κι άμα κάνω κουβέντα μ'αυτά τα γιαπωνέζικα, να με βράσεις...<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-849941579493162412?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-59792071348182722192008-07-05T20:26:00.008+09:002008-07-06T13:54:47.949+09:00Το συγκεκριμένο ποστ ξεκίνησα να το γράφω ακριβώς πριν από μια βδομάδα αλλά όπως θα αναφέρω στη συνέχεια, ποτέ δεν τα πήγα καλά με τα κανονικά, καθωσπρέπει, καλουπωμένα κείμενα και τελικά κόλλησα στην εισαγωγή, με αποτέλεσμα να μην γράψω ούτε γραμμή...<br /><br />Τώρα όμως ήρθε η ώρα να αποδεχτώ την πρόσκληση της disillusa-ς και να συμμετάσχω στο ιστολογικό παιχνίδι που θέλει τον κάθε προσκεκλημένο να φανερώνει για τον εαυτό του 10+1 άχρηστες ή χρήσιμες (ανάλογα την οπτική σου γωνία) πληροφορίες.<br /><br />Και ξεκινάω:<br /><br /><br />1. <span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Είμαι αριθμομνήμων και περιεργομνήμων, δηλαδή θυμάμαι αριθμούς και άκυρες, ασύνδετες (με το οτιδήποτε) λέξεις και πληροφορίες</span>. Εντάξει, όχι σε τέτοιο βαθμό ώστε να πάω στο σόου της Όπρα (Δρούζα ελληνιστί) αλλά αρκετό ώστε εντυπωσιάσει τον μέσο μη αριθμομνήμονα και μη περιεργομνήμονα.<br />Στα προπτυχιακά μου χρόνια που-χου ήξερα απ'έξω, τα 16 ψηφία της εκάστοτε χρονοκάρτας και τα [κινητά τε σταθερά] τηλέφωνα όλης της παρέας, ενώ ακόμη μπορώ να μετρήσω στα φινλανδικά από το ένα μέχρι το δέκα (ούξι, κάξι, κόλμε, νέλια, βίισι, κούουσι, σέητσεμαν, κάχντεξαν, ύχντεξαν, κίμενεν), μια περίεργη πληροφορία που ποτέ δεν χρειάστηκε να ανακαλέσω, από το 2002 που την αποθήκευσα στον περίεργο εγκέφαλό μου μέχρι και σήμερα. Η αξία πάντως της αριθμομνημονικής αυτής ικανόητητας αποδείχτηκε με τον πιο περίεργο τρόπο ένα βράδυ του περασμένου καλοκαιριού κατά τη διάρκεια ενός τριτο-ντεκαντάνς (= τριτοκοσμικό+ντεκαντανς) πεσίματος. Ήμαστε στο Γκάζι και περπατούσαμε στα στενά περιφερόμενοι από μαγαζί σε μαγαζί όπως κάθε σωστός τελειωμένος, όταν κάποιος από την παρέα (έστω ο 'πέφτουλας') βλέπει ένα "στόχο" και αρχίζει ένα ψηστήρι χωρίς αιδώ. Μέσα σε λίγα λεπτά (σίγουρα λιγότερα από 5) η νεαρά κοπέλα, και αφού έχει ήδη πιεστεί να δώσει ένα σωρό πληροφορίες για το ποιόν της και το ποσόν της, ερωτείται από το καμάκι (δηλαδή τον πέφτουλα) για το νούμερο του τηλεφώνου της. Με παιχνιδιάρικη διάθεση, σηκώνεται, αρχίζει να απομακρύνεται, κι εκεί που περπατάει [φυσικά πριν ο πέφτουλας προλάβει να βγάλει το κινητό από την τσέπη του] αρχίζει να λέει τα ψηφία του τηλεφώνου. Στην έκκληση του πέφτουλα να επαναλάβει το νούμερό της, απαντάει εκ του [μεσο-]μακρώθεν και με πολύ φαμ φατάλ ύφος <span style="font-style: italic;">"τα καλά πράγματα λέγονται μόνο μία φορά. Αν πρόλαβες, πρόλαβες...."</span>. Ο πέφτουλας μένει με το Nokia στο χέρι, η νεαρά συνεχίζει να απομακρύνεται όντας σίγουρη πως το ψηστήρι έλαβε τέλος, αλλά ο αριθμομνήμων Kouretinho, που είχε ψυλιαστεί τη δουλειά και δούλευε αθόρυβα στο παρασκήνιο δεν είχε πει τις τελευταίες του λέξεις. Οι οποίες ήταν: <span style="font-style: italic;">"μαλάκα, γράφε... έξι εννιά εβδομήντα τέσσερα..."</span><br />Τα υπόλοιπα ας τα κρίνει η ιστορία.<br /><br /><br />2. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Ποτέ δε χώνεψα το θεσμό του σχολείου</span>. Το σχολείο για μένα ήταν πάντα μια φυλακή, ένα καταπιεστικό περιβάλλον, γεμάτο με καθηγητές που δεν ενέπνεαν, ούτε το σεβασμό, ούτε την εμπιστοσύνη. Όσο για τους μαθητές, είναι γεγονός ότι στο σχολείο μου υπήρχαν πολλά αξιόλογα παιδιά (και πολύ χαίρομαι που τα γνώρισα), όμως σε γενικές γραμμές το επίπεδο ήταν ένα πανηγυρέικο ανώριμο καραγκιοζιλίκι -και τίποτα παραπάνω. Τελειώνοντας μάλιστα μ'αυτή την αγγαρεία ορκίστηκα στον εαυτό μου να μη λησμονήσω ποτέ τις άσχημες στιγμές και να μην πω ποτέ καλή κουβέντα για αυτό το καρκίνωμα της κοινωνίας. Να πάρει ο διάολας, να πάρει. Συγχύστηκα. Περνάω στο τρία.<br /><br /><br />3. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Όταν ήμουν 15 χρονών (δεκαπέντε μισό για την ακρίβεια), η ζωή μου ήταν μια εκτέλεση σε πραγματικό χρόνο του σεναρίου του "Κύκλου των χαμένων ποιητών"</span>. Όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας, έτσι κι εγώ είχα κάθε λόγο (και δικαίωμα) να τα κουκουρίξω ολοκληρωτικά και να περάσω στον κόσμο του Τιμ Μπάρτον. Ένα βράδυ μάλιστα που τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να πηδήξω από τον τρίτο όροφο και να γίνω πουρές (οι λευκοί πουρές, οι μαύροι μερέντα κ.τ.λ). Ύστερα όμως στάθμισα τα πράγματα, το σκέφτηκα πιο ψύχραιμα (πράγμα ανέλπιστο), και κατέληξα πως η κουρτίνα ένα έκρυβε φέρετρο, θάψιμο και τσιμπούσι από σκουλήκια (δηλαδή Ζονγκ!) ενώ η κουρτίνα δύο έκρυβε ένα μυστήριο. Ίσως Ζονγκ!, ίσως αυτοκίνητο Γιούγκο, (εξπέκτιτ βάλιου = αναμενόμενη τιμή = μέσος όρος = αποξηραντής αβοκάντο) πάντως σε καμία περίπτωση όχι κάτι χειρότερο από το περιεχόμενο της πρώτης. Έτσι λοιπόν επιβίωσα, και νομίζω πως τότε άρχισα να βλέπω τη ζωή με άλλο μάτι και να ενδιαφέρομαι για τη μεγάλη εικόνα και όχι τις καθημερινές τετριμενότητες και τις τετριμένες καθημερινότητες. Με άλλα λόγια έγινα στωικός, κυνικός, σταρ χιδιστής ζαμανφουτίστας (ή αλλιώς 'ζεν' τύπος) και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τη γκρίνια της μάνας μου όταν κυκλοφορώ με τρύπια μπλούζα. Όπως κι αυτή βέβαια δεν μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή, για παράδειγμα ο θάνατος...<br /><br /><br />4. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Ποτέ δεν ήμουν καλός στην έκθεση. Σε καμία γλώσσα.</span> Οι καθηγήτριές μου συνήθως μού λέγανε ότι έχω ένα περίεργο και διαφορετικό στυλ γραφής που είτε το γουστάρεις πολύ είτε δεν το γουστάρεις καθόλου. Καλώς για μένα, οι καθηγήτριές μου γούσταραν τις εκθέσεις μου, Κακώς για μένα οι εξεταστές είχαν πάντα άλλη άποψη....<br />Στις πανελλήνιες για παράδειγμα, έγραψα 9.7/20 (εννιά κόμμα εφτά στα είκοσι, δηλαδή έλεος...) αλλά εκεί που ο εγωισμός μου λαβώθηκε ανεπανόρθωτα ήταν όταν έμαθα από τη μάνα του καλύτερού μου φίλου (Τσαμπίκος να σου πετύχει...) πως μόνο ένας από τους τρεις ΄χαζούς΄ του σχολείου έγραψε χειρότερα από μένα. Στο προφίσιενσυ από την άλλη, είχα γράψει στις 4 από τις 5 ενότητες κάτι βαθμάρες να γλύφεις και τα δάχτυλά σου (μέσος όρος ανάμεσα στο Α και το Β) και στην έκθεση πήρα Ε μόνο και μόνο για να μου χαλάσει το μέσο όρο και να το μετατρέψει τελικά σε ένα ποταπό C (περνώντας στο τσίμα-τσίμα). Από τότε μου δημιουργήθηκε κόμπλεξ συγγραφικής ανικακότητας το οποίο και προσπαθώ να ξεπεράσω γράφοντας ιστολόγια και κοιτώντας τα στατιστικά επισκεψιμότητάς των...<br /><br />Παρένθεση. Το ποστ γίνεται τεράστιο. Αρχίζω και κόβω τα πολλά - πολλά.<br /><br /><br />5. <span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Είμαι εξεταστάκιας.</span> Δηλαδή γουστάρω να γράφω διαγωνίσματα και να παίρνω πτυχία. Μ'αρέσει φυσικά και η μάθηση per se αλλά η διαδικασία της εξέτασης -ιδίως όταν κατεβαίνεις αδιάβαστος- που θα κάτσεις για 3 ώρες και θα τεστάρεις τα όρια της εξυπνάδας, δημιουργικότητας, φαντασίας, παραγωγικότητάς σου, κάνει το όλο σύνολο ακόμα πιο πικάντικο. Δεδομένων των ανωτέρω, δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι το καλοκαίρι πριν φύγω για μεταπτυχιακό στις ΕΠΑ κατέθεσα μηχανογραφικό (για 10%) και είμαι πλέον εγγεγραμμένος φοιτητής στους καταλόγους των Μηχ Μηχ Του Ε Μου Που...<br /><br /><br />6. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Χαραμίζομαι. Τελεία. Ό,τι και να κάνω χαραμίζομαι.</span> Είναι τραγικό, αλλά είναι αλήθεια πως έχω βαρεθεί να το ακούω. Σε κάθε φάση της ζωής μου υπάρχει κάποιος που μου λέει ακριβώς αυτό: <span style="font-style: italic;">"ρε Kouretinho, εσύ χαραμίζεσαι μ'αυτό που κάνεις. Γιατί δεν το γυρνάς σε ΧΥΖ?"</span><br />Η λίστα των ανθρώπων που είπαν αυτήν την ατάκα περιλαμβάνει τα παρακάτω ζεύγη (πρόσωπο αριστερά, καριέρα δεξιά):<br />φιλόλογος, <span style="font-weight: bold;">ποινικολόγος</span><br />γονείς, <span style="font-weight: bold;">δικηγόρος/συμβολαιογράφος</span><br />φυσικός, <span style="font-weight: bold;">φυσικός</span><br />μαθηματικός, <span style="font-weight: bold;">πολυτεχνίτης</span><br />προπονητής ποδοσφαίρου, <span style="font-weight: bold;">ποδοσφαιριστής</span> (αλησμόνητη ατάκα στον πατέρα μου: <span style="font-style: italic;">"φαίνεται πως ο Kouretinho θα παίξει μπάλα στη ζωή του"</span>... [κατ'εμέ κρίμα τ'όνομα, πήγε χαμένη η κατάληξη σε -ίνιο])<br />Χαρβαρντιανή καθηγήτρια, <span style="font-weight: bold;">γλωσσολόγος</span><br />φίλη βουτζαλίδα, <span style="font-weight: bold;">δημοσιογράφος</span><br />προπτυχιακός συμφοιτητής Α, <span style="font-weight: bold;">οικονομολόγος</span><br />προπτυχιακός συμφοιτητής Β, <span style="font-weight: bold;">γκέυ</span> (<span style="font-style: italic;">"χαχα, εσύ χαραμίζεσαι ρε Κουρετίνιο, έπρεπε να γίνεις γκέυ, χαχα..."</span>)<br />καθηγητής, <span style="font-weight: bold;">πιεϊτσντής στην Ελβετία</span><br />φίλη φίλου, <span style="font-weight: bold;">συγγραφεύς</span><br /><br />...και μετά με κατηγορούν οι γέροι μου πως δεν ξέρω τι θέλω...<br /><br /><br />7.<span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);"> Στα μαθήματα του μεταπτυχιακού ήμουν μονίμως κάτω από το μέσο όρο</span> ('κοντά στον' μεν, 'υπό του' δε). Σε όλες -πλην μίας- τις τάξεις ήμουν αυτός που έτρεχε να προλάβει. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Υπήρχε όμως και ένα μάθημα που το πέτρωνα</span> (he rocks the classroom) και έκανα τους συμφοιτητές μου να ψαρώνουν/ζηλεύουν τους βαθμούς των διαγωνισμάτων μου και την καθηγήτρια μου να επιβεβαιώνει αυτό που ήξερα εκ των προτέρων, ότι δηλαδή έχω ταλέντο στις ξένες γλώσσες. Δυστυχώς για μένα αυτό ήταν το μόνο μάθημα που πήρα για χόμπυ και όχι για κρέντιτ. Κανιέτσνα, το μάθημα αυτό ήταν τα ρώσικα...<br /><br /><br />8. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Είμαι ανάποδος άνθρωπος.</span> Πήγα στο H για πολυτεχνείο, έκανα ρώσικα στην Αμερική, ξεκίνησα να (ψιλο-)καπνίζω μετά τα 25 και χωρίς να έχω πάει στρατό, έμαθα να κάνω κυκλάκια καπνού αφότου το'κοψα και, τέλος, ήμουν ποδηλάτης στην Αθήνα... Όλα στραβά κι ανάποδα δηλαδή<br /><br /><br />9. <span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Όταν ιστολογώ, μερικές φορές κρατάω σημειώσεις.</span> Συμβαίνει ενίοτε να έχω στο μυαλό τόσα πολλά που τα ξεχνάω, οπότε αναγκαστικά όταν πρόκειται για μεγάλη ιστορία (και αν θέλω να μη βγει πατάτα), κάνω πρώτα έναν κατιδεασμό στο χαρτί και μετά περνάω στο ιντερνετικό γράψιμο.<br /><br /><br />10. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Μ'αρέσουν τα ταξίδια.</span> Μέχρι στιγμής έχω επισκεφτεί περίπου 10 χώρες (5 Ευρώπη, 2 Αμέρικα, 3 Βαλκάνια, 1 Άιζια Πασίφικ) ενώ οι επόμενοι μεσο-μακροπρόθεσμοι στόχοι μου περιλαμβάνουν τη χώρα του πρεζιντέντε Τσάβες, την Αίγυπτο για επίσκεψη στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδριας, τη Ρωσία και συγκεκριμένα την Αγία Πετρούπολη (και σε Μασκβά βέβαια δε θα'λεγα όχι) και τέλος την περίεργη Ισλανδία. Δε δίνω δεκάρα τσακιστή για Παρίσια, φώτα εκ φωτών Θεών αληθινών, πύργους του Άιφελ και τα συναφή. Πύργο του Άιφελ έχουμε κι εδώ στο Τόκυο και είναι μάλιστα και πιο ψηλός...<br />Όσο για τα μέσα μεταφοράς, προτιμώ καράβι ή τρένο. Το αεροπλάνο είναι πολύ ουδέτερο, με την οδήγηση πιάνεται η πλάτη σου, η μηχανή είναι επικίνδυνη (άσε που γεμίζεις και μυγάκια), οπότε καταλήγουμε στο "τι καλά, τι καλά σκίζει η βάρκα τα νερά" [φοβερή αίσθηση] ή στο τρένο (ακόμα θυμάμαι εκείνο το ταξίδι από Σαλονίκη Αθήνα στο τρένο με τους φαντάρους, που είχα ρίξει το γέλιο των αρκούδων [των ίδιων αρκούδων που ρίχνουν το χρηματιστήριο, "α θένκ γιου"])<br /><br /><br />10+1. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Αν αυτή τη στιγμή είχα ένα κατω μύριο δολλάρια</span> θα αγόραζα γη στο Βελιγράδι και έναν ελαιώνα έξω από το Τόκυο. Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει ούτε κατω μύριο δολλάρια ούτε ελαιώνας έξω από το Τόκυο...<br /><br /><br />Τέρμα. Αυτό το ποστ με ξεζούμισε μεγάλη ώρα. Δεν αντέχω άλλο. Και δεν ξέρω ποιον να καλέσω... Οι 5 πρώτοι αναγνώστες που ιστολογούν κερδίζουν αυτόματα πρόσκληση στο παιχνίδι.<br /><br />Πω ρε φίλε, κουράστηκα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5979207134818272219?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-20748398552112094832008-07-01T23:01:00.006+09:002008-07-02T00:16:37.006+09:00Σήμερα και χτες, το άσπρο με το μαύρο...<br />Σήμερα έχω κάθε λόγο να αισθάνομαι ευλογημένος, αφού το κοντέρ έγραψε μόνο 12 ώρες δουλειάς από τις εφτάμιση μέχρι τις εφτάμιση (έτσι να είναι κι εύκολο να το θυμάσαι). Και μετά σπιτάκι, παγωτάκι και ταινιάκι Μποντ, Τζέημς Μποντ (για να ταιριάζει με τα μποντ, κονβέρτιμπλ μποντ). Τι ταινιάκι δηλαδή, ταινιάρα. Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι (από τους καλούς τους κίτρινους, του αυτοκράτορα, όχι τους άλλους τους δρακόντιους, τους υπανάπτυκτους), άντρες, γύναια, καράβια, αυτοκίνητα, άλογα, παράλογα, δηλητήρια, πόκερ, κι από επιδόρπιο? "δεν θα πάρω, ευχαριστώ, χόρτασα"...<br /><br />Αυτή είναι ζωή. Να έχεις αρκετό χρόνο για ταινία βραδινή, αλλά όχι αρκετό ώστε να ξοδέψεις τα όσα βγάζεις τη μέρα. Σούπερ. Και για μένα και για την σύμψωμο (από το con-pana και όχι το κοπάνα) αν ποτέ υπάρξει.<br />Βρήκα και τα προφυλακτικά σήμερα στο άνετο κατάστημα και είμαι έτοιμος για άλλες περιπέτειες. Ομολογώ ότι μέχρι χτες δεν πίστευα στην -εν Γιαπωνία- ύπαρξή τους. Στο συμπέρασμα αυτό είχα καταλήξει έπειτα από τις άνευ [προηγουμένου άνευ] αποτελέσματος αναζητήσεις μου σε διάφορα άνετα μαγαζιά του Τόκυο. Να, τ'ορκίζομαι, μουτς, φιλάω και σταυρό, που-ρο-φου-ι-λα-κου-του-ι-κο-σου (όπως θα ήτανε στα γιαπωνέζικα) δε βρίσκεις πουθενά. Λίγο ότι οι Γιαπωνέζοι δεν τρελαίνονται για το άθλημα, λίγο ότι ακόμη κι αν σκοράρουν, τραβιούνται και είναι εντάξει (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν), λίγο ότι τα κο-ντο-μου είναι ντόπια [με τη βούλα], στο τέλος εγώ και οι άλλοι γκαϊτζίν καταλήγουμε να αγοράζουμε στην τύχη κάτι κουτιά που μοιάζουν με πακέτο από κιγάρα (στα πρότυπα του κρητικού που ανέβηκε Αθήνα και έκανε undo τα -τσου σε -κου για να τον καταλαβαίνουν οι πρωτευουσιάνοι) και αναγράφουν σε γλώσσα Engrish (-λ στη Γιαπωνία? Έρα Αρέκο...):<br /><br />KANSAI GOLD<br />What's a powerful color? YES, GOLD,<br />STOP AIDS<br />by kansai yamamoto<br /><br />Το συμπέρασμα είναι ένα: <span style="font-style: italic;">"Φτου, φτου, φτου παλικάρι μου, να'σαι καλά κι η Παναγιά μαζί σου"</span>, όπως εύστοχα προείπε η Παγκρατιώτισσα γειτόνισσα του δευτέρου ορόφου δυο μέρες προ της μεγάλης αναχωρήσεως, δίνοντάς μου ταυτόχρονα και μια εικονίτσα με την αειπάρθενο (με ταυτόχρονο πρόστυχο, αλά Όστιν Πάουερς, "α, θενκ γιου" βλέμμα προς την κάμερα) να με φυλάει.<br /><br />Fuji-latex λοιπόν made in Japan, και αφού δε συνουσιάζομαι με Mitsubishi έχω έναν ακόμη λόγο να νοιώθω ευλογημένος...<br /><br />Σαγιονάρα,<br />Κουρετίνιο-σαν (να μπαίνει η άνοιξη)<br /><br /><br />Πι.Ες. Ω, ρε μάνα μου αρχίζω και το χάνω στ'αλήθεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-2074839855211209483?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-47973205579667381202008-06-30T22:21:00.005+09:002008-06-30T23:42:22.120+09:00Λόγοι ποιητικοί, κειμενικοί καλωπισμοί και καθωσπρεπισμοί δεν χωράνε στο σημερινό το πόστο.<br />Γιατί σήμερα κατάφερα να δουλέψω (άκα να μείνω στον εργασιακό χώρο) 14 ώρες. Το χρονικό του χρόνου (όχι του Χώκινγκ αλλά του Κουρετίνιο) είχε ως εξής: ξύπνημα στις εφτά παρά τέταρτο, χουζούρι μέχρι παρά 10, μπάνιο μέχρι 7 κ πέντε, ξύρισμα μέχρι τις κ τέταρτο, ντύσιμο, σιάξιμο και έξοδος από το σπίτι στις κ 20. Κονβίνιενς στόρ, αγορά σαντουιτσακίου-πορτοκαλάδας, τρέξιμο προς το σταθμό, φόρτιση της κάρτας παύλα αυτόματου μαγνητικού εισιτηρίου με 3 χιλιάδες γεν (χοντρικά τα μεταφορικά της εβδομάδας) και έξτρα τρέξιμο για προλαβή (παραλαμβάνω - παραλαβή, προλαβαίνω - προλαβή) του τρένου των 7:25.<br /><br />Εφτά και μισή ο κόρπορε(η)τ Κουρετίνιο είναι στη δουλειά. Γνωρίζει καλά πως η μέρα θα είναι δύσκολη αφού 1. ο αμερικάνος αφεντικός λείπει για διακοπές στην Τσίμπα ("όχι Τοτό, όχι, να μην κάνεις πρόταση με τη λέξη Τσίμπα, θα μας πει η Αννούλα") με την οικογένειά του 2. είναι το τέλος του μήνα και θα χρειαστεί να κλείσουμε όλα τα βιβλία και να στείλουμε όλες τις αναφορές του Ιουνίου 3. εγώ από μόνος μου δεν ξέρω να κάνω ούτε τις καθημερινές δουλειές, πόσο μάλλον τα Ιουνιανά 4. είναι Δευτέρα...<br /><br />Η μέρα λοιπόν ξεκινάει στις επτά και μισή και τσούκου-τσούκου μπωλ (αλά Πανούτσος-Καρπετόπουλος) το ρολόι δείχνει εννιάμιση. Λαμπρά...<br />Φεύγω από το Ιζούμι Γκάρντεν Τάουερ και το μόνο που με ευχαριστεί είναι η απίστευτη θέα της νυχτερινής φωτισμένης πόλης που απλώνεται μπροστά μου νωχελικά και ατάραχα σαν κομματιασμένος σκύλος της εθνικής οδού. Μόνο που η θέα στο Τόκυο δε μυρίζει, δεν προκαλεί αηδία ούτε αισθήματα λύπης.<br /><br />Δεν παίρνω το μετρό που θα με φέρει ακριβώς έξω απ'το σπίτι μου καθώς το 20λεπτο περπάτημα είναι η μόνη δραστηριότητα που μου'χει απομείνει. Περπατώντας συνειδητοποιώ πως με το που γυρίσω σπίτι δεν θα έχω ούτε χρόνο για ταινία, ούτε μυαλό για να διαβάσω το βιβλίο για τη Βενεζουέλα (-έλα, -έλα, πάμε Βενεζουέλα, -έλα, -έλα), ούτε κότσια να τηλεφωνήσω στην Άι, την παιχνιδιάρα γιαπωνέζα (την οποία γείωσα -επιεικώς- την προηγούμενη βδομάδα πάλι λόγω φόρτου αγγαρείας), ούτε όρεξη για ποδηλατο-βόλτες με το δίκυκλο της Σιγκαπούριας γκόμενας που μου έδωσε το κλειδί του λουκέτου χτες το βράδυ αφότου βγάλαμε τα -σχιστά- μάτια μας στο διαμέρισμά της. Ουσιαστικά συνειδητοποιώ πως έφυγα από το σπίτι πριν τις εφτάμιση για να κάτσω στο γραφείο μέχρι τις εννιάμιση και να γυρίσω στο σπίτι γύρω στις δέκα, τελείως κομμάτια και μην ημπορώντας να κάνω τίποτα άλλο από το να ιστολογήσω και να παραδεχτώ όπως η -θρυλική- Τίνα Σπάθη [που γύριζε στην κάμερα και έλεγε (πάντα με ντουμπλάζ) "αχ, με ξεσκίσατε"] πως κι εγώ γ*μ*θ*κ* στη δουλειά (γιατί κι εκείνη, κυριολεκτικά, "<span style="font-style: italic;">στη δουλειά *#&amp;*όταν</span>"...)<br /><br />Τα μόνα παρήγορα στοιχεία της όλης υπόθεσης είναι ότι ξεπέρασα με ασφάλεια το κατω μύριο (οπότε μπορώ να θεωρήσω πλέον τον εαυτό μου γιεκατομμυριούχο) κι ότι γάμησα (λόγος σπαθί, [ή μήπως σπάθη?]). Α, κι ότι σε μια βδομάδα πετάω για Χο Γκογκ, μπίζνες κλας όλα πληρωμένα. Α κι ότι μετά πάω Λονδίνο πάλι μπίζνες πάλι όλα πληρωμένα. Ρε συ Τσαμπίκο, μήπως αξίζει τελικά που έγινα τραπεζικός πουτάνος?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4797320557966738120?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-82357611289581250102008-06-21T18:53:00.013+09:002008-11-13T17:36:26.569+09:00<span style="font-style: italic;">Εδώ είμαι πάλι,<br />με το δεξί παίρνω και πάλι τη σκυτάλη,</span><span style="font-style: italic;"><br />κι ανοίγω τρύπα στο δικό σου το κεφάλι<br /></span>(και μάλιστα θα έλεγα "ευχαριστώ, δικό μου είναι" αν ακολουθούσα το παράδειγμα του Ντόκτορ Ίβολ [βλέπε το ταξίδι στο χρόνο και το τραγούδι γουατ ιφ γκαντ γουαζ ουάν οφ ας που παρουσίαζε ως δική του έμπνευση, πίσω στα εβδομήντα])<br /><br />Καθώς γράφω όμως συνειδητοποιώ ότι μου πήρε 7 γραμμές για να εκφράσω το πολύ απλό, κατά τους τετραγωνο-λογικά σκεπτόμενους, <span style="color: rgb(102, 0, 204); font-weight: bold;">"έχω ίντερνετ στο τσαρδί μου"</span>. Παρένθεση: Δεν έχω σπίτι, έχω τσαρδί, γιατί αυτή την εποχή ακούω ρεμπέτικα και δη απαγορευμένα [και τα 24]. Τέλος παρένθεσης, συνέχιση της ροής του κειμένου: Επίσης, κατά τη συγγραφή του κειμένου (που μεγαλώνει επικίνδυνα) αρχίζω να ανησυχώ πως όσο ιστολογώ τόσο μεταμορφώνομαι στη φαντασίωση των Αρσακειακών φιλολόγων (ορισμένες εκ των οποίων αποτελούσαν βόμβα στα θεμέλια του -ήδη σαθρού- εκπαιδευτικού συστήματος) που απεχθάνονταν τα περιεκτικά και κοφτά κείμενα και λέγανε πάντα στη Φρούλα να κάνει το <span style="font-size:78%;">τόσο</span> <span style="font-size:130%;">τόσο</span> και να γεμίζει άσκοπα σελίδες με ανούσια κείμενα:<br /><span style="font-style: italic;">"όχι Φρούλα, δεν είναι σωστό να γράφεις </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204); font-style: italic;">"ο ποιητής γράφει αρχιδιές κι είναι και γκέυ"</span><span style="font-style: italic;">, πρέπει να το αναπτύξεις και να πεις </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204); font-style: italic;">"ο ποιητής επηρεασμένος από την παιδική του ηλικία, κατά την οποία η μητέρα του τον έντυνε με τα φουστανάκια της μεγάλης του αδερφής και με τις κορδέλες των κοριτσιών της ρθυμικής γυμναστικής της εθνικής ομάδας της Ρουμανίας ανέπτυξε μια έντονη προσωπικότητα που ερχόταν σε αντίθεση με τα κοινωνικά αποδεκτά πρότυπα και τα στερεότυπα της εποχής του. Το συγγραφικό του έργο διχάζει για δεκαετίες τώρα τις εκδόσεις Σαβάλα προκαλώντας ανάμεικτες αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς. Μια -μικρή ομολογουμέως- μερίδα των αναγνωστών τον θεωρούν συγγραφική μεγαλοφυΐα, ενώ ταυτόχρονα πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν την άποψη πως το έργο του στερείται ουσίας και περιεχομένου"</span><span style="font-style: italic;">. Έτσι Φρούλα να γράψεις στις Πανελλήνιες και θα πάρεις τουλάχιστον δεκαοχτώ"</span><br />(το γεγονός ωστόσο ότι η Φρούλα θα γινόταν -με μαθηματική ακρίβεια- καθυστερημένη αν μάθαινε να γράφει τέτοια παπαριλίκια δεν της το είπε κανείς, γι'αυτό και πολλές Φρούλες -δυστυχώς για εκείνες- κατέληξαν καθυστερημένες από την ηλικία των 16 σε αντίθεση με τον Κουρετίνιο που άρχισε να καθυστερεί μετά τα 25... (νομίζω)<br /><br />Τέρμα όμως με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Περνάμε στα του παρόντος [το ουσιαστικό παραλείπεται αφού 'ευκόλως εννοείται', ήτοι στυλάκι Σωτηρακόπουλος ("οι της Μπαρτσελόνα" κι έτσι) δηλαδή "ποιός είσαι ρε Κουρετίνιο, στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας σπούδασες?" ]: <span style="font-weight: bold;">το ίντερνετ στη Γιαπωνία...</span><br /><br />Αυτή τη φορά περνάω απευθείας στο συμπέρασμα: <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">Το ίντερνετ στη Γιαπωνία είναι γου του που.</span> Πρώτον, κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς δουλεύει το σύστημα. Ο ένας λέει <span style="font-style: italic;">"α, εμένα είχε το σπίτι εξαρχής</span>", ο άλλος λέει <span style="font-style: italic;">"πρέπει να κάνεις μια απλή αίτηση στον [νταρθ] προβάιντερ"</span>, ο τρίτος λέει <span style="font-style: italic;">"δεν ξέρω, το έχει αναλάβει η γυναίκα μου"</span>. Τη μία όμως και μοναδική αλήθεια την ξέρουν λίγοι (εμού συμπεριλαμβανομένου). Τα πράγματα λοιπόν έχουν ως εξής: Στη χώρα με τις όμορφες Χαρούκες, υπάρχουν πολλοί νταρθ προβάιντερς (όπως στην Ελλάδα υπάρχουν οι Φόρθνετ, Βιβόντι, και οι λοιπές). Από όλες αυτές τις εταιρίες μόνο η Φιούζιον Γκολ έχει υπαλλήλους που μιλάνε αγγλικά (λαμπρά). Η Φιούζιον Γκολ, ασφαλώς, απαιτεί αίτηση <span style="font-weight: bold;">και</span> 15 περίπου ευρώ το μήνα για τη μία και μοναδική διαθέσιμη ταχύτητα (μηδέν-εκατό μεγκαμπίπι-γιαχαμπίπι σε ένα δευτερόλεπτο. Και καλά).<br /><br />Και μετά ήρθαν οι μέλισσες. Δηλαδή? Δηλαδή ύστερα διαπιστώνεις πως στη χώρα του Ανατέλλοντος [στις τέσσερις το πρωί] ηλίου [καθότι εδώ σνομπάρουμε τη θερινή ώρα] υπάρχει μία και μοναδική εταιρία (αντίστοιχη Ντόιτσε Τέλεκομ, πρώην ΟΤΕ) που έχει στήσει το δίκτυο, αυτή η πόρνη η Εν-τι-τι (τι?) η οποία απαιτεί <span style="font-weight: bold;">ξεχωριστή</span> αίτηση <span style="font-weight: bold;">και</span> 20 περίπου ευρουλάκια το μήνα <span style="font-weight: bold;">και</span>, έτσι για να σου σπάσουν τα νεύρα, δεν έχει κανέναν αγγλόφωνο υπάλληλο (Salut moi le platan όπως λένε οι γαλλόφωνοι [Έλληνες]).<br /><br />Και ενώ αρχίζεις σιγά-σιγά να φρικάρεις με το σύστημα, και αφού οι μέρες περνάνε και η Φιούζιον Γκολ σε χρεώνει κανονικά (όχι μόνο για το μηνιάτικο αλλά και για τον άχρηστο όπως αποδείχτηκε εξοπλισμό), διαπιστώνεις πως υπάρχουν κάποιες και άλλες νταβατζο-εταιρίες που αναλαμβάνουν να κάνουν τον ενδιάμεσο ανάμεσα σε σένα και την πόρνη την Εν-τι-τι (Ντόκομο στο επώνυμο).<br /><br />Αλλά όταν έρχεται η ώρα [μια βδομάδα μετά την αίτηση] να σκάσει μύτη ο τεχνικός στο σπίτι, δεν υπάρχει κανείς ["κανείς για μένα" που λέγανε και οι "Αντίδραση, αντίδραση, το μόνο που θα κάνω"] γιατί ο Κουρετίνιο έχει δουλειά αλλά δεν έχει Χαρούκα να κάτσει σπίτι ("θα κάτσει σπίτι, θα κάτσει σπίτι, κι αμα γουστάρει βράζει κι ένα αβγό" που'λεγε ο Κηλαηδόνης).<br /><br />10 μέρες αργότερα, ο τεχνικός (χτυπάει τουλάχιστον 2 φορές) φέρνει έξτρα εξοπλισμό (θες ν'ανταλλάξουμε; το μόντεμ το έχω διπλό) και στήνει μια σύνδεση που δουλεύει από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ (Σαββάτου). Συνεπώς: Κουρετίνιο καψούρης από Σαββάτο μέχρι Τετάρτη όταν ο άγιος ποντικός του υπογείου -η μοναδική λογική εξήγηση- κουνάει τα καλώδια και επαναφέρει την τάξη. Στο μεταξύ όμως ο ιστολόγος είχε ήδη πάρει 3 τηλέφωνα τις δύο εμπλεκόμενες εταιρίες ζητώντας εξηγήσεις. Στο παιχνίδι τώρα μπαίνει η γιαπωνέζα θυρωρός που δε μιλάει λέξη αγγλικά, η ενδιάμεση νταβατζοεταιρία, η Εν-τι-τι, ο τεχνικός και πάνω απ'όλα ο ποντικός.<br /><br />Ο τεχνικός έρχεται (χτυπάει τρίτη φορά) ελέγχει τη σύνδεση, τη βρίσκει <span style="font-style: italic;">"κάπως ασταθή"</span> και το δράμα συνεχίζεται αφού πλέον απαιτείται και τέταρτο χτύπημα του τεχνικού που μπαινοβγαίνει Σάββατο πρωί και στο σπίτι μου (ξυπνώντας εμένα) και στο υπόγειο (τρομάζοντας τον ποντικό). Κατάσταση, άντε γεια...<br /><br />Με λίγα λόγια, ΜΥΘΟΣ ΤΑ ΠΕΡΙ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΣΤΙΣ ΠΡΟΟΔΕΥΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ. Και δυστυχώς δεν είμαι μόνο εγώ που υποστηρίζω κάτι τέτοιο, είναι και ο Ζωρζ λε Τρυφινό, ένας άλλος γουάνκα μπάνκα που έχει καταλήξει να κλέβει ίντερνετ από τις καφετέριες της Ελβετίας (στο Τόκυο η αντίστοιχη προσπάθεια πήρα τα 2+1, αφού εγώ δεν καταλαβαίνω γιαπωνέζικα, ενώ οι Χαρούκες του καταστήματος, μάντεψε τι, δε μιλάνε αγγλικά)<br /><br />Το συμπέρασμα της όλης ιστορίας είναι ένα: <span style="font-weight: bold;">είσαι Ελλάδα και έχεις πρόσβαση στο διαδίκτυο? Τότε είσαι σε καλύτερη μοίρα από τον κάθε Τακάσι και την κάθε Χαρούκα. Να πας γρήγορα-γρήγορα στην κοντινότερη εκκλησιά και να ανάψεις μια λαμπάδα στον πάροχό σου.</span><br /><br />Και μην αρχίσω να γράφω τώρα για το έξτρα απλικέησο που έπρεπε να εγκαταστήσω στο γέρικο μηχάνημά μου (γιατί βλέπεις το ιντερνετικό σύστημα εδώ είναι διαφορετικό [ποιός έχει ακούσει αλήθεια για τα B flet's Mansion type?] και συνεπώς απαιτεί έξτρα σόφτγουερ, και δημιουργία νέας σύνδεσης...)<br /><br />Και κλείνω εδώ το πρώτο ποστ της <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">νέας εποχής</span> (τέτοια συνθήματα μόνο ο Γιωργάκης κι ο Ομπάμα) λέγοντας: <span style="font-weight: bold;">Βλέπε σκρινσοτ και άναβε λαμπάδα...</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SF015vyK2jI/AAAAAAAAA-w/zssVp2vQU6k/s1600-h/what-eva.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/SF015vyK2jI/AAAAAAAAA-w/zssVp2vQU6k/s320/what-eva.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214383209760610866" border="0" /></a><br /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/panos/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-1.jpg" alt="" />Αυτά τα νέα από το ανατολικό μέτωπο. Χαιρετώ και κλείνω. Αριγκάτο-γο ζάη μας, Υπόκλιση, Καληνύχτα.<br /><br /><br /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/panos/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-2.jpg" alt="" /><span style="font-weight: bold;">Υστερόγραφο:</span> Η εκμάθηση των ιαπωνικών προχωράει με μικρά, μεθοδικά βήματα. Εκτός από τους εύκολους χαρακτήρες (Κατακάνα πάντα) των Ι, Ε, Α, ΓΙΟ, που έμαθα τυχαία πριν αρκετό καιρό, έχω πλέον περάσει στα σύμβολα που δηλώνουν κατάληξη σε -ου. Αυτή τη στιγμή είμαι σε θέση να αναγνωρίσω τα ΟΥ, ΚΟΥ, ΓΚΟΥ, ΣΟΥ, ΖΟΥ, ΤΣΟΥ, ΡΟΥ, ΠΟΥ, ΦΟΥ (ίσως να ξεχνάω και κανένα ακόμα αλλά "δε βαριέσαι", δε θα χαλάσει τη γενική εικόνα). Στον επόμενο τόνο θα μάθω τα εις -ο, και το εγχείρημα αναμένεται κομμάτι κέηκ (κάποιοι θα το πουν και σικέ και ίσως να μην έχουν άδικο) αφού ήδη ξέρω τα Ο, ΚΟ, ΡΟ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8235761128958125010?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-2422338386599030562008-06-14T13:22:00.002+09:002008-06-14T13:25:07.239+09:00<span style="font-weight: bold;">Μποώ ε μιάω, μποώ ε μιάω</span> που λέει και το ανέκδοτο.<br />Ίντερνετ στο σπίτι. Απόλυτη ηδονή.<br /><br />Μια νέα ιστολογο-εποχή ανατέλλει στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-242233838659903056?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-35888536012677524032008-05-31T17:06:00.005+09:002008-05-31T18:00:13.854+09:00Zw.<br />Apla den exw internet sto spiti [sto kainourgio spiti, ekei pou metakomisa prin 2 vdomades] kai apo ti douleia den exw prosvasi se yahoo, gmail kai -akouson, akouson- oute se fatsovivlio! Oso gia to istologio oute pou mou pernaei apo to myalo na to ananewsw sto grafeio (simera einai exairesi, Savvato gar). To pws epiviwnw oute egw den xerw.<br /><br />Egine kai mia mlk xtes sti douleia kai paraligo na mpw fylaki. Agorasa kati metoxes ektos xrimatistiriou kai eprepe na steilw riporto mesa se 5 lepta. Omws to software den ekane auto pou nomiza kai i anafora pige meta apo deka lepta. Kai symfwna me to nomo eprepe xwris polla polla na mpw fylaka. Fylaka kanoniki, me sidera kai me leventes kai me apagoreumena rempetika tragoudia tou styl:<br /><em>"kai sti fylaki ein'wraia (3), </em><br /><em>ama vreis kali parea,</em><br /><em>Triti Pempti makaronia (3),</em><br /><em>fate magkes vgalte xronia,</em><br /><em>Kai tin Kyriaki exei kreas (3),</em><br /><em>Tzampa einai ki o koureas"</em><br /><br />Milisame omws me tous aitides (IT) zitisame, pirame, dwsame exigiseis kai telika ti glitwsa ti steni, pou an empaina tha ginotan akoma pio steni, giati min ksexname oti gia giapwnezika dedomena einai kai poly terastios...<br /><br />Ola kala loipon. H zwh synexizetai kai to ypoloipo to Savvatou tha xaramistei xana-mana gia diavasma giati tin Triti exw to deutero kai teleutaio diagwnisma pou prepei na perasw gia na ginw kai me ti voula gouanka mpanka (wanker banker) diladi aunanas trapezitis opws xaraktiristika me apokalese h agglida me tin opoia erwtotropysa se stasidi tis mias nyktos [nai, to'kana ki auto, exw oloklirwthei pleon ws proswpikotita] to prohgoumeno savvatokuriako. Akolouthw pleon me evlaveia to dromo pou xarakse o Austin Powers (o kataskopos pou tin koutoupwse) kai thetw tous epomenous stoxous mou ws exis:<br /><br />Pragmata pou prepei na kanw prin pethanw (Powers ekdosi, isxuei sto akeraio kai gia Kouretinho):<br />1. Na kerdisw to sevasmo tou patera mou<br />2. Na kanw trio me didymes asiatisses (tis Fouk Mi kai Fouk Yu kata protimisi)<br /><br />Pragmata pou prepei na kanw prin ti symplirwsi twn 27 (Kouretinho ekdosi):<br />1. Na ginw yekatommuriouxos (yen + ekatommuriouxos = yekatommuriouxos)<br />2. Na min mpw fylaki<br /><br />Auta. Filia kai xairetismata se osous anhsyxhsan kai piran tilefwno na rwtisoun an zw i an pethainw. Me sygkineite.<br /><br />P.S. Koitaw tous Celtics twra pou pame gia prwtathlima, (nikisame kai ta pistonia tou Detroit ston teliko tis Anatolis kai glukokoitazoume daxtulidaki) kai skeftomai Keltes, poioi Keltes? Irlandoi kai paramuthia. Tosi arapia [pliroforiaka: kriki-kriki kanoun apopse to vrady ta kokkala tou Kennedy] oute sto Amistad...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-3588853601267752403?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-35254826243454919172008-05-12T21:47:00.004+09:002008-05-12T22:40:12.580+09:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Αν.</span> Είδα σήμερα το δεύτερο μισό της ταινίας Νιαρ-νιαρ (το λιοντάρι, η μάγισσα και η γκαρνταρόμπα). Πραγματικά δυσκολεύομαι να πιστέψω τι πατάτες ταινίες κυκλοφορούν εκεί έξω. Ψήνομαι ν'αρχίσω να κράζω αλλά ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Άλλη φορά.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Ντε</span>. Σήμερα στο γραφείο μου είπε ο αφεντικός: "πήγαινε παιδί μου στον 27ο όροφο να διαβάσεις σ'ένα ήσυχο μέρος". Και πήγα και έκανα τεστάκια από τις 9μιση μέχρι τις 6. Λαμπρά.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Τρουά</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">.</span> Ήθελα ν'αγοράσω μήλα. Όχι μόνο γιατί μου έλειψαν ως φρούτα αλλά και γιατί είχε στεγνώσει ο μαύρος διάβολος και ήθελα να τον υγράνω (όποιος πιάσει το κρυφό νόημα και το επίπεδο της καΐλας μου κερδίζει στην αγάπη, όχι στα χαρτιά [τέτοια κόλπα κάνουν οι μάγκες της Φωκίωνος Νέγρη]). Τέσσαρα (όπως λέει κι ο μανάβης) μήλα, τέσσαρα ευρώ. Και κάτι ψιλά. Να τ'αφήσω? (για την ακρίβεια 672 γεν). Πού είναι ο Γιακουμάτος να βγει στα windows να μιλήσει για το κύμα ακρίβειας? Εδώ φαίνεται δεν έχουν τέτοιους.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Καρ</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">.</span> Το 'τ' δεν προφέρεται. Εγώ τα έμαθα τα γαλλικά από Γάλλους της "εξ αγκών" όχι από τίποτα Καναδούς με άθλια προφορά. Λοιπόν, επανέρχομαι. Καρ. Μου έχει τρυπήσει η δεξιά η κάλτσα και το δάχτυλο κάνει όλο και πιο συχνά μεσολογγίτικες εξόδους. Το μόνο στο οποίο ελπίζω πλέον είναι να τρυπήσει κι η αριστερή για να μη λυπηθώ όταν έρθει η ώρα να πετάξω το ζευγάρι. Είμαι νομίζω σε καλό δρόμο.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Σεν'</span> [και τα νούμερα γίνονται όλο και πιο κινέζικα]. Έχει τρυπήσει και το τζιν. Στην αρχή την είχα δει ροκ σταρ, αλλά τώρα κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι παγώνει το γόνυ μου και καταριέμαι. Η τρύπα πλέον χωράει καρ-ποστάλ. Είνα σαν τις γραμματοθυρίδες των ΕΛΤΑ (ναι, ναι αυτά που θέλει να ιδιωτικοποιήσει ο Χατζηδάκης, αλλά δεν θα του περάσει. Φτάνει με το ξεπούλημα της δημόσιας περουσίας. Ο ΟΤΕ στους Γερμανούς και πολύ τούς είναι. Μπου κακά. Όξω πούστη...)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Σις</span>. Κεμπάπ. Συνειδοτοποίησα σήμερα πως έχω πρόβλημα. Πάω στη δουλειά στις εφτάμιση το πρωί και φεύγω το νωρίτερο στις εξίμιση το απόγευμα. Το απόγευμα και τα Σάββατα οι τράπεζες είναι κλειστές. Εγώ πώς θα κάνω αίτηση για πιστωτική?<br /><br />(Ρέντη, γκετ) <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Σετ.</span> Γκόου. Νομίζω ότι η Χαρούκα του γραφείου δεν χαλιέται με το πάρτυ μου (κάνε το πάρτυ θηλυκό Τσαμπίκο και το'πιασες το υπονοούμενο). Δεν τολμώ όμως ούτε να σκεφτώ σοβαρά ένα τέτοιο ενδεχόμενο γιατί παίζει να βρεθώ με ένα Μιζούνο και μια Τσιτόζε στην αγκαλιά και να λέω "δεν κατάλαβα πώς έγιναν όλα τόσο γρήγορα..."<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">Ουί</span> (Ντακόρ). Δεν είμαι πια πλούσιος. Επεξήγηση σε λίγες μέρες όταν και θα κλαίω τη μοίρα μου που έγινα (γιατί θα γίνω με μαθηματική ακρίβεια) και πάλι φτωχαδάκι.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Νεφ.</span> Ηλιούπολη για Τσάμπιονς λινκ. Το σόι δεν αστειεύεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-3525482624345491917?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-75717909882963451692008-05-11T22:07:00.002+09:002008-05-11T22:12:20.046+09:00150 slides, 10 παστ πέηπερς, δουλειά στις εφτάμιση το πρωί, 3 βιβλία για μελέτη και ήδη 10 το βράδυ Κυριακής. Ποιός σιδερώνει τώρα τα πουκάμισα?<br /><br />Άσε τ'άλλο. 4οοο γεν το πεπόνι (<span style="font-style: italic;">"με το ευρώ καλύτερα"</span>...)<br /><br />Πάω για καφέ. [γαμώ την ατυχία μου]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-7571790988296345169?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-82809929195488403792008-05-11T02:55:00.003+09:002008-05-11T03:03:46.411+09:00Περασμένη η ώρα και πήγαινα για ύπνο. Φοβερή αποδείχτηκε η ιδέα να ανοίξω για λίγο την τηλεόραση. Είχα τη μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσω <span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Γιαπωνέζους</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);">Γίγαντες</span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">του Κατς</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">!!</span><br /></span><br />Ε, ντάξει αυτό το πράγμα δεν περιγράφεται. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως η γιαπωνέζικη βερζιόν είναι 3 φορές χειρότερη από την αμερικάνικη. Τουλάχιστον.<br /><br /><br />Υ.Γ. Σωστή η επιλογή μου τελικά για Ζαπάν. Τόσο τρελά όσο πουθενά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-8280992919548840379?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-4362017950527953162008-05-10T13:20:00.004+09:002008-05-10T14:19:58.895+09:00Όλα ξεκίνησαν από την ανάγκη να βγάλω πιστωτική κάρτα [κι αυτό γιατί εδώ στη Γιαπωνία, ελλείψει πιστωτικής, δεν δύνασαι να γραφτείς συνδρομητής στις μεγάλες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας. Αντιστοιχία με Ελλάδα (για να το κάνω λιανά) είναι σαν μπορείς να πάρεις κινητό Q αλλά όχι συμβόλαιο με Vodafone, Wind, Cosmote]<br /><br />Αποφασίζω λοιπόν, Σάββατο μεσημέρι [και ενώ έχω ξυπνήσει από τις 10 το πρωί για διάβασμα] και αφού έχω διαβάσει καμιά ωρίτσα, να πάω στην τράπεζα Shinsei και να κάνω -με κάθε επισημότητα- αίτηση για χορήγηση πιστωτικής καρτός (η καρτς, της καρτός για εμάς τους λόγιους).<br /><br />Ανεβαίνω στον 6ο όροφοο του Mori Tower (μια κατασκευή που αν είχε χτιστεί οπουδήποτε αλλού εκτός απ'τη Γιαπωνία, θα ήταν ουρανοξύστης, αλλά εδώ έχουμε πολλούς σεισμούς και λίγους Βαρώτσους-Αλεξόπουλους-Νομικούς οπότε αναγκαστικά τα κτίρια δεν είναι υπερμεγέθη) και βρίσκομαι προ εκπλήξεως: το υποκατάστημα είναι κλειστό...<br />Για να μη δείξω κι εγώ ότι είμαι τόσο μλκς που πήγα στην τράπεζα σαββατιάτικα, αλλάζω ρότα και με αποφασιστικό βήμα κατευθύνομαι προς τα ΑΤΜ [ύφος <span style="font-style: italic;">"ξέρω τι κάνω (και καλά)"</span> <span style="font-style: italic;">"και άμα λάχει κάνω και μια κατάθεση 1000 γιεν γιατί έτσι μ'αρέσει</span>"] γιατί στο κάτω κάτω της γραφής εγώ για τα ΑΤΜ ήρθα...<br /><br />Βάζω την κάρτα, πατάω τα κουμπάκια εύκολα και γρήγορα (την πρώτη φορά, πληροφοριακά το λέω, δεν ήταν ούτε εύκολα ούτε γρήγορα) και ρίχνω στη θυρίδα [ολόκληρος κουβάς είναι βασικά, όχι θυρίδα] ένα χιλιάρικο για να ανεβάσω το υπόλοιπο του λογαριασμού μου από τα χίλια στα δύο χιλιάδες γιεν (δηλαδή από τα 6 ευρώ στα δώδεκα). Στην οθόνη όμως βλέπω πως το προηγούμενο υπόλοιπο του λογαριασμού μου ήταν 601,776.<br />"<span style="font-style: italic;">Ρε, τους κερατάδες</span>" σκέφτηκα.<br />"<span style="font-style: italic;">Αυτό δεν το περίμενα ποτέ από γιαπωνέζους</span>".<br /><br />Και ενώ σκεφτόμουν ποιές κρυφές χρεώσεις μου είχαν στοιχίσει το 40% του υπολοίπου μου, κοιτάζω παρακάτω στην οθόνη και λέει "νέο υπόλοιπο 602,776". "<span style="font-style: italic;">Βλέπω καλά ή με γελούν τα μάτια μου?</span>" Κοιτάζω, ξανακοιτάζω, το σκέφτομαι και λογικά (το κόμμα στα ξένα είναι το ίδιο με τις τελείες στα ελληνικά, επίσης τα δεκαδικά γράφονται πάντα με δύο ψηφία) σκάω χαμογελάκι και μουρμουρίζω "<span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Χα! Είμαι πλούσιος!</span>"<br /><br />Έμεινα εκεί να το κοιτάζω για κανά λεπτό, αυτο-ερωρήθηκα όλες τις κλασικές του είδους ερωτήσεις ("Στάνταρ?", "Ρε, μπας και?", "Είσαι σίγουρος?"), αλλά στο τέλος το καρατσεκάρισα (ένα ρήμα συνώνυμο του 'επιβεβαιώνω' όπως μας έμαθαν στο Αρσάκειο) πάτησα ¨confirm¨ (το καρατσεκάρω στα αγγλικά) και πήρα πίσω την -υπερπολύτιμη πλέον- κάρτα μου.<br /><br />Έπειτα από αυτή τη λαμπρή διαπίστωση, έφυγα από τον έκτο όροφο με άλλον αέρα και κατέβηκα χαρούμενος τις κυλιόμενες σκάλες (δεν πήρα τον ανελκυστήρα, παρότι ταιριάζει πολύ στους ανθρώπους του είδους μου [δηλαδή στους πλουσίους]) και γύρισα στο σπίτι να διαβάσω (γιατί έτσι πρέπει να κάνω αν θέλω να διατηρήσω τη δουλειά μου και την πλουσιοσύνη μου). Πρέπει επίσης να τελειώνω με τα διαβάσματα γιατί το βράδυ προβλέπονται σαμπάνιες και ρωσίδες δυνατο-ανατολικές (δηλαδή από το Βλαδιβοστόκ [βλαντ στα ρώσικα σημαίνει δυνατός, ενώ βοστόκ σημαίνει ανατολή]) γιατί αν τις φέρω από πουθενά αλλού θα μου κοστίσει ο κούκος αηδόνι...<br /><br />Μια τελευταία λεπτομέρεια που πρέπει επίσης να αναφέρω είναι ότι δεν ξέρω το λόγο για τον οποίο μπήκαν αυτά τα λεφτά στο λογαριασμό μου. Εγώ κανονικά πληρώνομαι στις 25 του εκάστοτε μήνα, οπότε δεν θα'πρεπε να έχω πάρει τίποτα μέχρι στιγμής. Όπως και να'χει πάντως, δεν σκοπεύω να δαγκώσω το χέρι του με ταΐζει. Δέχομαι τον μποναμά με περισσή ευχαρίστηση. Όχι μόνο γιατί με κάνει πλούσιο, αλλά γιατί με φέρνει ακόμα ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου μου [να γίνω εκατομμυριούχος πριν τη συμπλήρωση των 27]<br /><br />Γιού-χου! Και τα μυαλά στα κάγκελα.<br /><br />Πι.Ες. Πάω τώρα να ετοιμάσω ένα φραπέ και να τον απολαύσω λύνοντας σταυρόλεξα τύπου "Ελληνας κροίσος, συγγραφέας ιστολογίου με δέκα γράμματα. Ποιός να'ναι, ποιός να'ναι?". "Κύριου, κύριου, ήρθε ο κ. Αλεξ με την Πόρσε, α του πω α περάσει?"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-436201795052795316?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-40663957246142353212008-05-06T22:18:00.003+09:002008-05-06T22:37:23.218+09:00...δε θα σας πω, εγώ, ο Πάνος, ο Πάνος ο φλου.<br /><br />Εμφανίζομαι ασυνεπής στους αγαπητούς -μετρημένους στα πόδια μιας σαρανταποδαρούσας- φίλους ετουτουνού του ιστολογίου. Το παραδέχομαι, λυπάμαι και εξιλεώνομαι. Οι λόγοι είναι βασικά δύο: πρώτον ότι η ζωή μου πλέον έχει μπει σε πολύ στάνταρ ρυθμούς (πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και τίποτα φοβερές ιστορίες να διηγηθώ) και δεύτερον ότι πρέπει πάλι να διαβάσω! Δηλαδή έλεος πια μ'αυτό το διάβασμα θα φωνάξει ο Τσαμπίκος και δίκιο θα'χει. Εγώ ήρθα εδώ για να δουλεύω δωδεκάωρα και να γυρίζω το βράδυ σπίτι κομμάτια και να κοιμάμαι από τις 11 ΑΛΛΑ ήρθα με το σκεπτικό ότι όσο διάβασα, διάβασα σ'αυτή τη ζωή. Όμως δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα. Όχι, κύριε Κουρετίνιο. Πάλι, και πάλι και ξανά τα βιβλία και οι γνώσεις μπαίνουν στη ζωή σου. Και επειδή αυτή τη φορά από το διάβασμα θα κριθεί η παραμονή μου στην εταιρία (και επειδή "είναι πολλά τα λεφτά γιέ μου") θα επιστρέψω στο κεφάλαιο 3 της βίβλου των χρηματοοικονομικών (δεν είμαι τόσο αρχή, έχω ήδη διαβάσει τα κεφάλαια 7-12) και θα φροντίσω να έχω κοιμηθεί το αργότερο μέχρι τις 11μιση, γιατί αύριο με περιμένει φροντιστήριο 8ωρο, όπως και μεθαύριο όπως και την Παρασκευή. Και μετά με περιμένει και διαγώνισμα που πρέπει υποχρεωτικά να περάσω για να μπορέσω επισήμως να αναλάβω το πόστο μου στη δουλειά.<br /><br />Και τώρα τι θα γίνει δηλαδή?<br />Να τι θα γίνει. Δεσμεύομαι να γράψω δύο πολύ σούπερ ιστορίες (η πρώτη θα κάνει το Ζωρζ λε Τρυφινό να γουρλώσει ματάκι και να φωνάξει "όχι ρε μαλάκα, αυτά δε γίνονται"και η δεύτερη θα δώσει ελπίδα σε κάθε σκράπα του σχολείου ότι μπορεί να γίνουν άκρως επιτυχημένος στη ζωή του)<br /><br />Αυτά. Για σήμερα. Επιστρέφω στα βιβλία μου και στο στόχο που έχω θέσει αυτή τη στιγμή για τη ζωή μου, που δεν είναι άλλος από το να γίνω εκατομμυριούχος (σε γιεν) πριν συμπληρώσω τα 27...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-4066395724614235321?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-66722046050119345742008-04-27T13:29:00.004+09:002008-04-27T13:57:31.911+09:00Την Παρασκευή το απόγευμα εκεί που κάναμε τις βόλτες μας με τον μεσίτη στάμπαρα ένα μαγαζί-γη της επαγγελίας, που φαινόταν να έχει όλα τα χημικά για το σπίτι (σαπούνια, καθαριστικά, σαμπουάν, απορρυπαντικά, οδοντόκρεμες, φάρμακα και τα ρέστα).<br /><br />Λίγο αργότερα την ίδια μέρα πήγα ορεξάτος και πήρα όλα αυτά που φοβάμαι να αγοράσω από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς (γιατί απλούστατα δεν ξέρω αν το πορτοκαλί υγρό είναι στοματικό διάλυμα, κρεμοσάπουνο για τα χέρια ή υγρό για την κατσαρόλα): με χαρά έβαλα στο καλάθι του νοικοκυρού οδοντόκρεμα (!), Listerine (!!), μπατονέτες για τ'αφτιά και σαμπουάν.<br /><br />Το ίδιο βράδυ και με αμείωτο ενθουσιασμό μπήκα για μπάνιο σκοπεύοντας να λουστώ με το "Herbal essences, Juicy sunshine" σαμπουάν από την "Clairol" (αυτές οι 5 λέξεις ήταν όλες κι όλες όσες αναγράφονταν με αγγλικούς χαρακτήρες στη συσκευασία). Με το που έριξα όμως λίγο στην παλάμη μου άρχισα να υποψιάζομαι τη μλκία. Βλέποντας στη συνέχεια ότι όσο και να τρίβω, αφρός δεν βγαίνει, έβγαλα πια το ασφαλές συμπέρασμα πως είχα αγοράσει [γαμώ την ατυχία μου] conditioner! Αλλά εγώ δεν θέλω conditioner.<br />ΔΕΝ - ΘΕΛΩ - CONDITIONER! Δεν έχω ρε φίλε μαλλί για να βάλω κονντίσιονερ, πώς το λένε;...<br />Τέσπα. Έγινε πατάτα. Για μία. Ακόμη. Φορά.<br /><br />Συνεπώς, πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα, πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα, πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα. Α, και κάτι άλλο: πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα, πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα, πρέπει να μάθω γιαπωνέζικα.<br /><br />Πι. Ες. Πάλι με σαπούνι λούστηκα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-6672204605011934574?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-53112135808441491102008-04-26T00:02:00.005+09:002008-04-26T00:40:23.346+09:00Σκέλος α (παράκρουση αλά γιαπωνέζικα)<br />Βάζεις 50 γραμμάρια πλατεία Μοναστηρακίου, 120 γραμμάρια times square, 40 γραμμάρια τσάινα-τάουν, πετάς και μερικές χιλιάδες γιαπωνέζους, ανακατεύεις, περιμένεις μέχρι Παρασκευή βράδυ και...<br />. . .<br />. . .<br />. . .<br /><span style="font-weight: bold;">ΣΙΜΠΟΥΓΙΑ!</span> (Shibuya)<br />Το τι πανικός επικρατεί εκεί δεν περιγράφεται. Απλά δεν περιγράφεται. Γι'αυτό και για Σιμπούγια δεν θα μιλήσουμε άλλο απόψε. Περιμένω μόνο να πάρω μια κάμερα του Προκόπη και τότε θα γίνει της μουρλής.<br /><br />Σκέλος βου (παράκρουση Κουρετίνιο)<br />Θα μιλήσουμε όμως για τον γυρισμό με το μετρό (άλλη παλαβομάρα αυτό), στην πλατφόρμα του οποίου είδα τέσσερα θηλυκά θεόσταλτα. Θα έκοβα και το χέρι μου ότι είναι μοντέλες, αλλά επειδή ο Κουρετίνιο δεν αρέσκεται σε εικασίες (μόνο η εικασία του Γκόλντμπαχ μου άρεσε) πήγα και ρώτησα. Και επιβεβαιώθηκα. Και ήταν η Αμερικάνα [αυτή με τα ωραία μάτια] πολύ φιλική. Και την εντυπωσίασα με την περιοχή στην οποία μένω. Και την εντυπωσίασα με το γεγονός ότι δουλεύω στο Τόκυο. Και την εντυπωσίασα που δουλεύω σε τράπεζα. Και θα την εντυπωσίαζα με το χιούμορ μου, αλλά δεν κατάλαβε το αστείο <span style="font-style: italic;">"κι εγώ μόντελινγκ κάνω,... φαϊνάνσιαλ μόντελινγκ (χα)"</span> . Και μου είπε ότι θα πήγαιναν στο Lexington. Και εγώ δεν θέλησα να την πέσω σε τέσσερις [Αμερική, Αμερική, Ρωσία, Καναδάς οι χώρες παραγωγής] μοντέλες, δεν είμαι δα και κανένας λιγούρης... (Και καλά)<br /><br />Και τις καληνύχτισα. Και γράφω το μπλογκ μου.<br /><br />Πι. Ες. Και η ώρα έχει πάει δωδεκάμιση οπότε πρέπει να κοιμηθώ. Έχω ήδη ξεπεράσει κατά 90 λεπτά τη νάνι-τάιμ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5311213580844149110?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-5889217236823164742008-04-23T18:48:00.005+09:002008-04-23T19:01:19.365+09:00Ήρθαν πριν λίγο οι μεταφορείς και ενώ κρατούσαν το μεγάλο κιβώτιο με τα πράγματά μου και τρέκλιζαν από το βάρος, κοντοστάθηκαν, έβγαλαν [με υπερπροσπάθεια και χωρίς να έχουν οπτική επαφή με τα πόδια των] τα υποδήματά τους, τα άφησαν στο διάδρομο (δηλαδή εγώ τα άφησα αφού εγώ ακολουθούσα) έξω από την πόρτα του δωματίου και συνέχισαν αγκομαχώντας...<br /><br />Για να μη μιλήσω για χτες που είδαμε με το μεσίτη 9 διαφορετικά διαμερίσματα και κάθε φορά έπρεπε και εγώ και αυτός να υπο-γδυθούμε πριν μπούμε στο άδειο σπίτι...<br /><br />Συμπέρασμα: το πουλί σου, την υπογραφή σου και τα παπούτσια σου Τσαμπίκο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-588921723682316474?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-72234224873714891202008-04-21T20:36:00.005+09:002008-04-21T23:25:12.679+09:00Δευτέρα σήμερα, δύο μέρες στη δουλειά και μετά λύπης μου συνειδητοποιώ ότι δεν έχω την πολυτέλεια να συγγράφω τα ποστ μου με μεγάλη λεπτομέρεια. Ζε σουσινιέ λοιπόν, Κουρετίνιος (στα πρότυπα του Ριβάλνου, Ριβάλντος στην ονομαστική) Παναγιώτης του Γεωργίου ενημερώνω πως υιοθετώ από δω και στο εξής ένα πιο επιγραμματικό τρόπο αφήγησης της περιπετειώδους παύλα ό,τι-νά-ναι [σύντομα θα καταστεί σαφές το γιατί] ζωής μου.<br /><br />Τα λόγια γίνονται πράξεις και περνάω ευθύς αμέσως σε μια λακωνική περιγραφή του 3-ημέρου.<br /><br />Σήμερα...<br />Σήμερα αποφάσισα να πάρω το μετρό για να γυρίσω σπίτι με σκοπό να γλιτώσω ένα δεκάλεπτο περπάτημα. Το εισιτήριο (της δικής μου διαδρομής) κόστισε 160 γιεν και σε καμία περίπτωση δεν κέρδισα χρόνο. Αποκόμισα όμως πολλές καινές παραστάσεις. Πιο συγκεκριμένα, σήμερα είδα <span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">την πιο κοντή</span> γιαπωνέζα που μπορείς να πετύχεις στο Τόκυο χωρίς να μπορείς να χαρακτηρίσεις νάνο (μιλάμε για 1:40κάτι, ενάμιση μέτρο ούτε κατά διάνοια), <span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">την πιο ψηλή γιαπωνέζα</span> (1:80φεύγα για πλάκα), τον πρώτο <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">ιάπωνα τρανσέξουαλ</span>, τα <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">πιο στραβά πόδια</span> που έχει αντικρύσει ανθρώπου μάτι (ΝΑΙ, είναι γεγονός[!], οι γιαπωνέζες είναι απίθανα στραβοκάνες), την <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">εκδίκηση του Ιάπωνα</span> δηλαδή το πρώτο ζευγάρι δυτικιάς-γιαπωνέζου (κάτι αντίστοιχο με τα ζευγάρια λευκού-μαύρης [όχι που έρχεται η αραπιά και μας "παίρνει" τα καλύτερα κορίτσα, τα σκέφτομαι τώρα και συγχύζομαι]) και την <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">πιο όμορφη</span> μέχρι στιγμής Χαρούκα (στα κουρετίστικα σημαίνει γιαπωνέζα) που μάλιστα ήταν τόσο γλυκιά και συμπαθητική και φιλική κι εξυπηρετική, που έτσι μού'ρθε να πηδήξω πίσω απ'το γκισέ στο σταθμό του μετρό όπου δούλευε και να της αλλάξω τον αλλόδοξο (να μην τον πω αδόξαστο θα είμαι άδικος, αφού κι εδώ δοξάζουν, απλά το άαααααλλο δόγμα). Ορθά σκεπτόμενος όμως, ότι έχω μόνο ένα κοστούμι και φοβούμενος ότι θα το σκίσω με το πήδημα του γκισέ, κατέληξα να μην πηδήξω όυτε το γκισέ ούτε τη Χαρούκα, γλιτώνοντας βέβαι το σκίσιμο του κουστουμιού (αλλά ΚΑΙ της γιαπωνέζας)...<br /><br />Σήμερα επίσης, ήταν η πρώτη μέρα (από τις δύο που -τυπικά- έχω δουλέψει) που έφυγα από τον ουρανοξύστη όπου ουρανοξύνεται η εταιρία(σε στέγη στεγάζεσαι, σε σπίτι σπιτώνεσαι, σε ουρανοξύστη ουρανοξύνεσαι) μετά τη δύση του ανατέλλοντος ηλίου [κι όμως δύει!]. Αυτό που με αντάμοιψε ήταν η απίστευτη θέα. Τελεία. Είπαμε γίνομαι επιγραμματικός. Το άλλο αισιόδοξο μήνυμα που μου μετέφερε ο Μιζούνο ήταν ότι μπορεί να βρω σπίτι μόνο με 1500 δολλάρια το μήνα. Δηλαδή τρέλα με δύο λάμδα, ή αλλιώς τρέλλα.... (γιατί όταν οι συνάδελφοι σου λένε πως λογικά θα δίνεις γύρω στα δυόμιση, ε, κάπου ξανασκέφτεσαι το αν αξίζει τελικά το να παίρνεις τέσσερα, τεσσεράμιση...)<br /><br />Σήμερα ακόμη, επισκέφτηκα ξανα το σούπερ μάρκετ. Τα πράγματα διαπιστώνω πως είναι πολύ σοβαρά. Τα κρέατα δεν καταλαβαίνω αν είναι έτοιμα προς κατανάλωση ή αν θέλουν πρώτα ψήσιμο (αναφέρομαι σε κάτι φέτες που μοιάζουν με μπέηκον) ενώ τα φαγητά στη συντριπτική πλειονήτητά τους δεν κάνουν σαφές αν πρέπει να τηγανιστούν, βραστούν ή φουρνιστούν... Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να φάω δύο μπανάνες και δύο πιάτα πένες (με μια σάλτσα που ποτέ δεν κατάλαβα αν έπρεπε να έχω βράσει προηγουμένως). Τα υπόλοιπα φαγώσιμα που κατέληξαν στο καλάθι του νοικοκυρού ήταν ένα τούβλο ρύζι (σαν κι αυτό με το οποίο η συμμορία των ανήλικων Ρουμάνων-Αλβανών-Ελλήνων-Βούλγαρων σκότωσε τον μικρό Άλεξ) κάτι κρακεράκια [που τελικά μου έπεσαν από τα χέρια λίγο πριν φτάσω στο ταμείο] και 4 μάφιν για τα οποία τον Θεό παρακαλώ να μην αποδειχτούν μπομπότα (όπως τα άλλα της Αμερικής, πανάθεμά τα!)<br /><br />Πριν προχωρήσω αξίζει να αναφέρω τη σημερινή μου ανακάλυψη, ότι τελικά για το 2008 δεν θα έχω 10 μέρες πληρωμένες διακοπές αλλά 15 (ου, γαία!). Βέβαι ο αφεντικός μου, μου είπε ότι σιγά σιγά θα πρέπει να πηγαίνω στο γραφείο από τις 7-7:30 το πρωί όπως κάνουν οι traders. Στόχος μου πάντως για τα επόμενα 4-5 χρόνια είναι να κοιμάμαι τουλάχιστον 6 ώρες την ημέρα και να έχω ελεύθερο το Σαββατοκύριακο. Τότε θα γίνω ευτυχισμένος. Στοπ.<br /><br />Και τώρα ήρθε η μεγάλη ώρα να παραδεχτώ πόσο "ό,τι-νά-ναι" χαρακτήρας είμαι. Τα λέω για να ενημερώσω τους γονείς μου (που τόσα έχουν υπομείνει), τον αδερφό μου (οικονομικός μετανάστης κι αυτός) και όποιον άλλον ενδιαφέρεται. Τα λέω και επέρχεται η εξιλέωση (atonement, σύντομα και σε DVD): Η μέχρι τώρα εντύπωσή μου ήταν ότι το ερχόμενο καλοκαίρι θα δουλεύω Τόκυο. Όμως δεν θα βρίσκομαι στη Γιαπωνία. Το training program/ καλοκαιρινή εκπαίδευση, δεν γίνεται ποτέ στο Τόκυο (όπως ενημερώθηκα). Τόσο άκυρος είμαι. Γίνεται κλασικά και παραδοσιακά ή στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Φέτος όπως και πέρσι, θα λάβει χώρα στη Λόνδρα. Από 14 Ιουλίου έως 21 Αυγούστου...<br /><br />Η άλλη αποκάλυψη που είναι ακόμα χειρότερη, θυμίζει τις ιστορίες των κοριτσιών που τη δεκαετία του 5ο και του 60 έφευγαν από την επαρχία και πήγαιναν στην Αθήνα να σπουδάσουν. Όταν όμως οι γονείς διαπίστωναν πως τα κορίτσια λείπουν κάθε βράδυ από το σπίτι και ρωτούσαν γιατί συμβαίνει αυτό, οι κορασίδες αποκρίνονταν: "<span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Δεν τα βγάζω πέρα με τα λεφτά που μου δίνεις, πάω τα βράδια και δουλεύω στο εργοστάσιο του Παπαστράτου, στη φάμπρικα</span> (ή και στου Φιξ, δεν έχει διαφορά)". Με τον καιρό ωστόσο τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο πιεστικά, ώσπου κάποια στιγμή η κορασίδα ξεσπούσε: <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">"Δε δουλεύω στη φάμπρικα πατέρα, έχω γίνει πόρνη"</span> (και εκεί είναι που φεύγει τρέχοντας, με βουρκωμένα μάτια, ενώ στο μπαγκράουντ παίζει βιολί για να σου τσιτώσει τα νεύρα)<br /><br />Έτσι κι εγώ, μαζεύω όλα τα αποθέματα ανδρείας που έχω και παραδέχομαι: "Δεν κάνω financial modeling πατέρα, έχω γίνει (young) trader"<br />ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ<br />Και εσύ, εσύ που με πήγες στο Αρσάκειο, και πλήρωνες τους καλύτερους δασκάλους? Και τα φροντιστήρια, και τις ξένες γλώσσες?<br />Ε, όχι! Όχι πια! Δεν τα ήθελα εγώ τα γράμματα. Ούτε το Αρσάκειο. Oύτε τους δασκάλους. Oύτε τα φροντιστήρια. Oύτε τις ξένες γλώσσες...........<br />Και τώρα, τώρα είναι καλύτερα που πρέπει να διαβάσω τον Τζον Χαλ και πρέπει να ασχολούμαι με equities, και bonds, και convertibles?.... Και θα κάνω λέει trading σε derivatives και άλλα τέτοια.<br />[τώρα φεύγω τρέχοντας, βουρκωμένος, με ψυχολογία τσαλακωμένη (και το βιολί φυσικά να παίζει στο βάθος)]<br /><br />Αυτά είχα να πω και η ώρα έχει περάσει. Και μπορεί να είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα είμαι επιγραμματικός (όπως η κορασίδα ορκίστηκε πως θα δουλέυει μόνο στη φάμπρικα) αλλά είχα ανάγκη να πω τόσο πολλά (όπως και η κορασίδα είχε ανάγκη από χρήματα) που δεν άντεξα, λύγισα. Πρέπει πάντως να ομολογήσω πως ήμουν ιδιαίτερα περιεκτικός, κι ότι κατάφερα να ξεπετάξω σ'ένα ποστ συσσωρευμένη γνώση τριημέρου -και βάλε. Αν μάλιστα αναφέρω πως στο Τόκυο τα αυτοκίνητα προχωρούν στην αριστερή μεριά του δρόμου (με τον οδηγό στο δεξί κάθισμα, δηλαδή σαν τα αγγλικά) και πως όλα τα ταξί έχουν φορεμένα στα καθίσματα κεντημένα προστατευτικά που μοιάζουν με τα σεμεδάκια της κυρα-Ευταξίας από το Ξυλόκαστρο, τότε μάλλον έχω πει όλα όσα ήθελα να πω, και συνεπώς μπορώ να ανανεώσω το ραντεβού για το επόμενο Σαββατοκύριακο (και κάθε Σ/Κ) γιατί δεν προβλέπεται να βρίσκω χρόνο τις καθημερινές.<br /><br />Σας ασπάζομαι σερβικά. Δηλαδή με 3 φιλιά.<br /><br />Πι.Ες. Μάνα, πατέρα, η δουλειά που νόμιζα πως θα έκανα στο Τόκυο ήταν το λεγόμενο financial modeling. Νόμιζα πως θα ήμουν στο πλευρό ενός έμπειρου trader και θα του προσέφερα τις υπηρεσίες μου. Οι κύριοι της εταιρίας όμως (εφεξής "συνεργάτες") με ενημέρωσαν πως οι υπηρεσίες μου δεν θα προσφέρονται σε κάποιον άλλο. Θα εκπαιδεύσουν εμένα τον ίδιο, λέει, για να γίνω εγώ το όνειρο κάθε καπιταλιστή: ένας άνθρωπος που θα βγάζει λεφτά, για τον ίδιο αλλά και για την εταιρία. Τυπικά το πόστο είναι ανώτερο εκείνου που νόμιζα πως θα κρατούσα. Ουσιαστικά είναι η πρώτη -ίσως και τελευταία- ευκαιρία να πιάσω την καλή... Απομένει να δούμε πως θα τα καταφέρω στο φαρ εστ, την άγρια ανατολή.<br /><br />Πι.Ες.2 Όπως μου έγραψε μια Χαρούκα:<br />Your name in Katakana is<br />> Kouretas クーレタス<br />> Panagiotis パナジオティス<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-7223422487371489120?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-17364664936555034552008-04-20T01:54:00.002+09:002008-04-20T03:03:50.662+09:00[Σάββατο βράδυ λοιπόν, μην τα ξαναλέμε και ο Κουρετίνιο με γεμάτο πλέον στομάχι από τη φρουτοσαλάτα, τα kiri, τα γιαουρτοειδή και τα απογευματινά τσάγια αποφασίζει να βγει έξω να ανακαλύψει το Τόκυο...]<br /><br />Πολύ λογικά και συνετά αποφασίζω να τριγυρίσω στην περιοχή Roppongi (την περιοχή ουσιαστικά που μένω). Μου είχαν πει βέβαια οι συνάδελφοι ότι η ευρύτερη περιοχή είναι για τον πέο, αλλά εγώ δεν τους πολυπίστευα γιατί από το συγκρότημα κατοικιών που μένω και σε ακτίνα 3-4 οικοδομικών τετραγώνων η περιοχή φαινόταν σούπερ. Βιβλιοπωλεία, καταστήματα, φωτισμένοι πολυσύχναστοι δρόμοι, εμπορικό κέντρο 6 ορόφων (γιατί από τον 7ο και πάνω έχει γραφεία) δεν συνέθεταν την εικόνα της κακής περιοχής.<br /><br />Βγαίνω αποφασισμένος και πάω αριστερά (όνομα δρόμου δεν ξέρω αφού πουθενά δεν υπάρχουν ταμπέλες με ονόματα). Προχωράω, προχωράω, βρίσκομαι σε μια διασταύρωση με έναν μεγάλο δρόμο που ακριβώς από πάνω (ακριβώς από πάνω λέμε!) περνάει κι άλλος δρόμος. Λέω ας πάω ξανά αριστερά. Κόβω αριστερά σ'αυτόν τον κεντρικό δρόμο που πάλι δεν ξέρω πως λέγεται και περπατώ παρατηρών. Βλέπω νεαρούς και νεαρές (γιαπωνέζικης καταγωγής), που και που καμιά παρέα αμερικάνων και ενίοτε, λέω ενίοτε, κάποιο ζευγάρι ιντερνασιονάλ (ο άντρας πάντα δυτικός, η κοπέλα πάντα γιαπωνέζα). Φτάνω σ'ενα σημείο όπου ο κόσμος αραιώνει και κάνω επιτόπου με σκοπό να επιστρέψω στη βαβούρα. Ένας ένστολος γιαπωνέζος αρχίζει να μου μιλάει (ίσως είδε ότι το σκεφτόμουνα στο φανάρι) πάντα στη γλώσσα του, εγώ τού αποκρίνομαι σε άπταιστα αγγλικά λέγοντάς του "hi" (αν ήταν ο πατέρας μου θα του έλεγε bye-bye) και συνεχίζω. Αν έπιανα κουβέντα δεν θα έβγαζε πουθενά. Μέσα σε λίγα λεπτά ξαναβρίσκομαι στο σημείο απ'όπου είχα κάνει αριστερά στον μεγάλο δρόμο και τώρα πάω από την άλλη.<br /><br />Η εξερεύνηση συνεχίζεται. Αυτή τη φορά μάλλον πηγαίνω κάπου κεντρικά. Ο κόσμος πληθαίνει, τα φώτα επίσης, ενώ σε μια κεντρική διασταύρωση βλέπεις και μια γιγαντοοθόνη που παίζει γιαπωνέζικα διαφημιστικά και δείχνει έναν χαρακτηριστικό Γιάπωνα με κορδέλα να φωνάζει "γιαουουουουου"! Αυτή τη φορά ακολουθώ τα φώτα και τον κόσμο και περπατάω στα φαρδιά πεζοδρόμια.<br /><br />Και μετά ήρθαν οι μέλισσες...: σκάει ένας μαυρούκος και μου αρχίζει τα "γειά σου φίλε μου, τι κάνεις εγώ είμαι απο Καναδά, έχουμε ένα μαγαζάκι εδώ κάτω, Γιαπωνέζες, Φιλιππινέζες, Ταϋλανδέζες, ό,τι τραβάει η όρεξή σου, έλα να σου δείξω". Εγώ του λέω (για να μη φανώ κι αγενής) "πες μου ποιο είναι το μαγαζί κι άμα είναι να περάσω". "Έλα, έλα, να σου δείξω". Περνάμε απέναντι, μπαίνει και σε μια είσοδο πολυκατοικίας φρουρούμενη από δύο κουστουμαρισμένους γιαπωνέζους που έμοιαζαν σαν να έχουν βγει από μάνγκα (ο ένας μάλιστα με βαμμένο ξανθό μαλλί, όλα τα λεφτά, πιο στερεότυπο δε γινόταν) και ο μαύρος εκεί το χαβά του "έλα φιλαράκο, μπες, μπες, θα σου δώσω εγώ πακετάκι σπέσιαλ". Ε, κάποια στιγμή, και ενώ δεν μπορούσα να λύσω το αίνιγμα του μαγαζιού [στριπτιτζάδικο ή οίκος ανοχής?], του λέω και'γω του μαύρου "άλλη φορά" (τον ξενερώνα άπειρα) και συνεχίζω τον μεγάλο περίπατο.<br /><br />Ο περίπατος περιελάμβανε άλλους τρεις (παρακαλώ!) μαύρους που με σταμάτησαν για το ίδιο πράγμα. Ο πρώτος φώναζε "topless bar, topless bar" (εκεί τη γλίτωσα παίρνοντας απλά την κάρτα του μαγαζιού), ο δεύτερος μου έλεγε για στριπτιζ σόου (νορμάλ πράγματα δηλαδή) ενώ τον τρίτο τον απέφυγα δείχνοντας του την κάρτα που μόλις είχα πάρει από τον προηγούμενο (ντα, δουλεύαν για το ίδιο μαγαζί). Συμπέρασμα-απορία: γιατί οι μαύροι κάνουν παντού τις κωλοδουλειές? (με αφαίρεση της πρώτης λέξης και του ερωτηματικού η απορία γίνεται συμπέρασμα και βάις βέρσα [μη σου πω και μαϊάμι βάις βέρσα]). Συμβουλή: όποιος έρθει Τόκυο καλό θα είναι να είναι πιο απόμακρος με τους μαύρους (όχι γενικότερα, μη με πουν και ρατσιστή, μιλάω για τους Σάτερντεϊ νάιτ μαύρους) γιατί κατά τα φαινόμενα μάλλον θα κάνουν προμόσιον σε επιπέδου (μεν,) κωλόμπαρα (δε).<br /><br />Έτσι λοιπόν πέρασα την ώρα μου, περπατώντας μέχρι του σημείου που ο κόσμος άρχισε πάλι να αραιώνει και οι παρέες που έβλεπες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Βέβαια αυτός ο κόσμος ήταν πιο ενδιαφέρων από το προηγούμενο μπούγιο γιατί τώρα στο τέλος της διαδρομής μπορούσες να προσέξεις καλύτερα τις λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα τα σκοτωμένα-ματωμένα-εκτελεσμένα αγγλικά μιας συμπαθητικής (κατα τ'άλλα) γιαπωνεζούλας που προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το αγγλόφωνο αγόρι της (απορώ δηλαδή αυτό το ζευγάρι, τι να συζητάει: -θέλω τσάι, -ντάξει αγάπη μου -Πεινάς -Πεινάω -Σε πήρε η μάνα σου από Καλιφόρνια αλλά δεν κατάλαβα Χριστό ???). Ακόμη χειρότερη-χυδαιότερη όμως ήταν η παρατήρηση εκείνης της τετράδας των κουστουμαρισμένων (γιαπωνέζων, τι άλλο?) που κάθε 3 και 60 (χα, πλάκα! και λίγο ήθελα να γράψω) σταμάταγαν και χούφτωναν τον έναν εξ αυτών! Κοινωνία ώρα μηδέν<br /><br />Αυτά συνέβησαν το πρώτο μου Σάββατο στη Γιαπωνία. Ευχαριστήθηκα τη βόλτα μου γιατί πλέον δεν έχει ούτε σιγαρέτα, ούτε αλκοόλια, ούτε έρωτες. Περπάτημα και φέιγ βολάν από κωλόμπαρα. Άτιμη ζωή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-1736466493655503455?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-52672195771358003532008-04-19T16:44:00.000+09:002008-04-19T19:14:44.655+09:00Σάββατο σήμερα με τη μέρα ουσιαστικά να ξεκινάει το απόγευμα...<br /><br />Όπως -ίσως- ήταν αναμενόμενο και όπως -σίγουρα- μου είχαν πει οι συνάδελφοι (ατσσς....) ήρθε η ώρα να μου τα σκάσει το jet lack (εγώ πότε θα πάρω τζετ?...) και να κοιμηθώ σα ζο [το ζο, τα ζα. Είμαι από Αρκαδία, μην ξεχνάμε].<br /><br />Η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια ξυπνήματος έγινε στις 9 το πρωί όταν η μητέρα παύλα βρυκόλαξ με πήρε τηλέφωνο (περί ώραν ελληνικήν τρίτην πρωινήν) για να μιλήσουμε περί ανέμων και υδάτων. Η δεύτερη εξίσου αποτυχημένη προσπάθεια έγινε στις 10 και κάτι (ώρα γιαπωνεζική) όταν ο Κεντ Ουέκι από την Φουκουόκα Σόκο με πήρε τηλέφωνο με σκοπό να συνεννοηθούμε για την οικοσκευή μου που αφίχθη από Ελλάδα και τη γραφειοκρατία (χαρτιά, δηλώσεις, τελωνεία, πασαπόρτια) που συνοδεύει πάντα τέτοιου είδους ζητήματα. Μην τα πολυλογώ, του είπα του ανθρώπου μέχρι τις δώδεκα το μεσημέρι θα τα έχω κατεβάσει στη ρεσεψιόν. Κουλ. Τελικά ξύπνησα στις δυόμιση και τα κατέβασα μετά τις 3. Μπράβο μου. Τέσπα, δεν έγινε και τίποτα, αν είχε γίνει θα το είχα καταλάβει<br /><br />Λαμπρώς εχόντων των πραγμάτων, έχει φτάσει Σάββατο μεσημέρι και εγώ εκτός από το βιβλίο του Τζον Χαλ [που κάποιος συνάδελφος έκλεψε από άλλον συνάδελφο χτες το απόγευμα πριν φύγουμε από τη δουλειά] δεν έχω κάτι ουσιαστικό να κάνω. Ο οργανισμός μου ευτυχώς δεν αντιδρά σ'αυτή την απότομη αλλαγή από το όλα στο τίποτα (διασκεδαστικώς) και από το τίποτα στο όλα (δουλευτικώς) και με καθαρό μυαλό αποφασίζω ότι η καλύτερη προς υλοποίηση ιδέα στο [βροχερό από τη στιγμή που έφτασα] Τόκυο είναι να πάω να ψωνίσω κάτι φαγώσιμο από το πλησιέστερο σουπερ-μάρκετ. Στο κάτω-κάτω της γραφής τα κρακεράκια της Singapore Airlines έχουν φαγωθεί στο σύνολό τους, το τρίγωνο τυράκι τύπου γελαστή αγελάδα έχει εξαφανιστεί ως συνοδευτικό των μεγαλοπολίτικων καρυδακίων που μου έδωσε η θεια η Βασίλω όταν σταματήσαμε για τυρόπιτα καθ'οδόν προς Λούσιο για ράφ'την [προ 15 ημερών] και τα οποία η Ελληνίδα Μάνα (σαν κι αυτή που ποτέ δεν ευτύχησε/ατύχησε να έχει ο ελληνογάλλος φίλος μου Γκωτιέ) δεν αμέλησε να βάλει στη βαλίτσα μου την ύστατη στιγμή πριν φύγω. Επίσης τα σαντουιτσάκια του καλού κατευώδιου έχουν εξαφανιστεί αμφότερα, ενώ τα σνίκερς παύλα μπισκοτάκια που υπήρχαν στην προσωρινή κατοικία μου έχουν καταβροχισθεί από το θηρίο που κρύβω μέσα μου. Συμπέρασμα; από την Παρασκευή το απόγευμα μέχρι και το Σάββατο μεσημέρι (και με εξαίρεση το ζουμερό μπέργκερ ["θα πεθάνεις στο σούσι μου" 'λέγαν όλοι πριν φύγω] που φάγαμε την Παρασκευή στη δουλειά) συντηρούμαι με καρύδια, σάντουιτς και μπισκοτοειδή.<br /><br />Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, ξεκλειδώνω και τις δύο κλειδωνιές της πόρτας μου (που την πρώτη μέρα με έκαναν να παλεύω για 2 λεπτά σαν τον μυστικό πράκτορα ΘουΒου μέχρι να την ανοίξω) παίρνω το ασανσέρ, κατεβαίνω από τον όγδοο όροφο στο λόμπυ και ρωτάω την ρεσεψιονίστ πού ευρίσκεται η πλησιέστερη υπεραγορά. Μου λέει αυτή "πας απέναντι, περνάς μέσα από το τούνελ και εκεί στην άλλη πλευρά του διπλανού κτιρίου στο ισόγειο είναι η υπεραγορά". Το κάνω κι αυτό, περνάω απέναντι, προχωρώ μέσα από το συγκρότημα κατοικιών (μέσω ενός διαδρόμου ανοιχτού για τα αυτοκίνητα, αυτό τελικά ήταν το τούνελ) και βρίσκομαι σε μια μαρκέτα [έχω και προϋπηρεσία στο αμέρικα] πολύ συμπαθητική.<br /><br />Βέβαια μετά από λίγο, όταν και άρχισα να κάνω την περιήγησή μου στο χώρο της υπερμαρκέτας ήμουν έτοιμος να βάλω τα γέλια, τα νευρικά γέλια για να είμαι σαφής. Γιατί όταν πας στον τομέα των γαλακτοκομικών και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιό είναι το γιαούρτι αφού όλες οι ετικέτες είναι γραμμένες -μόνο- στα γιαπωνεζικά τότε πρέπει ή να αγανακτήσεις ή να το πάρεις στην πλάκα. Είχα μείνει λοιπόν εκεί και κοίταζα τα γαλακτοκομικά ράφια απ'άκρη σ'άκρη μη μπορώντας να καταλάβω τι είναι τι. Αντιλαμβανόμενος το σουρεαλισμό της όλης κατάστασης άρχισα να μειδιώ σαν τον Σάκη Ρουβά όταν δίνει συνεντεύξεις στον Παπανικολάου (δηλαδή χαμογελούσα σαν ηλίθιος μόνος μου μέσα στο σουπερ-μάρκετ...). Νωρίτερα είχα αντικρύσει κάτι Α.Τ.Φ.Α (αγνώστου ταυτότητος φαγώσιμα αντικείμενα) που έμοιαζαν με σουβλάκια όμως επειδή δεν ήθελα να δοκιμάσω φίδια, δράκους, ρακούν και καρχαρίες αποφάσισα να πάρω από τον δίπλα πάγκο ένα σαντουιτσάκι με αβγό. Το περίεργο της υποθέσεως ήταν ότι το σαντουιτσάκι περιείχε μόνο αβγό, οπότε έφαγα ψωμί μ'αβγό. Γαμώ. Στη συνέχεια περιηγήθηκα στο τμήμα με τα κρασιά (τουλάχιστον εδώ μπορείς να πάρεις αλκοόλ από τη μαρκέτα, δεν είναι σαν τους καραγκιόζηδες τους αμερικάνους που τα έχουν απαγορευμένα) και τις μπύρες. Είδα πολλά ευρωπαϊκά (κυρίως γαλλικά και ιταλικά, ελληνικά ούτε κατά διάνοια) αλλά δεν μπήκα στον πειρασμό να πάρω τίποτα. Μετά τριγύρισα στα φρουτοσαλατικά και αφού συνειδητοποίησα ότι πλέον είμαι μεγαλόμισθος δεν λυπήθηκα να δώσω τα 5 ευρεώπουλα της φρουτοσαλάτας. Κατά τ'άλλα, πήρα και δύο "απογευματινά τσάγια" (δεν ξέρω αν κάνει να τα πιεις το πρωι) ένα γαλλικό kiri και κάτι γιαουρτοειδή (για τα οποία μόνο η φωτογραφία μαρτυρούσε το περιεχόμενο). Μέσα στη μαρκέτα είδα ακόμη ένα ζευγάρι δυτικών (ωραία δεν είμαι μόνος), έναν δυτικό συνοδευόμενο από μια ψιλο-πρόστυχη γιαπωνεζούλα [από αυτές που ψαρώνουν με τους ξένους] καθώς και έναν άλλο τύπο που έσερνε μαζί του ένα γιαπωνέζικο ξεμπούρδελο (κολλητό τζιν, ζώνη ούμπερ τρέντυ, ψηλό τακούνι και καπελάκι, δηλαδή τελείως γκιογκιάρου [αν έχω καταλάβει καλά τον όρο]). Άντε και στα δικά μας σκέφτηκα, χαλάλι τα φαγητά που θα τρώω στην τύχη. Έπειτα έκανα και μια βόλτα στα αρτοποιήματα αλλά επειδή δεν ήξερα πως δουλεύει το σύστημα (κάτι δαγκάνες από δω, κάτι δίσκοι από κει, κάτι ουρές από την άλλη) το άφησα για την επόμενη φορά. Τι διάολο, τόσα χρόνια θα κάτσω. Κάποια στιγμή θα το μάθω, και όταν το μάθω τότε θα γίνει χαμός: Ψωμί και μάφιν, πρωί - μεσημέρι - βράδυ...<br /><br />Μ'αυτά και με τ'άλλα το πρώτο σαββατόβραδο στο Τόκυο έχει ξεκινήσει και λέω να το κλείσω το αναθεματισμένο το ιστολόγιο γιατί αν είναι να γράφω τόσα πολλά για τη μαρκέτα άντε να βρω χρόνο για τα υπόλοιπα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-5267219577135800353?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1323448604806262590.post-72176964085749563592008-04-17T21:13:00.000+09:002008-04-17T21:58:15.722+09:00Ποιός θα τό'λεγε και ποιός θα τον πίστευε?...<br /><br />Μόλις δύο μέρες πριν, μια μποέμ έκδοση του Κουρετίνιο περιφερόταν με στρατιωτικό σορτσάκι, μακό μπλουζάκι και ένδοξη γενειάδα στους δρόμους των εξαρχείων απολαμβάνοντας [μετά της θελκτικής συντροφίας του] το προϊόν-σύμβολο του νεοελληνικού πολιτισμού, το Φραπόγαλα.<br /><br />Τώρα, δύο μέρες μετά, κάθεται ξυρισμένος και περιποιημένος στο (προσωρινό μεν, ουμπερλουξ δε [για τα δικά του τριτοκοσμικά δεδομένα]) διαμέρισμά του στον όγδοο όροφο του Roppongi Hills Residences στο Τόκυο της μακρινής Γιαπωνίας και αφοδεύει σε τουαλέτες με θερμαινόμενα πλαστικά καθίσματα ρυθμιζόμενης θερμοκρασίας!<br /><br />"<span style="font-style: italic;">Θα ιδρώσουν τα κωλαράκια σας</span>" μας απειλούσε κάποτε ο πρότζεκτ μάνατζερ της Hewlett Packard Hellas, αλλά πού να'ξερε ότι θα ίδρωναν από το κάθισμα της γιαπωνέζικης τουαλέτας (και ουχί λόγω δουλειάς)...<br /><br />Πι. Ες. Τα υπόλοιπα κουμπάκια δεν έχω διαπιστώσει ακόμη τι πρεσβεύουν, και για να είμαι ειλικρινής, ούτε για το κάθισμα θα έβγαζα άκρη αν δεν είχα έρθει ψιλλιασμένος από τον Μάκη που μου'χε πει με σούπερ λαϊκό τρόπο "<span style="font-style: italic;">Ρε μ*λ*κα, Γιαπωνία? εκεί που θα πας οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά... Μέχρι και θερμαινόμενες τουαλέτες έχουν</span>"<br /><br />Πι. Ες. 2 Αύριο είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά (και Παρασκευή ταυτόχρονα). Συνετά σκεπτόμενος λοιπόν αφήνω τις περιγραφές του μεταναστευτικού ταξιδιού για το Σαββατοκύριακο. Θα βαρέσω που θα βαρέσω μπιέλες αφού δεν ξέρω ψυχή, ας γράψω τουλάχιστον καμιά καλή ατάκα να μου πουν οι ιντερνετικοί φίλοι μου ότι έχω χιούμορ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1323448604806262590-7217696408574956359?l=kouretinho3.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com13